Συνεντευξη [Q&A] με τον Γιωργο Σιμωνα

Σας καλωσορίζουμε στο Sin Radio! Όπως αναφέρεται στο σχετικό δελτίο τύπου, ο Αντεροβγάλτης είναι ένα noir έργο για το απόλυτο κακό. Ποια ήταν τα στοιχεία της ιστορίας, πέρα από το «μύθο» που όλοι μπορεί να γνωρίζουμε, που σας παρότρυναν να καταπιαστείτε μαζί της; Πώς αντέδρασε το περιβάλλον σας, φιλικό και επαγγελματικό, όταν τους είπατε ότι θα ανεβάσετε αυτήν την παράσταση;

Η ιστορία του Αντεροβγάλτη δεν μου κίνησε το ενδιαφέρον λόγω του ίδιου του δολοφόνου. Ούτε βρήκα –πια στην εποχή μας!- ιδιαίτερα ανατριχιαστικές τις μεθόδους του. Η ανθρωπότητα έχει περάσει τόσες φρικαλεότητες που η φράση του ίδιου του δολοφόνου «κάποια μέρα οι άνθρωποι θα κοιτάξουν πίσω στο παρελθόν και θα δουν ότι εγώ γέννησα τον 20ο αιώνα» είναι σατανική, προφητική γι’ αυτό και αληθινή και τέλος πέρα για πέρα αυθεντική: εννοώντας μέσα στην παράδοση που γέννησε έναν (σκοτεινό) ήρωα. Η ιστορία του Αντεροβγάλτη είναι η ιστορία της νοσηρότητας και της διαστροφής της κοινωνίας μας που τον γέννησε, όπως γεννάει ένα σωρό άλλους εγκληματίες. Όλοι αυτοί, είναι παιδιά της. Αυτό με κίνησε να πω την ιστορία, πλάθοντας μια άλλη, αλλά λέγοντας τα πράγματα από την «αληθινή τους θέση». Με λίγα λόγια, έφτιαξα μια αλληγορία που πάτησε στην αληθινή ιστορία.

Όταν ανέφερα την ιδέα, το περιβάλλον μου έδειξε ενθουσιασμό: αλλά έχουμε κάνει τόσα πολλά πράγματα που διαπραγματεύονται σκοτεινές υποθέσεις, που θεώρησαν αρχής εξ’ αρχής ότι αυτό είναι το επόμενο project. Mε την ανακοίνωση, ξεκίνησαν οι σκέψεις.

Στο 1ο επεισόδιο, τι παρακολουθεί ο θεατής και γιατί επιλέξατε να μεταφέρετε όλη τη δράση σε 4 επεισόδια και όχι σε περισσότερα ή λιγότερα; Κρύβεται κάποιος συμβολισμός στον αριθμό 4 ή απλά έτυχε;

Στο πρώτο επεισόδιο ο θεατής παρακολουθεί την έναρξη της ιστορίας: γίνεται ένας φρικτός φόνος σε ένα κινηματογράφο και ταυτόχρονα επιστρέφεται από άγνωστο παραλήπτη ένα παλιό γράμμα του Αντεροβγάλτη που είχε κλαπεί από τα αρχεία το 1949. Η δράση τοποθετείται στην Βοστώνη του 1988, εκατό χρόνια μετά την δράση του δολοφόνου. Έτσι ξεκινά η ιστορία, από την ματιά της αστυνομίας και των ανθρώπων που εμπλέκονται με αυτήν (φίλοι, συγγενείς, περιβάλλον). Το πρώτο επεισόδιο παίρνει την μορφή ενός σεισμού που θα προκαλέσει τεράστιες αλυσιδωτές καταστροφές.

Η μορφή της σειράς είχε αποφασιστεί πολύ νωρίς. Τα επεισόδια θα είναι τέσσερα, όχι λόγω κάποιου συμβολισμού, αλλά λόγω του περάσματος των εποχών – η ιστορία ξεκινά το 1988 και λήγει το 1992. Σε αυτά τα τέσσερα επεισόδια βλέπουμε και διαφορετικές χρονιές, αν και όχι πάντα με την σειρά που θα θέλαμε.

Το έργο, σαν θεματολογία, είναι από τη φύση του αρκετά βίαιο (υπάρχει και η σχετική απαγόρευση για κάτω των 18 ετών θεατές). Πόσο δύσκολο ήταν για την ομάδα να διαχειριστεί και να παρουσιάσει στο θεατρικό κοινό, χωρίς να το σοκάρει, τη νοσηρότητα του μυαλού του ήρωα, και κατά συνέπεια, των πράξεών του;

Καθόλου δύσκολο από την άποψη ότι η σειρά αυτή δεν ποντάρει ούτε παρουσιάζει έναν serial killer και τις δολοφονίες του μόνο. Παρουσιάζει την ιστορία όπως θα έπρεπε να παρουσιάζεται: σαν ένα κοινωνικό φαινόμενο που οι διάφορες πλευρές (πολίτες, ΜΜΕ, πολιτική σκηνή, αστυνομία κ.τ.λ) «πήραν φωτιά». Έτσι το σοκαριστό είναι μια υποκειμενική άποψη. Αναλόγως το πρίσμα μέσα από το οποίο ο καθένας θα σοκαριστεί. Προσωπικά δεν περιμένω να σοκαριστεί κάποιος – ο μύθος είναι γνωστός. Να προβληματιστεί ίσως…

Σε καποιο άλλο σημείο στην ενημέρωση που λάβαμε, λέτε πως η σκηνοθετική σας προσέγγιση φλερτάρει με το ύφος γνωστών ξένων σειρών και των αντίστοιχων κινηματογραφικών ταινιών μυστηρίου. Με δεδομένη την απουσία της κάμερας και των λοιπών στοιχείων που απαρτίζουν ένα τηλεοπτικό / κινηματογραφικό έργο, πώς επιδιώξατε να έχετε το επιθυμητό αποτέλεσμα;

Ο ηθοποιός λειτουργεί σαν ηθοποιός κινηματογράφου. Εγώ, σαν σκηνοθέτης κάνω το μοντάζ. Ο θεατής κάνει την κάμερα. «Γυρίζει» εκεί που είναι η δράση. Αν θα τα καταφέρουμε αυτό μένει να το δούμε στην παράσταση. Πάντως το στοίχημα είναι ιδιαίτερο. Εμάς μας φαίνεται παράδοξο – αλλά έτσι είναι οι «νέες γλώσσες». Σε παραξενεύουν.

Η ομάδα ονομάζεται Νοσταλγία. Πώς καταλήξατε σε αυτήν την ονομασία και πείτε μας μερικές πληροφορίες για να σας γνωρίσουμε καλύτερα.

Η ομάδα Νοσταλγία μετρά 16 προς 17 χρόνια ζωής. Είναι από τις πιο παλιές «νέες» ομάδες με πολλές συνεργασίες σε διάφορα θέατρα πριν αποκτήσει τον δικό της χώρο το 2011, το RABBITHOLE. Η ονομασία είναι κοινό μυστικό από πού και πώς προέκυψε. Είμαστε τρεις άνθρωποι όλοι και όλοι: εγώ, η Τώνια Ράλλη και ο Στάθης Νταφαλιάς. Επιπλέον έχουμε συνεργάτες από όλους τους καλλιτεχνικούς χώρους και σε κάθε παραγωγή συμπληρώνεται ένας αριθμός από υπέροχους καλλιτέχνες. Τα θεατρικά είδη που ασχολούμαστε είναι: αυτά που θα ενδιέφεραν κάποιον για να πάει η σκέψη του λίγο πιο πέρα. Ούτε ο βαρύς προβληματισμός μας ενδιαφέρει, ούτε οι ατελείωτες συζητήσεις. Μας ενδιαφέρει η ματιά του θεατή, η ωφέλιμη τέχνη, η τέχνη για την αναζήτηση και όχι για την τέχνη. Η αναζήτηση αφορά στους τρόπους διεξαγωγής μιας παραγωγής. Από τις πρόβες και την έρευνα, μέχρι την παράσταση.

Τι φιλοδοξείτε να κερδίσετε καλλιτεχνικά με την ολοκλήρωση της ιστορίας, την άνοιξη του 2017; Υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού σας η επιθυμία να κάνετε κάτι αντίστοιχο, ίσως με μια πιο «ευχάριστη» θεματολογία;

Τα χαρακτηριστικά αυτής της παραγωγής, να γίνουν αποδεκτά, να λειτουργήσουν ως έχουν, να γεννήσουν σκέψεις και προβληματισμούς. Αυτό περιμένω εγώ προσωπικά. Αν γίνει, θα πετύχουμε. Τώρα η σκέψη αν θα ξαναγίνει «σειρά» δεν νομίζω ότι είναι κάτι που μπορώ να σκεφτώ τώρα. Και δεν ξέρω αν θα έχω την όρεξη να το ξανατολμήσω. Δεν πιστεύω στις ίδιες συνταγές, μου φαίνεται σαν σκέψη κάπως «εύκολο». Επιπλέον τα θέματα που επιλέγουμε θα θέλαμε να καταλήγουν ευχάριστα. Κάποιες φορές το πετυχαίνουν, κάποιες όχι. Ίσως οι άνθρωποι πρέπει να σκεφτόμαστε ότι τα σκοτεινά θέματα της τέχνης παρουσιάζονται για να μας κάνουν να αντιμετωπίζουμε την ζωή μας φωτεινά, με χαρά.

Εμείς σαν ομάδα δεν παρουσιάζουμε τον Αντεροβγάλτη για να παρασύρουμε τον θεατή σε ένα απαισιόδοξο δρόμο και τρόπο σκέψης. Τον παρουσιάζουμε για να δείξουμε πως εν μέρει, είμαστε και εμείς υπεύθυνοι για την «ευτυχία» μας. Δεν γίνεται ένας δολοφόνος έτσι απλά θρύλος.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ‘Ο ΑΝΤΕΡΟΒΓΑΛΤΗΣ’

anterobgaltis-3-copyright-maria-toultsa-web

Η ομάδα ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ και το RABBITHOLE παρουσιάζουν:
ΑΝΤΕΡΟΒΓΑΛΤΗΣ | μια θεατρική σειρά τεσσάρων επεισοδίων
ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 1ο: “Πώς κάτι που δεν είναι αλήθεια, είναι”
Πρεμιέρα: Τετάρτη 12 Οκτωβρίου / για 10 μόνο παραστάσεις
12 – 23 Οκτωβρίου 2016 |Τετάρτη έως Κυριακή |21:30 μμ
Κρατήσεις απαραίτητες

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, η ομάδα Νοσταλγία δημιουργεί μια θεατρική σειρά τεσσάρων επεισοδίων. Με έμπνευση την δράση ενός από τους μεγαλύτερους δολοφόνους στην ιστορία της ανθρωπότητας, του Τζακ Αντεροβγάλτη, παρουσιάζει μια ιστορία μυθοπλασίας, εν μέρει βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα. Η αστυνομική ιστορία ξετυλίγεται σε 4 σπονδυλωτά επεισόδια γεμάτα σασπένς, που «φλερτάτουν» με το ύφος ξένων τηλεοπτική σειρών και την ατμόσφαιρα κινηματογραφικών ταινιών μυστηρίου.

Ο Αντεροβγάλτης είναι ένα κοινωνικό / ψυχολογικό θρίλερ με έντονες νουάρ παρακαταθήκες. Η παρουσίασή του στηρίζεται στην κινηματογραφική αφήγηση, έτσι ώστε ο θεατής να έχει την εντύπωση ότι παρακολουθεί πράγματι μια σειρά έξω από τα θεατρικά δεδομένα. Για τον λόγο αυτό, επιτρέπεται περιορισμένος αριθμός θεατών σε κάθε επεισόδιο, οι οποίοι και τοποθετούνται σε θέσεις διαφορετικής οπτικής.

Ξεφεύγοντας από την αμιγώς splatter αισθητική, η ατμόσφαιρα τρόμου εδραιώνεται μέσα από την πλοκή, τις σχέσεις των χαρακτήρων και τα στοιχεία ρεαλισμού που χαρακτηρίζουν το θεατρικό ανέβασμα της σειράς. Με πειραματική και παιχνιδιάρικη σκηνοθεσία, ο Αντεροβγάλτης είναι ένα έργο για το απόλυτο κακό.

Τόπος: Βοστώνη

Χρονολογία: 1988-89

Στο πρώτο επεισόδιο με τον αινιγματικό τίτλο «Πώς κάτι που δεν είναι αλήθεια, είναι», εισάγονται οι χαρακτήρες και οι μεταξύ τους σχέσεις, προκύπτει ένα μυστηριώδες συμβάν που πρέπει να εξιχνιαστεί, η πλοκή περιπλέκεται, οι ήρωες παραπλανούνται, διαπράττεται ένας φόνος. Ή μήπως φόνοι;

Η σαιζόν εκκινεί στις 12 Οκτώβρη με το πρώτο επεισόδιο, για 10 μόνο παραστάσεις.

Το έργο ολοκληρώνεται σε 4 επεισόδια, ωστόσο οι θεατές έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν μεμονωμένα επεισόδια καθώς θα υπάρχει σύντομη περίληψη των προηγούμενων επεισοδίων.

________________________

Rabbithole, Γερμανικού 20, Μεταξουργείο
Διάρκεια παράστασης: 80’
Είσοδος: 15 ευρώ / 10 ευρώ (φοιτητικό) / 8 ευρώ (ανέργων – ατέλειες)
Ta εισιτήρια των τεσσάρων επεισοδίων: 45 ευρώ (στο ταμείο του θεάτρου)
Τηλεφωνικές κρατήσεις: 210 5249903, ώρες κρατήσεων: 10.00 – 14.00

Οnline προπώληση σύντομα στη viva.gr

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΕ ΑΤΟΜΑ ΚΑΤΩ ΤΩΝ 18 ΕΤΩΝ ΛΟΓΩ ΣΚΗΝΩΝ ΒΙΑΣ

anterobgaltis2-copyright-maria-toultsa-web

Ταυτότητα παράστασης:
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ/ΣΥΓΓΡΑΦΗ: Γιώργος Σίμωνας
ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑ/ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΙΑ: Τώνια Ράλλη
ΜΟΥΣΙΚΗ: Στάθης Νταφαλιάς
ΕΙΔΙΚΑ ΕΦΕ/ΜΑΚΙΓΙΑΖ/ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ: Αλέξανδρος Λόγγος
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ/ΑΦΙΣΑ: Μαρία Τούλτσα
ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Γιώργος Κορδέλλας, Γιώργος Σίμωνας
ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΠΡΩΤΟΥ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ
Συμεών Τσακίρης, Δημοσθένης Ελευθεριάδης, Λήδα Τουλουμάκου, Ελιάν Ρουμιέ, Αχιλλέας Βατρικάς, Γιάννης Γιαραμαζίδης, Μαριάννα Λάζαρη, Νατάσα Στεφανάτου, Ηώς Αντωνοπούλου, Γεωργία Σωτηριανάκου, Κωνσταντίνος Λιναρδάκης, Ηλίας Μενάγιερ, Αλεξία Φάλλα, Δημήτρης Τσικούρας, Ευγενία Δελιαλή

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: Δάφνη Ανέστη

ΠΡΟΣΕΧΗ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ
ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 2ο: Στα ίχνη του Μονόκερω | 7 – 18 Δεκεμβρίου 2016
ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 3ο: Αυτός που μπορεί (είναι ο επιθεωρητής) | 29 Μαρτίου – 9 Απριλίου 2017
ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 4ο: Το μομέντουμ | 17 – 28 Μαΐου 2017

Facebook page παράστασης
Facebook event
Rabbithole on Facebook