Συνεντευξη [Q&A] με την Κατερινα Κλειτσιωτη

Σας καλωσορίζουμε στο Sin Radio! “Kόσμοι από γάλα”… O τίτλος και μόνο της παράστασης μας παραπέμπει σε μωρά, γέννηση, ελπίδα και ευημερία. Ποιες είναι οι βασικές έννοιες που πραγματεύεται η σκηνική σύνθεση που παρουσιάζετε στο Θέατρο της Σχολής Καλών Τεχνών; Πώς προέκυψε η ιδέα για αυτή τη δημιουργία και τι ευελπιστείτε να αποκομίσει το κοινό από τη θέασή της;

Η παράσταση ευαγγελίζεται ένα νέο κόσμο καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση μιας αγελάδας. Υποθέτουμε ότι το ανθρώπινο είδος έχει αποτύχει κι ότι ένα νέο είδος ανθρώπων θα πρέπει να γεννηθεί. Οι έννοιες του Θεού, της προδοσίας, του θανάτου τοποθετούνται πάνω στο μεγάλο τραπέζι του Μυστικού Δείπνου και αναπροσδιορίζονται μέσα από τα κείμενα των Οκτάβιο Πας, της Ανν Σέξτον και του Ροντρίγκο Γκαρσία. Και οι τρεις αυτοί συγγραφείς μας γοήτευαν απόλυτα. Αρχικά δεν είχαμε ιδέα για το τι θέλαμε να κάνουμε. Είχαμε στο τραπέζι αγαπημένα κείμενα και ξεκινήσαμε, θέλοντας να μιλήσουμε για όλα και μη θέλοντας να μιλήσουμε για τίποτα. Μάλλον ήταν τα κείμενα που ξεκαθάρισαν σιγά σιγά το τοπίο…

Το κοινό θα θέλαμε απλά να δει μια άλλη οπτική του κόσμου που είτε το ενδιαφέρει είτε το απωθεί. Για μας η όποια αντίδραση έχει το ίδιο ενδιαφέρον.

Η σκηνική σύνθεση είναι βασισμένη στον πίνακα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι “Ο Μυστικός Δείπνος” και σε κείμενα των Οκτάβιο Πας, Ροντρίγκο Γκαρσία και Ανν Σέξτον. Με ποια κριτήρια έγινε η επιλογή αυτή και πόσο χρονοβόρα και δύσκολη ήταν η διαδικασία της σύνθεσης με κατανοητούς, για το κοινό, κώδικες;

Και οι τρεις αυτοί συγγραφείς έχουν, μέσα από τον τρόπο ζωής τους και από την “τέχνη” τους, κάπως απορρίψει τον κόσμο όπως τους δόθηκε κι έχουν οραματιστεί έναν άλλο. Έτσι, τουλάχιστον, τους νιώσαμε εμείς. Ένα τραπέζι που θα τους χωρούσε για να συνομιλήσουν για αυτό τον κόσμο είναι αυτό της τοιχογραφίας του Λεονάρντο Ντα Βίντσι “Μυστικός Δείπνος”. Και ο ίδιος ο ζωγράφος προσπαθεί να αποτυπώσει μια στιγμή καθοριστική για την ανθρωπότητα. Τη στιγμή της αλλαγής μιας εποχής που αποσυντίθεται και του ερχομού μιας άλλης. Όλα αυτά δεν τα είχαμε σκεφτεί εξ αρχής. Προέκυψαν μετά από αρκετό καιρό, πολύ πονοκέφαλο και μέσα από πολλά πολλά κείμενα. Προέκυψαν τελικά από μια δική μας ανάγκη.

Ποια από τις δύο ιδιότητες –σκηνοθέτη και ηθοποιού– σας “γεμίζει” περισσότερο; Ποια δική σας ανάγκη έκφρασης καλύπτεται αντίστοιχα από την καθεμία;

Προσωπικά τείνω να μη πιστεύω πια στις ιδιότητες. Μ’ αρέσει το θέατρο, θέλω να ασχολούμαι μ’ αυτό, όπως μπορώ, και απλά να πειραματίζομαι μαζί με ανθρώπους που νιώθω κοντά μου. Για μένα αυτό είναι το σημαντικότερο κομμάτι σε όσα ζω.

Στη δύσκολη εποχή που διανύουμε, μήπως τελικά απαιτείται μια τεράστια ανατροπή, που να δημιουργήσει κάτι εντελώς νέο που θα ακολουθήσει άλλους κανόνες; Από πού μπορεί να προέλθει αυτή η ανατροπή; Από την τέχνη, την πολιτική, από τον ίδιο μας τον εαυτό απέναντι στο κατεστημένο…;

Τείνω να πιστέψω ότι χρειάζεται ένα θαύμα! Και το θαύμα ίσως είναι ένα βίωμα που το δημιουργείς πάντα μόνος σου, πάντα για σένα και πάντα για κάποιον άλλο.

Πόσο εξοικειωμένος είναι ο Έλληνας θεατής με την έννοια του σωματικού θεάτρου και κατά πόσο το προτιμά για την ψυχαγωγία του;

Νιώθω ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει όλο και μεγαλύτερη στροφή σε αυτό το είδος θεάτρου. Το κοινό έχει πια εξοικειωθεί με τέτοια θεάματα. Τώρα, τι προτιμά και τι του αρέσει παραμένει πάντα ένας μεγάλος γρίφος.

Για ποιο λόγο έχετε επιλέξει οι παραστάσεις να δοθούν με ελεύθερη συνεισφορά; Πόσο δύσκολο είναι στην εποχή της κρίσης να επιβιώσει το ελληνικό θέατρο και κατά πόσο οι καλλιτέχνες έχουν κάνει υποχωρήσεις στην ποσότητα (οικονομικές απαιτήσεις και προϋπολογισμοί παραγωγής), χωρίς να επηρεαστεί –μοιραία– και η ποιότητα;

Είναι κοινή πεποίθηση της ομάδας ότι η οικονομική δυνατότητα του θεατή θα πρέπει να είναι ανεξάρτητη από την πρόσβαση του σε μια παράσταση. Επιπλέον, ετοιμάζεις μια δουλειά και θέλεις να την επικοινωνήσεις σε όσους περισσότερους μπορείς. Το κοινό πρέπει να είναι ελεύθερο να επιλέξει πώς θέλει να ανταμείψει αυτήν την προσπάθεια.

Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, ανεξάρτητα από την όποια κρίση θεωρώ ότι γενικά είναι δύσκολο να επιβιώσεις κάνοντας θέατρο. Δεν πιστεύω όμως ότι η ποσότητα ή η ποιότητα έχουν να κάνουν με το budget μιας παράστασης. Όλοι λίγο πολύ έχουμε δει παραστάσεις υψηλού budget που μας έχουν αφήσει αδιάφορους και παραστάσεις με το τίποτα που πραγματικά μας έχουν συνεπάρει. Το οικονομικό κομμάτι ναι, σου λύνει συχνά τα χέρια, αλλά μπορεί και να στα δέσει ακόμα πιο σφιχτά τουλάχιστον σε θέματα ευρηματικότητας.

Τελικά τα social media είναι εργαλείο ή εξάρτηση; Πόσο σας έχουν βοηθήσει στην καθημερινότητά σας, αλλά και, κυρίως, επαγγελματικά;

Η σχέση μου με τα social media είναι πραγματικά αναπηρική. Δεν έχω facebook, δεν έχω καν σταθερή σύνδεση ίντερνετ στο σπίτι. Είμαι παντελώς άσχετη με το πώς λειτουργεί το πράγμα. Από την ελάχιστη εμπειρία μου καταλαβαίνω ότι είναι κι αυτό ένα εργαλείο που θέλει τον κατάλληλο χειρισμό του και σίγουρα ακούω από παντού ότι είναι απαραίτητο για τη δουλειά μας.

Είμαι μάλλον τυχερή που έχω ανθρώπους κοντά μου που ξέρουν να χειρίζονται όλο αυτό το κομμάτι.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΛΕΙΤΣΙΩΤΗ

Γιάννης Μισουρίδης

Γεννήθηκε στην Ξάνθη. Απόφοιτος της δραματικής σχολής Βεάκη και της Φιλοσοφικής σχολής Ιωαννίνων (τμήμα ΦΠΨ). Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια υποκριτικής και αυτόματου αυτοσχεδιασμού με την Ελένη Σκότη. Έχει συμμετάσχει σε παραγωγές τις ομάδας ΝΑΜΑ σε σκηνοθεσία Ε. Σκότη και της ομάδας ΠΑΙΚΤΕΣ σε σκηνοθεσία Μ. Σάββα. Η ίδια έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις “Μετάνοια” του Δ. Δημητριάδη και “60 ευτυχισμένες μέρες” πάνω σε κείμενα των Θ. Βαλτινού και Σ. Μπέκετ για το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων και την παράσταση τα “Απέχοντα Μυριάδες Μυριάδων Έτη Φωτός Άστρα” σε κείμενα του Γ.Ν.Πεντζίκη σε συνσκηνοθεσία με την Σοφία Κορώνη. Τα δυο τελευταία χρόνια συνεργάστηκε με την Άντζελα Δεληχάτσιου στο πρότζεκτ “Διάλειμμα Χαράς” πάνω σε κείμενα των Γ. Σεφέρη και Ουωλτ Ουίτμαν. Φέτος σκηνοθετεί και παίζει στην παράσταση “κόσμοι από γάλα” που βασίζεται σε κείμενα των Οκτάβιο Πας, Ροντρίγκο Γκαρσία και Ανν Σέξτον.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ‘ΚΟΣΜΟΙ ΑΠΟ ΓΑΛΑ’

κόσμοι από γάλα

Μια σκηνική σύνθεση βασισμένη στον πίνακα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι “ Ο Μυστικός Δείπνος ” και σε κείμενα των
Οκτάβιο Πας, Ροντρίγκο Γκαρσία, Ανν Σέξτον.

Επειδή το μωρό κυριαρχεί υπάρχει μια αυγή των
ανθρώπων στον κόσμο.
Επειδή το μωρό πλέει στο νερό και στο αίμα του
υπάρχει μια κραυγή των ανθρώπων στον κόσμο.
Επειδή το μωρό θηλάζει υπάρχει ένας λαός φτιαγμένος από γάλα…
υπάρχουν πολλοί κόσμοι από γάλα στους οποίους μπορείς να περπατήσεις κάτω από το φεγγαρόφωτο

Ανν Σέξτον

Ένας νέος μυστικός δείπνος στήνεται επί σκηνής.
Καλεσμένοι αυτή τη φορά μια Μητέρα και τα τέσσερα παιδιά της.
Ο παλιός κόσμος μοιάζει να καταρρέει και ένας καινούριος κόσμος πρέπει να δημιουργηθεί στην θέση του. Το νέο ευαγγέλιο θα προκύψει από ένα ξεχασμένο παλιό ημερολόγιο.

Μια παράσταση που στηρίζεται στις αρχές του σωματικού θεάτρου και διερευνά τα αιώνια ζητήματα του θεού, της προδοσίας, της αγάπης, του θανάτου και της αναζήτησης μιας βιώσιμης ευτυχίας.

[ σ υ ν τ ε λ ε σ τ έ ς ]
Σκηνοθεσία: Κατερίνα Κλειτσιώτη
Φωτισμοί: Γιάννης Βολέλης
Βίντεο- αφίσα: Γιώργος Ευθυμίου
Κοστούμια: Ντόνα Πλατανιώτου
Φωτογραφίες: Γιάννης Μισουρίδης

Παίζουν:
Πόλυ Ανδρεάδη
Κατερίνα Κλειτσιώτη
Μαγδαληνή Κρυσταλλινού
Βαγγέλης Ντίνος
Βασίλης Χατζηδημητράκης

παραστάσεις
Aπό 20 Μαρτίου 2017 έως τις 11 Απριλίου 2017
κάθε Δευτέρα και Τρίτη, ώρα έναρξης 21:00
Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά

Θέατρο ΑΣΚΤ – Πειραιώς 256, Ταύρος
Είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά

Με την υποστήριξη και τη συνεργασία του
Θεάτρου της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών 
και του ραδιοφωνικού σταθμού ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

*η ασπρόμαυρη φωτογραφία είναι της Annie Daveiro.