Συνεντευξη [Q&A] με τον Γιωργο Καλογεροπουλο

Σας καλωσορίζουμε στο Sin Radio! H παράσταση “Ζωή” (βασισμένη σε αληθινά γεγονότα) έχει τη βάση της στις τραυματικές εμπειρίες των συντελεστών της. Πόσο προβληματίστηκαν οι συντελεστές ώστε να εντοπίσουν ως πραγματικά τραυματική/ές μία ή πολλές εμπειρίες τους και τι θα γινόταν αν κάποιος δεν έκρινε ως τραυματική καμία εμπειρία του; Είναι πράγματι κάποιες εμπειρίες πιο τραυματικές από άλλες ή εμείς υπερβάλλουμε στην… αρχειοθέτησή τους;

Σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη και σας εύχομαι να είστε γεροί και δυνατοί και να στηρίζετε την τέχνη σε όλες τις μορφές της σε αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς.

Η διαδικασία των αυτοσχεδιασμών σχετικά με τις πιο τραυματικές εμπειρίες που κλήθηκαν όλα τα παιδιά που δούλεψαν για τη “Ζωή” – κι εγώ – να παρουσιάσουμε, ήταν υπέροχη και πολύ γόνιμη. Σαφώς ήταν αρκετά δύσκολη, καθώς προϋπέθετε έκθεση και απόφαση να επιτρέψεις στον άλλο να εισχωρήσει στα ενδότερα. Η επιλογή που κάναμε όλοι, όμως, λειτούργησε πολύ θετικά στην κατασκευή της παράστασης.

Και ακόμα κι αν κάποιοι δεν εξέθεσαν (δεν έχω ιδέα) όντως την πιο τραυματική εμπειρία τους, ήταν η δική τους επιλογή. Και στο κάτω-κάτω, εμείς επιλέγουμε τι θα μας πειράξει και τι θ’ αφήσουμε πίσω. Πάντως, ο στόχος ήταν να ξεπεραστούν τα παρελθοντικά εμπόδια και να αποτιναχτούν από πάνω μας κάποια βάρη βιωμάτων. Ελπίζω να καταφέραμε κάτι.

Με κάθε γέννηση το μόνο σίγουρο στη ζωή είναι ο θάνατος. Πώς πιστεύετε ότι μπορεί ένας άνθρωπος να αξιοποιήσει τον χρόνο του πάνω σε αυτή τη γη;Πολλοί άνθρωποι θάβονται σε συμβάσεις και σκοτώνουν τα θέλω τους για να είναι πιο αρεστοί στην κοινωνία. Ξεχνάνε, όμως, ότι μια φορά θα ζήσουμε (ίσως;). Πώς έχετε επιλέξει να πορεύεστε στη ζωή σας, ώστε στο τέλος αυτής να νιώθετε, κατά την κλασική έννοια, «χορτάτος»;

Η έννοια της προσωπικής ελευθερίας είναι κάτι που με απασχολεί έντονα, πάντα και προσπαθώ να μάχομαι για να την αποκτώ και να συνυπάρχω με ανθρώπους ελεύθερους.

Ξέρετε, ακόμα και η σκέψη του θανάτου είναι μια μορφή ανελευθερίας. Πρέπει να ζούμε τα πάντα στο έπακρο, χωρίς φόβο της υστεροφημίας ή της ζωής μετά. Δεν ξέρουμε τι θα γίνει. Ίσως θα ήμασταν όλοι λίγο καλύτερα αν προχωρούσαμε αγκαλιασμένοι μέχρι να γίνει το μεγάλο μπαμ και να βιώσουμε κι εμείς την ανακύκλωση.

Είναι στόχος της παράστασης να προτραπεί ο θεατής να αναζητήσει τις δικές του τραυματικές εμπειρίες, να τις αξιολογήσει και να διαπιστώσει την επιρροή που αυτές είχαν στην πορεία της ζωής και των επιλογών του; ‘Η κάποιοι θα αρκεστούν στη λογική της κλειδαρότρυπας, αποφεύγοντας να δουν κατάματα τα δικά τους θέματα / εμπειρίες…;

Πιστεύω πως ο στόχος κάθε παράστασης πρέπει να είναι ο θεατής να αναζητήσει κομματάκια από την προσωπικότητά του, μέσα από την αλληλουχία της εικόνας και του λόγου. Το θέατρο έχει μεγάλη δύναμη, δεν είναι απλώς ένα προϊόν ψυχαγωγίας. Μπορεί, φυσικά, να λειτουργήσει ψυχαγωγικά, αλλά πάντα, βγαίνοντας από μια παράσταση, κανείς πρέπει να έχει κερδίσει μια λέξη, μια μουσική, ένα βλέμμα, κάτι που θα του δώσει ένα κλειδί ώστε να ξεκλειδώσει ίσως ένα από τα πολλά μυστήρια της ύπαρξης.

Είναι χρέος των δημιουργών (που, φυσικά, εννοούμε και τους ερμηνευτές/ηθοποιούς), μα και του κοινού να αναπτύξουν μια σχέση, μια σύντομη επαφή και μέσα απ’ αυτή τη συνεύρεση να γεννηθεί κάτι. Ό,τι κι αν είναι αυτό.

Άρα, αν κανείς ανοίξει λίγο τον εαυτό του και δεν κρυφοκοιτάζει τις ζωές των άλλων πάνω και κάτω από τη σκηνή, νιώθει σε βάθος τη μεταφυσική πνοή που δροσίζει την τέχνη (όλες τις τέχνες). Είναι, όμως, τόσο δύσκολο να αποδεχτεί κάποιος τον εαυτό του, τόσο δύσκολο να παραδεχτεί ότι κι εκείνος λυγίζει, κι εκείνος πέφτει και ξανασηκώνεται.

Ελπίζω η παράστασή μας να καταφέρει, έστω και λίγο, να περάσει από μια-δυο ψυχές στην πλατεία. Θα είναι πολύ μεγάλο δώρο και χαρά για όλους μας.

Είναι τελικά υπερεκτιμημένος ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος, προστατευμένος, ίσως, από το συλλογικό υποσυνείδητο, την εξιδανίκευση μιας εποχής που οι περισσότεροι σήμερα δεν έχουμε ζήσει; Ποια η δική σας σχέση μαζί του;

Πόσο έχουμε παλέψει όλοι με το συλλογικό υποσυνείδητο. Μεγάλη κουβέντα. Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα τολμάει να πει κανείς ότι δεν του αρέσει ή δεν τον εκφράζει κάτι που το αποδέχεται και το θαυμάζει η κοινή γνώμη. Αλλά, όπως λέτε και σε προηγούμενη ερώτηση, “μια φορά ζούμε”, ας μην κρυβόμαστε κι ας είμαστε κύριοι των απόψεών μας. Η Αλίκη ήταν θεά, αλλά δεν αντέχεται. Η Τζένη ήταν θεά, αλλά την έφαγε το δράμα. Η Μελίνα ήταν Μελίνα. Και ούτω καθεξής, χαχαχα.

Αγαπώ τον ελληνικό κινηματογράφο. Είναι ένα τεράστιο δείγμα μιας εποχής που δεν έζησα. Μιας εποχής, που σαν όλες τις εποχές, δε θα υπάρξει ποτέ ξανά και μιας εποχής που αναφέρεται σε μια γενιά ανθρώπων που συνέδεσα με το οικογενειακό μου περιβάλλον. Νοσταλγώ τις θείες, τις γιαγιάδες και τις προγιαγιάδες μου. Τις βρίσκω, όμως, πάντα κάπου εκεί μέσα. Στα ασπρόμαυρα και τα έγχρωμα.

Μαγική και η εξέλιξη των πραγμάτων. Μέσα σε τόσο λίγο χρόνο, το σινεμά έχει κάνει άλματα στην εξέλιξή του και είναι όμορφο, που και που, να κοιτάμε τα πράγματα στην αρχή τους. Μ’ αρέσουν πολύ οι “αρχές”.

Τελικά αξίζει στην Ελλάδα του 2017 να είναι κάποιος καλλιτέχνης; Έχουν αλλάξει καθόλου οι συνήθειες του κόσμου και ψάχνει το διαφορετικό ή έχει και σε αυτό το κομμάτι ανασκουμπωθεί και πηγαίνει τη λογική «αυτό ξέρω, αυτό εμπιστεύομαι»; Πόσο οξύμωρο, αλήθεια, είναι, σε εποχές που δυσκολεύεται ο κόσμος, να υπερισχύουν τα ένστικτα που οδηγούν σε πιο συντηρητικές φόρμες, ενώ η φυγή εμπρός κρύβει ίσως περισσότερες λύσεις; Μήπως η δεύτερη εκδοχή κρύβει πολλή δουλειά και δεν θέλουμε να δουλέψουμε;

Αξίζει σε όλες τις χώρες και σε όλες τις περιόδους να είναι κανείς ό,τι επιλέγει και ό,τι τον ολοκληρώνει. Όσο δύσβατος κι αν είναι ο δρόμος, όσα βουνά και θάλασσες κι αν πρέπει να περάσει για να βρει την τύχη του. Αυτή είναι η αποστολή των ανθρώπων και χαίρομαι που βλέπω γύρω μου ζωή και εξέλιξη. Έχουν αλλάξει πια συνήθειες, ναι. Οι άνθρωποι, με τα ερεθίσματα της ευρείας γνώσης που έφερε η ιντερνετική επανάσταση, άρχισαν να υποπτεύονται ότι υπάρχουν και άλλες μορφές στα πράγματα που είχαν συνηθίσει και όπως είναι φυσικό, άρχισαν να τις αναζητούν. Έτσι και στην τέχνη.

Όπως σας είπα πριν, πιστεύω ότι οι άνθρωποι έχουν ανοίξει και έχουν ξεπεράσει τη λογική που ορίζει ότι τέχνη = ψυχαγωγία, και για αυτό είναι μεγάλη χαρά που παντού, γύρω μας, υπάρχει τεράστια παραγωγή τέχνης – τέχνης που γίνεται από αγάπη και από βαθιά πίστη, και όχι μόνο για λόγους βιοπορισμού.

Η μουσική, όπως και οι μυρωδιές, μας ταξιδεύουν στο ημερολόγιο των αναμνήσεων μας, διατηρώντας ακόμα και στοιχεία χώρου και χρόνου. Πώς «ανταγωνίζονται» το θέατρο και η μουσική στη ζωή σας και αν κάποια από τις δύο τέχνες κερδίζει…;

Το θέατρο είναι στιγμιαίο. Η μουσική αιώνια. Έτσι κανείς, όταν βρίσκεται ανάμεσά τους, βιώνει στο βάθος την ανυπαρξία του χρόνου και το πόσο μαγικά η τέχνη αψηφά τους δείκτες των ρολογιών.

Ένα τραγούδι, μια ηχογράφηση, μένει για πάντα χαραγμένη σε ένα δισκάκι, μια μαγνητοταινία ή ένα σιντί. Έτσι, κάθε φορά που ανατρέχεις σ’ αυτήν και την ακούς, μένει ίδια, όμως, αλλάζεις εσύ.

Το θέατρο, από την άλλη, όπως και να διατηρηθεί – σε βίντεο, σε ηχογράφηση – θα είναι μια μουμιοποιημένη έκδοση της αλήθειας, που προέκυψε από τη συνάντηση ηθοποιών και θεατών. Έτσι, αλλάζει μαζί σου.

Αυτό που με προκαλεί συναισθηματικά και με κάνει να εμπλέκομαι τόσο πολύ και με τις δύο αυτές μορφές έκφρασης, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να διαλέξω ποια υπερισχύει μέσα μου, είναι ότι ψάχνω να βρω μια ισορροπία με τη δική μου σύντομη ζωή, μέσα στη συμπαντική σύγκρουση των δυνάμεων.

Θα θέλαμε να μας συστήσετε την ομάδα των συνεργατών σας, βάζοντας και μια λέξη που χαρακτηρίζει τον καθένα, δίπλα στο όνομά του / της (ελπίζουμε να μην σας παιδεύουμε, αν είναι πάρα πολλοί!!).

Σας ευχαριστώ πολύ που μου δίνετε την ευκαιρία να χρωματίσω τα ονόματα των ανθρώπων που αγαπώ. Προτού ξεκινήσω, οι λέξεις αγάπη και εμπιστοσύνη εννοούνται, για αυτό και δεν τις αναφέρω.

Νίκος Γεωργίου (ηθοποιός) – Οργανισμός
Δέσποινα Σολκίδου (ηθοποιός) – Εσωτερικότητα
Εύη Τσακλάνου (ηθοποιός/χορεύτρια/χορογράφος) – Δύναμη
Έφη Καραγιαννοπούλου (ηθοποιός/χορεύτρια) – Λάμψη
Μαρία Μιχαηλίδου (ηθοποιός) – Αθωότητα
Αριάννα Χατζηγαλανού (ηθοποιός) – Πάθος
Μάριος Σουγιουτζόγλου (ηθοποιός) – Αστείρευτος
Χρύσα Μουσιώνη (βοηθός σκηνοθέτη – Θεότητα
Γιάννης Φασόης (βοηθός σκηνοθέτη και τεχνικός) – Έκπληξη
Άρτεμις Βούτου (βοηθός) – Ενέργεια

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ‘ΖΩΗ (ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ ΣΕ ΑΛΗΘΙΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ)’

“Ζωή”
(βασισμένη σε αληθινά γεγονότα)

Μια συλλογική περφόρμανς που στηρίζεται στις πιο τραυματικές εμπειρίες των συντελεστών της.

Μέσα από τον λόγο, την κίνηση και τη μουσική παρουσιάζονται αποσπάσματα μιας οποιασδήποτε ανθρώπινης ζωής, απ’ τη γέννηση, μέχρι και τον αναπόφευκτο θάνατο.

*Η παράσταση είναι ακατάλληλη για άτομα κάτω των 15 ετών

Απο Δευτέρα 1 Μαΐου 2017
Και κάθε Δευτέρα στις 21:00

Μάιος – Ιούνιος 2017

Τιμές εισιτηρίων
Γενική είσοδος 12 €
Ανέργων, Φοιτητικό και Ατέλεια 8 €

Θέατρο Σταθμός
Βίκτωρος Ουγκώ 55,Μεταξουργείο (ακριβώς απέναντι απ’ τον σταθμό του μετρό “Μεταξουργείο”), Τηλέφωνο κρατήσεων: 2114036322

Ιδέα-Σύλληψη/Σκηνοθεσία/Κείμενο/Μουσική Επιμέλεια:
Γιώργος Καλογερόπουλος

Χορογραφίες:
Εύη Τσακλάνου

Βοηθός Σκηνοθέτη Α’:
Χρύσα Μουσιώνη

Βοηθός Σκηνοθέτη Β’:
Γιάννης Φασόης

Παίζουν:
Αριάννα Χατζηγαλανού
Μάριος Σουγιουτζόγλου
Εύη Τσακλάνου
Μαρία Μιχαηλίδου
Νίκος Γεωργίου
Έφη Καραγιαννοπούλου
Δέσποινα Σολκίδου
Γιώργος Καλογερόπουλος

Φωτογραφίες: Γιώτα Ρόρου
Κοστούμια: Γιώργος Καλογερόπουλος, Μαρία Μπάμπαρη
Σχεδιασμός/Artwork Αφίσας: Blankbox
Υπεύθυνος παραγωγής και επικοινωνίας: Νίκος Γεωργίου

Video teaser:

#1 

#2

#3

#4

radiospot:

Ιδιαίτερες Ευχαριστίες :
Βαγγέλης Παπαδάκης, Νατάσσα Λυμπεροπούλου, Άρτεμις Βούτου, Γεωργία Δρακάτου, Γιώργος Βαγγελής, Άννα Μαρία Λιναρδάτου, Κατερίνα Μπάμπαρη, 4Εποχές

Ευχαριστούμε επίσης:
Το Υπουργείο Πολιτισμού και το Μέγαρο μουσικής Αθηνών, για την παραχώρηση χώρου για πρόβες στα πλαίσια του προγράμματος: “Δωρεάν παραχώρηση χώρων στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών σε Καλλιτεχνικά σχήματα”.

FB Page