Συνεντευξη [Q&A] με την Σεβαστιανα Αναγνωστοπουλου

Σας καλωσορίζουμε στο Sin Radio! Για δεύτερη φορά και για περιορισμένες παραστάσεις, από τις 12 – 15 Ιουνίου, παρουσιάζετε στο Bios – Main Tesla τη θεατρική παράσταση ‘Follicle / Θύλαξ -Ένα οπτικοακουστικό παραμύθι’. Γιατί αποφασίσατε να επαναλάβετε την παράσταση ακριβώς έναν χρόνο μετά; Έχει αλλάξει κάτι στη φετινή προσέγγιση ή / και το ίδιο κοινό μπορεί να έχει αλλάξει κάποιες από τις θεωρήσεις του, σε συλλογικό πλαίσιο, μέσα στην διαρκώς επιβαρυμένη καθημερινότητά του εν καιρώ κρίσης;

Το ότι η παράσταση ανεβαίνει ακριβώς έναν χρόνο μετά, δεν έχει κάποια συμβολικό ή επετειακό χαρακτήρα. Απλώς επειδή θα συνεχίσει την πορεία της αλλού, θεωρήσαμε καλή ιδέα να επαναληφθεί στο BIOS απ’ όπου ξεκίνησε.

Το ‘Κορίτσι’ μπορεί να ζει δίπλα μας… ή και μέσα μας. Κατά πόσο κλείνουμε τα μάτια στις δυσάρεστες αναμνήσεις ή ακόμα και σε γεγονότα και αλήθειες γύρω μας, προτιμώντας μια επίφαση πραγματικότητας; Μπορεί να είναι αποδεκτή μια τέτοια μορφή συνειδητής αγνόησης, που μπορεί να έχει ακόμα και τραγικά αποτελέσματα;

Το Κορίτσι του Follicle δεν εθελοτυφλεί. Δεν βρίσκεται σ’ έναν κόσμο που ωραιοποιεί. Το Κορίτσι ζει προστατευμένο από κάθε τι άσχημο, αλλά τόσο περιχαρακωμένο από τη Γιαγιά που εν τέλει αδυνατεί να υπάρξει χωρίς την προστασία της. Ωστόσο, πράγματι η άρνηση της πραγματικότητας και η επίφαση στην οποία αναφέρεστε, όχι μόνο είναι δυνατές αλλά και κυρίαρχες, σχεδόν κανόνας. Τι άλλο είναι σήμερα η ζωή στην Αθήνα, ή η ίδια η θεατρική πραγματικότητα σε μια χώρα διαλυμένη και χωρίς ελπίδα ανάκαμψης;

Σε μια εποχή που η εικόνα είναι πολύ δυνατή και συχνά διαφορετική από την πραγματικότητα, πώς μπορεί ο άνθρωπος σήμερα να διατηρήσει τη μοναδικότητά του, αποφεύγοντας να δεσμευτεί με μαζικά πρότυπα που υπαγορεύονται από άγνωστες, ουσιαστικά, πηγές, διαφορετικών συμφερόντων και στόχων;

Δεν έχω απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα. Μπορώ να το συζητώ, όχι όμως και να απαντήσω. Στις μέρες μας πάντως η «διαφορετικότητα» σαν όρος έχει πάρει έναν διαφορετικό δρόμο, έχει ορθωθεί σαν σημαία, σαν σύμβολο, στο όνομα του οποίου αρχίζουν να στήνονται νέα κατεστημένα και νόρμες καταπίεσης. Τείνω μόνο να πιστεύω πως είναι τυχερός όποιος μπορεί εύκολα να «στεγαστεί» κάπου χωρίς το βάρος μιας αληθινής «διαφορετικότητας».

Το μυαλό μας αρχειοθετεί τις αναμνήσεις μας ανάλογα με το συναίσθημα που μας προκαλούν. Κάποιες ακόμα χάνονται στα βάθη του, καθώς είτε είναι πολύ δυσάρεστες για να ανακαλούνται είτε έχουν αντικατασταθεί από άλλες πιο δυνατές. Κατά πόσο ο καλλιτέχνης, κατά τη δημιουργική διαδικασία, αντλεί υλικό και έμπνευση από τις δικές του αναμνήσεις και αν είναι πιθανό να έχει και ανάκληση ανάμνησης που έχει προκληθεί από την επαφή του με το έργο που έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας;

Προσωπικά και πρωτίστως σαν συγγραφέας δεν ανατρέχω σε αναμνήσεις δικές μου. Οπωσδήποτε τείνω να μιλάω για γνώριμές μου πραγματικότητες, π.χ. πόλεις όπου έχω ζήσει κ.λ.π. και να ανασύρω υλικό από τις αναφορές μου (διαβάσματα, ακούσματα) και εικόνες της πραγματικής ζωής, αλλά ποτέ ως τώρα δεν έχω γράψει κάτι αυτοβιογραφικό. Ωστόσο η ανάκληση της μνήμης χρησιμοποιείται ή και συμβαίνει συχνότερα στους ερμηνευτές όταν έρχονται αντιμέτωποι με έναν ρόλο και το εργαλείο τους αυτό αναπόφευκτα καταλήγει και στα χέρια του σκηνοθέτη.

Στη σημερινή εποχή / συγκυρία με τις γνωστές δυσκολίες, μπορεί κάποιος να εγκαταλείψει πιο εύκολα τα όνειρά του; Τι παρατηρείτε, ως γενική αίσθηση, από τον περίγυρό σας; Υπάρχει ακόμα εκεί έξω η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο ή τα πράγματα δεν είναι και τόσο ξεκάθαρα ως προς τη γενικότερη αισιοδοξία ή απαισιοδοξία;

Δεν νομίζω ότι υπάρχει ελπίδα ή αισιοδοξία. Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι εγκαταλείπουν τα όνειρά τους ή απλά τα όνειρα υποβάλλονται, «υπαγορεύονται» από την εποχή. Πάντως, όχι, δεν βλέπω αισιοδοξία. Βλέπω όμως μια απίστευτη αγριότητα για τη διεκδίκηση της προσωπικής επιτυχίας με όποιο κόστος και εις βάρος ακόμη και του ίδιου του ζωτικού μας χώρου.

Τελικά τα social media είναι εργαλείο ή εξάρτηση; Πόσο σας έχουν βοηθήσει στην καθημερινότητά σας, αλλά και, κυρίως, επαγγελματικά;

Τα social media είναι εργαλείο επικοινωνίας. Προσωπικά, και λόγω των συχνών μετακινήσεων, μου έχουν σταθεί χρήσιμα και μόνο χρήσιμα σαν επικοινωνία. Τα χρησιμοποιώ στο ελάχιστο για επαγγελματικούς λόγους. Για τέτοιους σκοπούς υπάρχουν επαγγελματικά δίκτυα και εφαρμογές.

Κλασική, αλλά σημαντική ερώτηση: ποια είναι τα άμεσα επαγγελματικά σας σχέδια; Υπάρχει περιθώριο / χρόνος για καλοκαιρινές διακοπές / ξεκούραση;

Τα άμεσα σχέδιά μου αφορούν την πορεία του Follicle, το σινεμά και τη συγγραφή. Το καλοκαίρι για μένα είναι σχεδόν πάντα τα τελευταία χρόνια περίοδος συγγραφής, γιατί η συγγραφή εμπεριέχει και προϋποθέτει μια ηρεμία που λείπει από τη σκηνοθεσία. Από το Σεπτέμβριο όμως φυσικά θα επιστρέψω σ’ αυτήν.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ‘FOLLICLE/ΘΥΛΑΞ -ΕΝΑ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ’

FOLLICLE/ΘΥΛΑΞ -Ένα οπτικοακουστικό παραμύθι
Bios – Main Tesla
12 – 15 Ιουνίου, στις 21:00

Το κορίτσι ετοιμάζει τις βαλίτσες του για τον κόσμο των ανθρώπων, άλλων ανθρώπων… Γι’ αυτό επιστρέφει για 4 μόνο παραστάσεις στη σκηνή του Bios-Main Tesla

Στο Bios-Main Tesla μας περιμένει για δεύτερη χρονιά, από τις 12 Ιουνίου και για τέσσερις παραστάσεις, το Κορίτσι του Follicle για να μας αφηγηθεί με λόγο και κίνηση την παράξενη ιστορία του, που ξεκινάει από τη μήτρα και τη γέννησή του και φτάνει μέχρι τη «βίαιη» ενηλικίωσή του. Πώς γεννήθηκε σ’ ένα περιβάλλον περίκλειστο, υπερπροστατευτικό, κλειστοφοβικό, σε μια ιδιότυπη «αιχμαλωσία», υπό το άγρυπνο βλέμμα της αυταρχικής και υπέροχης Γιαγιάς με το «λεπτό γούστο». Πώς μεγάλωσε διασταυρώνοντας αδιάφορα τα βήματά της με την «υδάτινη» Μαμά, τον «αφανή» Μπαμπά, τον διακριτικό Κύριο Λεό και τον πιστό Πάτροκλο. Ελκόμενη από τη Σοφία ―ελάχιστο δεσμό με τον «έξω κόσμο» ― και τη Φανή που πασπαλίζει τις σκέψεις της με τη σκόνη του «λιγοστού δρόμου».

Κεντρικό θέμα της αφήγησης η σύγκρουση της εικόνας του Κοριτσιού (με το αλλήθωρο βλέμμα και τα άγρια ακατάστατα μαλλιά, που μεγαλώνουν ακατάπαυστα σαν άγρια βάτα) με την ομορφιά, την αρμονία, την ισορροπία, την ευρυθμία του περιβάλλοντός του που έχουν τεθεί υπό την προστασία της Γιαγιάς. Σύμφωνα με τη δική της ετυμηγορία, το Κορίτσι πρέπει να αλλάξει με τη συμβολή της κομμωτικής τέχνης και της ιατρικής επιστήμης.

Αλλά… η διόρθωση του στραβισμού μπορεί άραγε να αλλάξει και το «βλέμμα»; Πώς θα δει το Κορίτσι τον κόσμο με τα καινούρια του μάτια και τι απαντήσεις θα δώσει στα ερωτήματα που το βασανίζουν; Πώς προσφωνούνται οι άνθρωποι που χάνονται; Πώς γεννιούνται τα όνειρα; Τι σπρώχνει τον χρόνο; Πόσο αναπόδραστη είναι η απόδραση και τελικά… πόσο επιθυμητή;

Ταυτότητα Παράστασης:
Κείμενο-Σκηνοθεσία-Βίντεο: Σεβαστιάνα Αναγνωστοπούλου
Κοστούμια: Μιράντα Θεοδωρίδου
Μουσική-Sound design: Ελένη Λομβάρδου
Διεύθυνση φωτογραφίας-video/Still photographer/Φωτισμοί: Νίκος Βούλγαρης
Μοντάζ: Θανάσης Τότσικας
Κομμώσεις-Κατασκευές: Λάουρα Γιουμπάνι
Υπεύθυνη Εικόνας και Επικοινωνίας: Ιωάννα Ιακωβίδη

Επί σκηνής: Ερμηνεύει και χορογραφεί η Φαίδρα Σούτου.
Στην οθόνη: Μαρία Αλιφέρη, Νίκος Ψαρράς, Σοφία Μαραθάκη, Χρήστος Καπενής, Λήδα Κουτσοδασκάλου, Μαρίνα-Χλόη Αναγνωστοπούλου, Γιώργος Σταυριανός

Bios – Main Tesla
Πειραιώς 84, Αθήνα
12 – 15 Ιουνίου, στις 21:00
Διάρκεια: 70 λεπτά
Τιμές Εισιτηρίων: 10 ευρώ
Τηλεφωνικές Κρατήσεις: 210 – 3425335