Η Αννα Παντζελη και η Λινα Μαρκακη στο «Και για πες…» με την Ελενα Χατζοπουλου

Για δεύτερη χρονιά φέτος στο θέατρο Αλκμήνη παίζεται η παράσταση «Ο ένοικος», (https://www.youtube.com/watch?v=2TaCZ0oWQyM) σε κείμενο και σκηνοθεσία της Άννας Παντζέλη. Στη σκηνή, για μία ώρα και κάτι, η Άννα Παντζέλη και η Λίνα Μαρκάκη δίνουν την ψυχή τους, ερμηνεύοντας τις δύο αδελφές. Εκφραστικές, νοσταλγικές, ταξιδεύουν στις δικές τους ζωές κι εμείς στη δική μας…

Τον καφέ μας, λοιπόν, σήμερα θα τον πιούμε στο σαλόνι του ατμοσφαιρικού Αλκμήνη, συζητώντας, με τις δύο αγαπημένες κυρίες, για τις σχέσεις, την αγάπη, τον έρωτα και την αλήθεια…

Άννα και Λίνα, καλωσορίσατε στο Sin Radio! Έχω να σας ομολογήσω ότι τη ζήλεψα αυτή τη σχέση των δύο αδελφάδων… ίσως επειδή είμαι και μοναχοπαίδι… ίσως επειδή και το κείμενο και η ερμηνεία σας με πλημμύρισε συναισθήματα…

Έλενα, κι εμείς χαιρόμαστε που βρισκόμαστε στο Sin Radio και στο «Και για πες…» και πάντα είναι ωραίος ο καφές με κοριτσοπαρέα και με κουβέντα σε αναπαυτικούς καναπέδες!

Άννα, πόσο βιωματικό είναι το κείμενο σου;

Δεν είναι καθόλου βιωματικό. Δεν μεγάλωσα τόσο πολύ (γέλια) για να γράψω την αυτοβιογραφία μου… Εξάλλου δεν νομίζω να ενδιαφερόταν και κανένας για το ζοριλίκι της παιδικής μου ζωής. Άσε, που είμαι παιδί πολύτεκνης οικογένειας και δεν είχα καν την πολυτέλεια να τσακωθώ με τα αδέρφια μου…

Τι ρόλο παίζει η αγάπη στη ζωή σας;

Λίνα: Η αγάπη μας δίνει δύναμη. Είναι ο φορτιστής μας, τόσο όταν τη δίνουμε όσο και όταν μας τη δίνουν. Η αγάπη μόνο θετικά μπορεί να έχει με την προϋπόθεση του πάρε δώσε συναισθημάτων και συμπεριφοράς.

Και ο έρωτας;

Άννα: Και ο έρωτας το ίδιο. Αλλά ο έρωτας δεν διαρκεί, ακόμα κι αν είναι μακρύς και πολυετής, έχει ημερομηνία λήξης, δυστυχώς ή και ευτυχώς…

Κι όταν η «μπογιά» δεν περνάει πια;

Λίνα: Α όχι! Αυτό με τη μπογιά δεν το καταλαβαίνω. Όσο ζει ο άνθρωπος είναι ικανός να αγαπήσει και να αγαπηθεί για πολλούς και διάφορους λόγους. Αν όμως εννοείς «μπογιά» τα νιάτα, πολλοί μας αγάπησαν για την ομορφιά μας και μας άφησαν για τον χαρακτήρα μας…

Άννα: Έλενα, ό,τι μπογιατίζουμε κάποτε ξεθωριάζει. Τα νιάτα είναι πολύχρωμα έτσι κι αλλιώς, δεν θέλουν καμιά μπογιά. Και οι ώριμοι άνθρωποι είναι γελοίοι με πολλά χρώματα… Η Λίνα έχει απόλυτο δίκιο κα τα είπε όλα σε μια φράση, «πολλοί μας αγάπησαν για την ομορφιά μας και μας άφησαν για το χαρακτήρα μας»… Βλέπεις ο χαρακτήρας δεν αλλάζει με τα χρόνια… Απλά δυναμώνει ή αποδυναμώνεται, αλλά πάντα με τα ίδια υλικά, που μπαίνουν με διαφορετική μεζούρα.

Τον εαυτό μας, όμως, τον παραμυθιάζουμε;

Λίνα: Βεβαίως! Παραμυθιάζουμε πολλές φορές και τον εαυτό μας και τους άλλους, και τους άλλους για τον εαυτό μας, αλλά και τον εαυτό μας για τους άλλους… Έχω την εντύπωση ότι είναι μερικές φορές αυτόματος μηχανισμός αυτοσυντήρησης το προσωπικό μας παραμύθι, πάντα με μέτρο βέβαια για να μη χάσουμε και τη νεράιδα μέσα σε αυτό… Εννοώ, δηλαδή, να μη χαθούμε κι εμείς οι ίδιοι…

Κι αν τελικά χαθεί το τρένο της ζωής; Αν και… τι ακριβώς σημαίνει ότι χάθηκε το τρένο;

Λίνα: Νομίζω ότι όλοι στο τέλος αεροπορικώς συνεχίζουμε… (γελάει σαν παιδί)

Άννα: Όταν χαθεί το τρένο, σημαίνει πως τελικά δεν ήταν αυτή η προτεραιότητά μας, κάτι άλλο πιο σημαντικό κάναμε και αργήσαμε να φτάσουμε στο σταθμό. Άρα, φαινομενικά το χάνεις, αλλά επί της ουσίας δεν ήθελες και τόσο να το προλάβεις. Άρα όλα καλά…

Μμμμ στ’ αλήθεια έχετε πολύ δίκιο… Για πολλούς, όμως, έτσι μοιάζει… Κι έπειτα η κατάθλιψη ακολουθεί…

Λίνα: Η κατάθλιψη δεν νομίζω ότι έρχεται πάντα, αν δεν πηγαίνει κάτι καλά στη ζωή μας. Είναι ένα άλλο ζήτημα και έχει να κάνει, ίσως, με τον οργανισμό…

Άννα: Είναι αυτόματη λειτουργία της κατάστασής μας… Ξέρω καταθλιπτικούς που για μένα δεν έχουν καμιά αφορμή για να νοιώσουν έτσι. Εκείνοι, όμως, σίγουρα θα ξέρουν τα αίτια της κατάθλιψής τους.

Αλήθεια, ένας «ένοικος» μπορεί να σώσει;

Άννα: Ααα όχι, όχι… αλίμονο αν περιμένει κανείς να τον σώσει κάποιος άλλος εκτός από τον εαυτό του. Κανένας δεν μπορεί να σε σώσει, αν εσύ πρώτα δεν απλώσεις το χέρι σου, αν δεν δείξεις πρόθυμος και αποφασισμένος να διασωθείς…

Ναι, σωστά… Είναι αυτό που λένε και οι ψυχίατροι, ότι κανένας δεν μπορεί να φάει για σένα… Τότε ο «ένοικος» ποιος ή τι είναι;

Λίνα: Ο ένοικος είναι αυτό που μας κατοικεί. Συναισθήματα που νοιώσαμε και θα νοιώσουμε, πράξεις που κάναμε και που θα κάνουμε, αναμνήσεις που είχαμε και θα αποκτήσουμε. Ο ένοικος είμαστε εμείς.

Και τα βιώματα, τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις,που προέρχονται από την οικογένεια, πόσο μας επηρεάζουν;

Λίνα: Επηρεάζουν τόσο, όσο εμείς τα αφήνουμε να μας επηρεάσουν. Η οικογένεια δεν είναι μια μαγική λέξη που σε στηρίζει χωρίς να πάρει…

Άννα: Νομίζω όλοι μας, όταν λέμε οικογένεια, εννοούμε ό,τι έχει να κάνει με τα παιδιά μας ή τους γονείς μας. Εκεί δίνουμε ή παίρνουμε χωρίς σκέψη και ανταλλάγματα. Στις υπόλοιπες βαθμίδες της οικογένειας έχουμε απαιτήσεις, όχι υλικές, αλλά σίγουρα συναισθηματικές καλύψεις…

Συμπεριφορές ή λόγια πικρά μεταξύ αδελφών, μπορούν να πληγώσουν ανεπανόρθωτα;

Άννα: Τα σκληρά λόγια είναι πάντα στη σχέση δύο ανθρώπων. Είτε είναι ζευγάρι, είτε αδερφές, είτε φίλες… Οι πολλοί δεν μπορούν να ζήσουν τέτοιες καταστάσεις, έχουν άλλα θέματα να μοιραστούν και να λύσουν. Δεν μπορώ να φανταστώ, όμως, μια ανεπανόρθωτη βλάβη, αλλά ίσως και να μπορεί να συμβεί… Βέβαια, εξαρτάται από τη διάθεση και των δύο, για να ομαλύνουν τις καταστάσεις. Ακόμα εξαρτάται και από το πόσο τα αδέρφια αφήνουν παιδικές αναμνήσεις να μεγεθυνθούν και με την πάροδο του χρόνου να γίνουν ανοιχτές πληγές που αιμορραγούν και τότε η σηψαιμία θα είναι αυτή που θα σε σκοτώνει ή θα σε ακρωτηριάσει…

Και πώς ξεπερνιούνται η ένταση και οι «κακές» στιγμές;

Λίνα: Όπως όλες οι κακές στιγμές, με τον διάλογο… Ή και με τη σιωπή κάποιες φορές… Ξέρεις, και η σιωπή λυτρώνει, όταν έχεις πει βαριά και πικρά λόγια…

Άννα: Κοίτα… τα πικρά λόγια ξεχνιούνται δύσκολα, όταν τα έχεις ακούσει από δικούς σου ανθρώπους που αγαπάς… Γι’ αυτό και στον «Ένοικο» υπάρχει η φράση «τα σκληρά λόγια είναι σφαίρες, όταν φύγουν λαβώνουν, σκοτώνουν και μετά δεν μπορείς να τα πάρεις πίσω»… Αλλά επανέρχομαι και λέω ότι όλα εξαρτώνται από τη διάθεση που υπάρχει…

Τελικά, πόση αλήθεια «χωράει» στις σχέσεις μεταξύ αδελφών; Μπορούν να ειπωθούν τα πάντα;

Λίνα: Ναι, πιστεύω ότι μπορούν να ειπωθούν τα πάντα. Είναι μια από τις πιο δυνατές σχέσεις ζωής. Και είναι η πρώτη στην οποία μαθαίνεις να μοιράζεσαι…

Και σε αυτή τη σχέση μεταξύ αδελφών, τα «φιογκάκια» τι είναι;

Άννα: Αααα, τα φιογκάκια! Τα φιογκάκια είναι τα κομμάτια ενός πάζλ… είναι τα πολλά κομμάτια της ζωής τους συνυφασμένα με την παιδικότητα τους… είναι ροζ και γαλάζιο, είναι η αγνή μας πρόθεση, η ανεμελιά που χάνεται σαν χρώμα και μένει η μελαγχολία του γκρίζου… Είναι τα στολίδια της παιδικής μας ψυχής και τα σκιάχτρα της ωριμότητάς μας …

Και οι προσδοκίες από άπιαστα όνειρα;

Λίνα: Μα τί μπορεί να προσδοκά κανείς από κάτι άπιαστο; Στο άπιαστο είναι μάταια η όποια προσδοκία…

Σωστό κι αυτό, Λίνα! Και ένα όνειρο μπορεί να αντικατασταθεί;

Άννα: Δικά μας όνειρα είναι, ό,τι θέλουμε τα κάνουμε, γι’ αυτό και τα ονοματίζουμε όνειρα, αλλιώς θα τα λέγαμε πλάνα, προσχέδια, ή τέλος πάντων θα είχαν μια θετικών επιστημών λέξη και όχι την θεωρητική και ρομαντική που εννοεί η γλυκιά λεξούλα όνειρα…

Και, ποιο είναι το αισιόδοξο μήνυμα της παράστασης;

Λίνα: Είναι διαφορετικό για τον καθένα που θα την παρακολουθήσει, γιατί όπως είπαμε ο «Ένοικος» είμαστε εμείς. Έχει την αισιοδοξία, αλλά και τη λύτρωση εκείνου που αγωνίζεται και συνάμα τη μαυρίλα εκείνου που απλά υπομένει άπραγος τα πάντα και περιμένει κάποιος άλλος να του αλλάξει τη ζωή…

Πόσο γρήγορα πέρασε η ώρα… Άννα και Λίνα, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτή την κουβέντα μας! Σας εύχομαι ο «Ένοικός» σας να κάνει πολλά χιλιόμετρα ακόμη, τα όνειρά σας να μην είναι άπιαστα, αλλά να γίνονται πραγματικότητα ένα προς ένα και το χαμόγελο και η ματιά σας να είναι πάντα τόσο ζεστά και εκφραστικά…

Αγκαλιές, φιλιά και τα κορίτσια φεύγουν και πάνε να προετοιμαστούν για την παράσταση που σε λίγο ξεκινάει. Έχω να σας πω ότι θα την ξαναδώ. Γιατί σίγουρα μια δεύτερη ανάγνωση θα μου δώσει ακόμη περισσότερη τροφή για σκέψη.

Αν και, για να είμαι ειλικρινής, δεν είναι και ο μόνος λόγος! Βλέπετε…υπάρχει και κέρασμα στο τέλος από τα κορίτσια… Μία ολόφρεσκη, λαχταριστή τούρτα! Ελάτε! Και δεν θα χάσετε! Αντιθέτως! Θα συναντηθείτε και με τον δικό σας «Ένοικο»…

Φωτογραφίες: Αντώνης Συμεωνάκης