Η Σονια Κωτιδου και ο Μιχαλης Ιατροπουλος στο «Και για πες…» με την Ελενα Χατζοπουλου

Η Σόνια Κωτίδου και ο Μιχάλης Ιατρόπουλος στο Sin Radio και στο  «Και για πες…» με την Έλενα Χατζοπούλου

Φέτος, και για δεύτερη χρονιά, στο Studio Κυψέλης, ανεβαίνει η παράσταση «Victims», ένα ψυχολογικό θρίλερ του Michael Howard (Michael Schnessel), σε σκηνοθεσία του Γιώργου Λιβανού, με τον Μιχάλη Ιατρόπουλο και τη Σόνια Κωτίδου.

Η παράσταση μόλις έχει τελειώσει, ο κόσμος έχει αποχωρήσει και οι δύο πρωταγωνιστές πρόκειται να αποφορτιστούν, συζητώντας μαζί μου (όπως θέλω να ελπίζω τουλάχιστον….). Σε μια  συζήτηση σχετικά με τα θύματα, τους θύτες, τα κοινωνικά στερεότυπα, τις αγκυλώσεις της κοινωνίας, την προσευχή. Έτσι, ο εκφραστικός και ευγενικός Μιχάλης Ιατρόπουλος και η συνεσταλμένη και γλυκιά Σόνια Κωτίδου, θα μας πούνε τις δικές τους αλήθειες… Αλήθειες που απορρέουν από την παράσταση, αλλά και από τη ζωή τους. Λίγο πιο ‘κει ο σκηνοθέτης Γιώργος Λιβανός παρακολουθεί…. Δεν έχει έρθει ακόμη η δική του σειρά… Μαζί του σε μια επόμενη συνάντηση έχουμε να πούμε πολλά, εφ’ όλης της ύλης…

Μιχάλη και Σόνια καλωσορίσατε στο Sin Radio και στο  «Και για πες…». Φέτος είστε μέρος μιας πολύ ενδιαφέρουσας και απαιτητικής παράστασης. Αλήθεια, πόσο δύσκολο είναι το ψυχολογικό θέατρο;

Μιχάλης: Προσωπικά, δεν το θεωρώ δύσκολο, αλλά απαιτητικό… Εννοώ ότι το κοινό πρέπει να είναι αμιγώς θεατρόφιλο και ο ηθοποιός, ανεξαρτήτως φύλου, ταγμένος και αφοσιωμένος στην τέχνη του…

Σόνια: Κάθε είδος θεάτρου είναι δύσκολο, αφού ο ηθοποιός καλείται να ενσαρκώσει κάποιον άλλον από τον εαυτό του… Το ψυχολογικό θέατρο απαιτεί περισσή εμβάθυνση στην αλήθεια… Συνήθως, όμως, τα έργα που υπηρετούν αυτό το είδος έχουν δυνατά κείμενα και πολύ ωραίους ρόλους… οπότε αυτό βοηθάει και τον ηθοποιό…

Η παράσταση στην οποία πρωταγωνιστείτε ονομάζεται «Θύματα». Τι σημαίνει για εσάς η έννοια «θύμα»; Ποιος το θύμα ποιος ο θύτης;

Μιχάλης: Έλενα, θύματα είμαστε όλοι σε μια κοινωνία κατευθυνόμενη από τον καταναγκαστικό καταναλωτισμό, που υπαγορεύεται από τον τρόπο της σύγχρονης ζωής. Θύτες είναι όλοι αυτοί που μας ωθούν προς αυτήν την κατεύθυνση, με μόνο σκοπό τον πλουτισμό της τσέπης και όχι του ουσιαστικού ζητούμενου, που είναι η  ψυχή.

Σόνια: Κατά την άποψή μου, θύμα είναι κάποιος που βάζει τον εαυτό του και τα θέλω του σε δεύτερη μοίρα, για να εξυπηρετήσει τα θέλω των άλλων. Πολλές φορές αυτό μπορεί να γίνεται και ασυνείδητα. Στο έργο, ο φαινομενικά θύτης είναι ο ήρωας… Αποδεικνύεται, όμως, στην πορεία πως είναι το θύμα… Όπως είδες και στην παράσταση, οι ρόλοι θύτη – θύματος διαρκώς εναλλάσσονται…

Μιχάλη, εσένα στον ρόλο του Ντέηβ, τι σε δυσκόλεψε περισσότερο;

Χμμμ, με δυσκόλεψαν οι πολύπλοκες ψυχολογικές διακυμάνσεις που απαιτεί ο συγκεκριμένος ρόλος. Αν δεν κατορθώσεις να αντιληφθείς τον ιδιαίτερα διαταραγμένο και ευαίσθητο κόσμο του Ντέηβ, πάει, κινδυνεύεις να σε καταπιεί η σκηνή…

Κι εσένα Σόνια, τι είναι αυτό που σε δυσκόλεψε περισσότερο στον ρόλο της Μαρίας;

Στις πρόβες δυσκολεύτηκα αρκετά… γενικά με το ρόλο… Πιο πολύ, όμως, με δυσκόλεψε η σκηνή που η Μαρία παίρνει τον ρόλο του θύτη…

Στη ζωή σας είστε  θύματα ή θύτες; Και μέσα από ποιες διαδικασίες;

Μιχάλης: Πιστεύω, Έλενα, ότι όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως κοινωνικής θέσης, στην πορεία της ζωής τους,  γίνονται θύτες ή θύματα, αναλόγως των καταστάσεων που αντιμετωπίζουν στη ζωή τους… Οι δε διαδικασίες είναι απλές… για παράδειγμα, μέσα από τα κοινωνικά προβλήματα, τη φτώχεια, την ανεργία, τις ασθένειες ψυχικές και σωματικές, αλλά και σε γενικές γραμμές η καθημερινότητα του κάθε ανθρώπου καθορίζει το πότε είναι θύτης και πότε είναι θύμα…

Σόνια: Επιλέγω τις ισότιμες σχέσεις… τις σχέσεις με ανθρώπους που τους σέβομαι και με σέβονται, είτε είναι φίλοι, είτε συγγενείς ή η σχέση μου… Νομίζω πως δεν είμαι ούτε θύμα, ούτε θύτης… μέχρι στιγμής τουλάχιστον (γελάει).

Πόσο δυσκολεύουν τη ζωή μας τα κοινωνικά στερεότυπα και ποια συναντάτε πιο συχνά;

Μιχάλης: Τα κοινωνικά στερεότυπα δυσκολεύουν τη ζωή της μάζας που είναι κατευθυνόμενη από παλιές ξεπερασμένες αντιλήψεις, από τα θέλω των γονιών και από την υπαγορευμένη τρομοκρατία που ασκούν οι κρατούντες και τα ΜΜΕ. Δε νομίζω ότι ένας μορφωμένος, καλλιεργημένος κι έξυπνος άνθρωπος λογαριάζει οποιοδήποτε στερεότυπο. Ευτυχώς τα νέα παιδιά είναι υποψιασμένα και γι’ αυτό είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος και ευτυχής.

Σόνια:  Αν κάποιος γνωρίζει τα θέλω του και τι μπορεί ή δεν μπορεί, τα στερεότυπα δεν τον επηρεάζουν και τόσο. Δεν είναι πάντα εύκολο για τους ανθρώπους να χαράζουν τη δική τους πορεία, όμως, όσο η κοινωνία εξελίσσεται, κάποια ταμπού ή κοινωνικά στερεότυπα πέφτουν. Νομίζω πως οι άνθρωποι σήμερα είναι πιο ελεύθεροι κοινωνικά… τουλάχιστον απ’ ότι παλαιότερα…

Στην παράσταση πολλές φορές ακούμε τη λέξη «είδωλο». Τι ακριβώς σημαίνει «είδωλο»;

Μιχάλης: Η λέξη είδωλο προέρχεται από τη λέξη «είδος», δηλαδή αυτό που φαίνεται και σημαίνει κάτι και που μπορεί να γίνει αισθητό με τις αισθήσεις μας. Στην καθημερινή ζωή, «είδωλο» ονομάζεται η αντανάκλαση ενός αντικειμένου ή προσώπου. Όσον αφορά τη θρησκευτική της έννοια, η λέξη αναφέρεται σε ένα αντικείμενο λατρείας, που απεικονίζει κάποια θεότητα. Στην παράσταση «Victims» παρουσιάζονται αυτούσια τα παραπάνω…

Σόνια: Απλά… για μένα «είδωλο» είναι κάτι που λατρεύει κάποιος, χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς πολύ ψάξιμο…

Και η θρησκεία τι ρόλο παίζει στην καθημερινότητα;

Μιχάλης: Για μένα με την ευρεία έννοια, καμία απολύτως. Θρησκεία  για μένα είναι η καλοσύνη, η ευγένεια και το ενδιαφέρον προς τον συνάνθρωπο, όσο μας το επιτρέπουν οι συνθήκες.

Σόνια: Αναλόγως τι θέση έχει δώσει στη ζωή του κάποιος στη θρησκεία… Για έναν πιστό, φαντάζομαι, ότι παίζει πολύ σημαντικό ρόλο… ενώ για έναν άθρησκο, μάλλον, δεν παίζει κανένα ρόλο, τουλάχιστον,  στην καθημερινότητα του…

Στην παράσταση σας παρακολουθούμε το ξεγύμνωμα της ψυχής, δύο ανθρώπων.  Στην πραγματική ζωή αυτό συμβαίνει και εάν ναι, πότε;

Μιχάλης: Το ξεγύμνωμα της ψυχής στην πραγματική ζωή συμβαίνει καθημερινά σε ανθρώπους που τολμούν να αφήνουν ελεύθερα και να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, χωρίς να ντρέπονται ή να υπολογίζουν το κόστος.

Σόνια: Το ξεγύμνωμα της ψυχής είναι το ζητούμενο και ο στόχος και αυτό είναι το πολύ δύσκολο, γιατί μόνο το κοινό μπορεί να κρίνει εάν αυτό τελικώς επετεύχθη…

Και μπροστά στο κοινό τι ξεγυμνώνεται πιο εύκολα; Η ψυχή ή το σώμα;

Μιχάλης: Για μένα και τα δυο γιατί υπηρετώ το ρόλο μου ολόψυχα. Είμαι για 2 ώρες επί σκηνής με ψυχή και σώμα παραδομένα στο κοινό…

Σόνια: Έλενα και τα δύο είναι δύσκολα… Όμως, όταν πάρεις την απόφαση ότι, επάνω στη σκηνή, θα βγάλεις τα ρούχα σου… ε, τότε δεν το ξανασκέφτεσαι…

Και το ξεγύμνωμα του σώματος; Πόσο δύσκολο είναι όταν αυτό συμβαίνει στη σκηνή και ειδικά όταν έχεις να ερμηνεύσεις έναν δύσκολο μονόλογο; 

Είναι πολύ απλό, εφόσον έχεις μπει στον ψυχισμό του ήρωα. Εδώ πρέπει να τονιστεί και η εξαιρετική σκηνοθετική ικανότητα του Γιώργου Λιβανού, με τη σωστή κατεύθυνση που δίνει στον ηθοποιό.

Τι ρόλο παίζει το «ξεγύμνωμα της αλήθειας» στη δική σου ζωή; Έχει τρόπους που πρέπει να λέγεται η αλήθεια;

Μιχάλης: Η αλήθεια πάντα είναι σκληρή… Όταν έχεις, όμως, τα κότσια να πεις την αλήθεια, ε τότε, πρέπει να είσαι και έτοιμος να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες… Είναι σαν τον υδράργυρο σε ένα θερμόμετρο, που αν υπερβείς τα όρια, σπάει…

Σόνια: Πίστευα πάντα πως οι άνθρωποι δικαιούνται να γνωρίζουν την αλήθεια, όποια κι αν είναι αυτή… Εγώ, θέλω να τη μαθαίνω, με όποιο κόστος… Για το αν υπάρχει τρόπος που πρέπει να λέγεται, δεν έχω ξεκάθαρη απάντηση… Ίσως με τρόπο που δεν θα πληγώσει τον άλλο…

Τι συμβαίνει όταν τα θέλω των παιδιών υποτάσσονται στα θέλω των γονιών τους;

Μιχάλης: Ολοκληρωτική καταστροφή στη διάπλαση του χαρακτήρα ενός παιδιού που θα το ακολουθεί για όλη του τη ζωή…

Σόνια: Δυστυχώς για αυτό έχουμε γύρω μας ανελεύθερους ανθρώπους με συμπλέγματα και κόμπλεξ…

Και πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί ή  να αλλάξει αυτό;

Μιχάλης: Η κατάσταση μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο αν στειρώνονται άνθρωποι που κάνουν παιδιά, μόνο και μόνο για να δημιουργήσουν το δικό τους είδωλο…

Σκληρό αυτό, Μιχάλη… αλλά και αληθινό… και μάλλον ανέφικτο…

Σόνια: Ο τρόπος να αλλάξει αυτό είναι να συνειδητοποιήσεις ότι στην πραγματικότητα δεν ακολουθείς τα δικά σου θέλω, αλλά των γονιών σου… Αν το καταφέρεις ποτέ… Γιατί αυτά συνήθως περνάνε στο υποσυνείδητο και μπορεί να πιστέψεις ότι είναι στα αλήθεια η δική σου ανάγκη και όχι των άλλων… Ίσως, όταν καταφέρεις να ξεχωρίσεις τη δική σου ανάγκη, τότε να ανοίξει ο δρόμος για να ελευθερωθείς…

Και η προσευχή στη ζωή σας; Μέσα από την προσευχή μπορείς να συγχωρέσεις ή να σωθείς;

Μιχάλης: Προσεύχομαι κάθε μέρα για όλα αυτά που προαναφέρατε. Πιστεύω περισσότερο στην καλή ενέργεια και στη μεταδοτικότητά της.

Σόνια: Η προσευχή στην παράσταση έχει λυτρωτικό χαρακτήρα. Οι δύο αλλόθρησκοι ήρωες προσεύχονται μαζί, με κοινό στόχο τη λύτρωση. Αν και δεν προσεύχομαι η ίδια, πιστεύω πως είναι η πιο συγκινητική στιγμή της παράστασης μας…

Ναι, στ’ αλήθεια, η από κοινού προσευχή σας, είναι η πιο συγκινητική στιγμή της παράστασης… Όπως και η πιο συγκλονιστική σκηνή είναι αυτή των μονολόγων σας…

Μιχάλη και Σόνια, πολύ σας ευχαριστώ για την κουβέντα μας. Είστε τυχεροί που παίρνετε μέρος σε μια τόσο εκ βαθέων παράσταση… Το κείμενο έχει δυσκολίες και η σκηνοθεσία απαιτήσεις… Η αφοσίωσή σας, όμως, στο βαθύτερο νόημα είναι ο καταλύτης. Εύχομαι να συνεχίσετε και για την επόμενη σαιζόν!

Φωτογραφίες: Κώστας Βολιώτης