All posts by Sin Radio

Συνεντευξη [Q&A] με τον Διογενη Δασκαλου

Σας καλωσορίζουμε στο Sin Radio! Πολύ καλός φίλος, που μένει μόνιμα Θεσσαλονίκη, μου έχει πει πως αισθάνεται τυχερός που δεν σας γοήτευσε η Αθήνα και αποφασίσατε να επιστρέψετε εκεί, και κάπως έτσι έχουν την χαρά και την τύχη να σας απολαμβάνουν ραδιοφωνικά και σε εμφανίσεις στην πόλη. Για να με «πικάρει» περισσότερο, μου λέει πως πολύ σωστά κάνετε και έχετε με την πρωτεύουσα μια “τουριστική” σχέση, δηλαδή έρχεστε για λίγο και φεύγετε. Αληθεύει αυτό που λέει και εξηγήστε μου πώς μια πόλη σαν τη Θεσσαλονίκη, που στα δικά μου μάτια όσες φορές την έχω επισκεφτεί, μοιάζει λίγο “δύσκολη” για καλλιτεχνική δραστηριότητα, πέραν του καθιερωμένου (λαϊκού) τύπου, μπορεί και παρουσιάζει διαρκώς νέους δημιουργούς και πόσο δύσκολη είναι η έκφραση σε αυτό το περιβάλλον για όλους εσάς, τους “εναλλακτικούς”;

Continue reading

Συνεντευξη [Q&A] με τον Αποστολη Ψαρρο

Σας καλωσορίζουμε στο Sin Radio! “Ηρακλής ο γενναίος” για δεύτερη χρονιά και με μια πολύ ιδιαίτερη σκηνοθετική ματιά από ό,τι διάβασα στο δελτίο τύπου: «Μία μοναδική παράσταση για τον πιο αγαπημένο ήρωα όλων των εποχών και για τους άθλους του, που βασίζεται αποκλειστικά στο θεατρικό παιχνίδι και τις συνεχείς και ευφάνταστες μεταμορφώσεις των ηθοποιών». Πώς προέκυψε, λοιπόν, αυτή η παράσταση και πόσο.. δυσκολέψατε τους ηθοποιούς σας κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της;

Continue reading

Συνεντευξη [Q&A] με τη Δεσποινα Καπετανακη

Σας καλωσορίζουμε στο Sin Radio! Αν ρωτήσουµε κάποιον τι ακριβώς είναι το σωματικό θέατρο, πόσες πιθανότητες έχουμε να µας δώσει σωστή απάντηση; Πόσο εξοικειωμένο είναι το ελληνικό κοινό µε αυτό το είδος; Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε µε αυτή την μορφή τέχνης – έκφρασης; Η οικογένειά σας πόσο υποστηρικτικά λειτούργησε σε αυτήν την απόφαση (δεδομένου πως η καλλιτεχνική έκφραση για πολλούς δεν αποτελεί κάτι που αποδίδει τα προς το ζην). Και από τη δουλειά σας, αλήθεια, βιοπορίζεστε;

Η αλήθεια είναι ότι η πλειοψηφία ταυτίζει το σωματικό θέατρο µε τον χορό. Το σωματικό θέατρο, όμως, αποτελεί ένα συναρπαστικό, ευρύ πεδίο έκφρασης µε ποικίλες εφαρμογές. Είναι θα λέγαμε ο αντίποδας του θεάτρου λόγου. Το σωματικό θέατρο δεν τοποθετεί στο κέντρο του το λόγο, ούτε αρκείται στο να σκηνοθετεί θεατρικά κείμενα. Στο επίκεντρό του βρίσκεται το σώμα του ηθοποιού ως πρωταρχικό εκφραστικό εργαλείο. Όλα τα συναισθήματα, όλες οι εικόνες αποκτούν σάρκα και οστά μέσα από το σώμα του ηθοποιού και όχι μέσα από τον λόγο κάποιου θεατρικού συγγραφέα. Αυτό δε σημαίνει, βέβαια, ότι το σωματικό θέατρο καταργεί τον λόγο. Εξάλλου και η φωνή του ηθοποιού παίζει πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτό το είδος θεάτρου, καθώς και αυτή από το σώμα πηγάζει. Ο λόγος, όμως, αντιμετωπίζεται περισσότερο σαν ενέργεια και λιγότερο σαν µία διανοητική λειτουργία. Αυτός είναι και ο στόχος του: να φτάσει και να διαπεράσει τον θεατή σαν δυναμική ενέργεια, να απευθυνθεί σε ολόκληρο το ¨είναι¨του θεατή και όχι µόνο στη λογική του.

Όσο για το πώς αποφάσισα να ασχοληθώ µε αυτόν τον τρόπο δουλειάς, ποτέ δεν είπα συνειδητά “τώρα θ’ασχοληθώ µε το σωματικό θέατρο”. Με πήγε προς τα εκεί η έρευνα και η ενασχόληση μου µε σημαντικές τεχνικές της ιστορίας του θεάτρου και της εκπαίδευσης του ηθοποιού. Η ψυχοσωματική προσέγγιση ήταν αυτή που µου άσκησε τη μεγαλύτερη γοητεία και η μόνη προσέγγιση που μπορούσα να ακολουθήσω δουλεύοντας σκληρά και µε αμείωτο ενδιαφέρον. Έτσι, χωρίς να το καταλάβω, άρχισα να εντείνω την έρευνά µου σε αυτό το κομμάτι και μετά από αρκετά χρόνια συνειδητοποίησα το δρόμο που είχα χαράξει. Εξεπλάγην, καθότι δεν ήμουν ποτέ εξαιρετικά άνετη στο να χρησιμοποιώ εκφραστικά το σώμα µου και τη φωνή µου (πράγμα που προϋποθέτει και έναν τεράστιο βαθμό έκθεσης). Ο συγκεκριμένος τρόπος, όμως, µε οδήγησε εκεί κι εγώ απλώς τον ακολούθησα.

Η οικογένειά µου µε στήριξε στην απόφασή µου ν’ασχοληθώ µε το θέατρο. Νοµίζω ότι επειδή παράλληλα ακολουθούσα και τις ακαδηµαϊκές µου σπουδές (στη θεατρολογία) ένιωθαν µια ασφάλεια, ότι τουλάχιστον στο τέλος θα έχω ένα πτυχίο που θα µου χρησιµεύσει βιοποριστικά.

Ο βιοπορισμός από τη δημιουργία έργων τέχνης ήταν, είναι και θα είναι εξαιρετικά δύσκολος. Ειδικά όταν θέλει κανείς να κρατήσει τον καλλιτεχνικό πήχη ψηλά. Η αληθινή τέχνη, δεν αγοράζεται, δεν πουλιέται, δεν καταναλώνεται. Πολλοί μεγάλοι καλλιτέχνες, τους οποίους σήμερα τους μελετάµε και τους θαυμάζουμε, πέθαναν πάμφτωχοι  και  χωρίς  καμία  αναγνώριση. Αυτό  δε  σημαίνει,  όμως, ότι δεν ήταν μεγάλοι καλλιτέχνες. Τώρα για ποιους λόγους συµβαίνει αυτό και για το αν η τέχνη θα πρέπει να χρηματοδοτείται και πώς είναι μια τεράστια συζήτηση.

Προσωπικά βιοπορίζοµαι από τη δουλειά µου, κυρίως µέσα από δραστηριότητες, όπως τα εργαστήρια που έχουν να κάνουν µε την εκπαίδευση του ηθοποιού ή ως συνεργάτης σε παραγωγές άλλων.

Τι ακριβώς είναι αυτά τα 3 κόκκινα τριαντάφυλλα του τίτλου της παράστασης; 3 λουλούδια κυριολεκτικά ή κάποιος συµβολισµός; Πείτε µας λίγα λόγια για αυτό που θα µας παρουσιάσετε στις αρχές Οκτώβρη στο Κ.Ε.Τ.

Το Τhree Red Roses, όπως προφανώς υποψιαστήκατε, δεν είναι ένας κυριολεκτικός τίτλος. Τίποτα στην performance αυτή δεν είναι αυτό που φαίνεται. Επίσης, τίποτα δε λέγεται ευθέως. Δεν υπάρχουν ψυχολογικοί χαρακτήρες, ούτε πλοκή µε τη συµβατική έννοια. Η όποια πλοκή αναδύεται µέσα από τη δυναµική αλληλουχία των φωνητικών και σωµατικών ενεργειών του περφόρµερ, ενώ ταυτόχρονα είναι ορθάνοιχτη σε ποικίλες ερµηνείες.

Η περφόρμανς είναι σπονδυλωτή και αποτελείται από τρία κύρια μέρη. Στο πρώτο μέρος ζωντανεύει επί σκηνής η ανθρώπινη ζωή στο παρελθόν, στο δεύτερο η ζωή µας στο παρόν και στο τρίτο η ζωή, έτσι όπως τη φαντάζομαι στο μέλλον. Επειδή, τώρα, για µένα η Ζωή και ο Άνθρωπος είναι όμορφοι σαν ένα κόκκινο τριαντάφυλλο κι επειδή επί σκηνής παρακολουθούμε τρεις φάσεις της ανθρώπινης ζωής πάνω στη γη, έδωσα στην παράσταση τον συγκεκριμένο τίτλο.

Διαβάζοντας  το  δελτίο  τύπου  της  παράστασης, κράτησα  τη φράση  “πάλη μεταξύ ανθρώπου και μηχανής”. Από παλιά αυτό το ζήτημα απασχολούσε τους καλλιτέχνες και τους διανοούμενους, επίσης, και οι περισσότεροι εξ αυτών στα έργα τους υιοθετούσαν μια µάλλον απαισιόδοξη στάση ως προς την τελική έκβαση για το ανθρώπινο είδος. Έχω την αίσθηση ότι αυτή η πάλη είναι λιγάκι θεωρητική πλέον, καθώς ο άνθρωπος παγιδεύτηκε στο σύμπαν που έφτιαξε µε τις μηχανές και τα λοιπά τεχνολογικά κατασκευάσματα (που υπάρχουν για να µας υπηρετούν) και τοποθέτησε ο ίδιος την ύπαρξή του στην υπηρεσία της μηχανής (µε την ευρύτερη, φυσικά, έννοια). Αν δεχτούµε αυτό ως δεδομένο, ποια είναι αυτά τα στοιχεία που θα βοηθήσουν τις επερχόμενες γενιές να υιοθετήσουν μια άλλη σχέση µε όσα προαναφέραμε, αποκαθιστώντας τον άνθρωπο ως τον κυρίαρχο του παιχνιδιού; (λαµβάνω πάλι ως δεδομένο ότι για κάποιες γενιές δεν υπάρχει “σωτηρία” ή μήπως υπάρχει;)

Οφείλω να ομολογήσω ότι και η δική µου προσέγγιση στο συγκεκριμένο θέμα δεν είναι ιδιαίτερα αισιόδοξη. Εξάλλου το έργο χαρακτηρίζεται ως δυστοπία. Δεν θεωρώ, πάντως, ότι η πάλη μεταξύ ανθρώπου και μηχανής είναι θεωρητική, αλλά λανθάνουσα. Μπορεί ο άνθρωπος να µη συνειδητοποιεί τη σύγκρουση που υπάρχει, κυρίως γιατί η τεχνολογία έχει και την ιδιότητα του ναρκωτικού, αυτή όμως συµβαίνει. Το βλέπει κανείς στο βλέμμα των ανθρώπων της πόλης, που είναι σκοτεινό, χαμένο και αγέλαστο. Το βλέπει στο δρόμο και στα μέσα μεταφοράς, όπου οι περισσότεροι είναι καρφωμένοι σε μια οθόνη, αποκομμένοι εντελώς από το τι συµβαίνει γύρω τους. Το βλέπει στα σαλόνια των διαμερισμάτων, όπου όλο και περισσότεροι άνθρωποι ζουν µόνοι. Το βλέπει, τέλος, στην αύξηση κατανάλωσης αλκοόλ και πάσης φύσεως ναρκωτικών. Η μοντέρνα κοινωνία νοσεί και δεν το ξέρει. Τι πρέπει να γίνει για ν’αλλάξει αυτό; Δεν ξέρω, πρόκειται για ένα πολύπλοκο θέμα µε έντονες πολιτικές προεκτάσεις. Γιατί, ας πούµε, ενώ η τεχνολογική πρόοδος έχει φέρει πολλά θετικά στον τομέα της επιστήμης και της ιατρικής, χωλαίνει στο ανθρωπιστικό κομμάτι; Έχω την αίσθηση ότι όσο ζούμε σε καπιταλιστικές πόλεις είμαστε καταδικασμένοι καταναλωτές, που αγνοούν την πνευματική τους διάσταση και σταδιακά απανθρωποποιούνται. Ξέρετε, είναι συχνό φαινόμενο πλέον των μεγαλουπόλεων να χτυπούν κάποιον δίπλα σου κι εσύ να προσπερνάς σαν να µην τρέχει τίποτα, γιατί δεν είναι δική σου δουλειά, δε σε αφορά, γιατί θες την ησυχία σου. Πρόκειται για µία κατάσταση ομαδικής ύπνωσης.

Ποια η δική σας σχέση µε την τεχνολογία (και ό,τι µπορεί να συµβολίζει η “µηχανή”); Πέρα απο ένα πολύ χρήσιµο εργαλείο, σας έχει «ξελογιάσει» ποτέ και σας κάνει να υποκύψετε, έστω και για λίγο, στην απατηλή γοητεία της;

Η τεχνολογία µε γοητεύει ιδιαιτέρως. Είµαι µεγάλη φαν των βίντεο παιχνιδιών και της εικονικής πραγµατικότητας. Το βρίσκω πραγµατικά πολύ εντυπωσιακό. Ταυτόχρονα, όµως, µε τροµάζει κιόλας, γιατί συνειδητοποιώ τη δύναµη που µου ασκεί. Aυτός είναι και ένας από τους λόγους που διαπραγµατεύοµαι το συγκεκριµένο θέµα στη δουλειά µου.

Είστε, θα µπορούσε κάποιος να ισχυριστεί, µια πολίτης της Ευρώπης, καθώς σπουδάσατε, ζείτε και δουλεύετε εκτός Ελλάδας. Τι εισπράττει µια καλλιτέχνης σαν εσάς, από τους “ξένους” για τους Έλληνες, και σας ρωτάµε, γιατί στη χώρα τούτη, έχουµε µάλλον υπερδαιµονοποιήσει τους υπόλοιπους Ευρωπαίους και συχνά λειτουργούµε υπό το θυµικό “‘όλοι µας ζηλεύουν και θέλουν το κακό µας” (που υποπτευόµαστε πως δεν πρέπει να ισχύει). Πως σας αντιµετώπισαν κι εσάς αρχικά, και άλλαξε η οπτική τους όσο σας γνώριζαν καλύτερα;

Τις θεατρικές µου σπουδές τις έκανα στην Ελλάδα, στο τµήµα θεατρικών σπουδών του πανεπιστηµίου Αθηνών και στη δραµατική σχολή ΑΡΧΗ της Νέλλης Καρρά. Απο’κει και πέρα συνέχισα τις σπουδές µου στο εξωτερικό, όπου και παρέµεινα µέχρι τώρα – µε ένα διάλειµµα 2 χρόνων, όπου επέστρεψα στην Αθήνα.

Έχω ζήσει 5 χρόνια στο Δουβλίνο και τα τελευταία χρόνια ζω και δουλεύω στο Βερολίνο. Νιώθω πολίτης του κόσµου και ως τέτοια µπορώ να σας πω ότι η ανθρώπινη φύση είναι ίδια παντού. Υπάρχουν πολιτισµικές και ιστορικές διαφορές, σίγουρα, διαφορετικές νοοτροπίες, αλλά οι άνθρωποι µοιάζουµε πολύ µεταξύ µας.

Το πώς αντιµετωπίζουν τους Έλληνες στο εξωτερικό, δεν έχει θεωρώ διαφορά από το πώς αντιµετωπίζουν οι Έλληνες τους ξένους που ζουν στην Ελλάδα. Υπάρχει το κοµµάτι του πληθυσµού που εκφράζει γνήσιο ενδιαφέρον για το τι συµβαίνει στην Ελλάδα και δεν αρκείται σε αυτά που προβάλλονται από τα µεγάλα µέσα ενηµέρωσης. Και υπάρχει και το κοµµάτι που ασπάζεται τη ρητορική µίσους για οτιδήποτε διαφορετικό ή που θεωρεί τους ξένους απειλή για τη δική του ευηµερία και κουλτούρα.

Εµένα τώρα προσωπικά µε έχουν αντιµετωπίσει από την αρχή µε σεβασµό, δεν έχω κανένα παράπονο.

Εξωγήινοι υπάρχουν; Αν πούµε πως ναι, τι θα µπορούσαν να σκέφτονται για την ελληνική φυλή, αν τη µελετούσαν, παρατηρώντας πως, οι άνθρωποι που την αποτελούν, µπορούν να κάνουν πολλά και σηµαντικά εκτός Ελλάδος· οι ίδιοι άνθρωποι που στην πατρίδα τους δε βρίσκουν ανοιχτές πόρτες και ευκαιρίες. Θα µας χαρακτήριζαν αυτοκαταστροφικούς, ηλίθιους, ανώριµους, τι ακριβώς; Με τη µατιά του ανθρώπου που έχει ξεφύγει από την εγχώρια νοοτροπία, τι πιστεύετε ότι είµαστε τελικά; (είµαστε σίγουρα πολύ ενδιαφέρον υλικό για µελέτη!)

Καταρχήν υπάρχει πολύ καλό εγχώριο δυναμικό, και επιστημονικό και καλλιτεχνικό. Αυτό που λείπει, βέβαια, είναι αφενός οι οργανωμένες δομές από την πλευρά της πολιτείας, αφετέρου η οργάνωση και η πειθαρχία σε ατομικό επίπεδο. Οι Έλληνες λειτουργούµε σε χαοτικές εργασιακές συνθήκες, όπου τα περισσότερα πράγματα γίνονται την τελευταία στιγμή. Επίσης, µας αρέσει να δημιουργούμε πολύ θόρυβο γύρω από τη δουλειά µας, αντί να επικεντρωνόμαστε στο να δουλεύουμε ουσιαστικά. Όλα αυτά τα στοιχεία εμποδίζουν, όπως καταλαβαίνετε, την επαγγελματοποίηση του καλλιτεχνικού χώρου. Υπάρχει, όμως, παραδόξως κι ένα θετικό σε όλα αυτά: ακριβώς επειδή δουλεύουμε σε διαλυμένα εργασιακά περιβάλλοντα, είμαστε σκληραγωγημένοι και µάλλον ανθεκτικοί. Ο Έλληνας που θα βγει στο εξωτερικό, δε θα δυσκολευτεί να αποδώσει σε ένα καλά οργανωμένο περιβάλλον. Έχει όμως να αντιμετωπίσει άλλες δυσκολίες, πολύ μεγαλύτερη αγορά µε αδυσώπητο ανταγωνισμό. Υπάρχει όμως αξιοκρατία στο εξωτερικό, περισσότερο απ’ όσο στην Ελλάδα πιστεύω.

Τι ετοιμάζετε να παρουσιάσετε μετά την performance αυτή και ποιοι είναι οι μελλοντικοί σας στόχοι;

Μετά το Three Red Roses στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, ετοιμάζω την επόμενη δουλειά µου, η οποία θα κάνει πρεμιέρα τον Δεκέμβριο στα Uferstudios του Βερολίνου. Πρόκειται για µία τρίωρη performance σωματικού θεάτρου, ηλεκτρονικής μουσικής και βιντεοπροβολών. Θα είναι περισσότερο ένα ιβεντ και λιγότερο μια συμβατική παράσταση. Αυτή τη στιγμή οµως δεν μπορώ να σας πω περισσότερα!

Σας ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία!

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ PERFORMANCE

Three Red Roses της Δέσποινας Καπετανάκη
Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων
✓ Παρασκευή 6, Σάββατο 7 και Κυριακή 8 Οκτωβρίου 2017
για 3 παραστάσεις | 21:00

Είσοδος: 8 €, 5 € (φοιτητικό, άνω 65, κάρτα ανεργίας, ΣΕΗ, ΣΕΧΩΧΟ)

Η Δέσποινα Καπετανάκη παρουσιάζει τη σόλο περφόρμανς σωματικού θεάτρου Τhree Red Roses για τρεις μόνο παραστάσεις στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων.

Το Three Red Roses είναι μια υπαρξιακή δυστοπία εμπνευσμένη από το σύμπαν της επιστημονικής φαντασίας. Εφορμώμενη από σημαντικές τεχνολογικές εξελίξεις του σύγχρονου πολιτισμού, η παράσταση διαπραγματεύεται το θέμα της πάλης μεταξύ ανθρώπου και μηχανής. Ακολουθώντας μια μη γραμμική αφήγηση, το έργο απεικονίζει ένα οπτικό ταξίδι στο χώρο και το χρόνο – από τη φυλετική ζωή έως την τεχνητή νοημοσύνη και την εικονική πραγματικότητα – το οποίο τελικά καταλήγει σε μια παραβολή για τη φύση της ανθρώπινης ύπαρξης.

Επηρεασμένη από σημαντικούς εκπροσώπους του σωματικού θεάτρου (Μέγιερχολτ, Αρτώ, Γκροτόφσκι, Μπάρμπα) η Δέσποινα Καπετανάκη οραματίζεται ένα θέατρο, το οποίο μπορεί να αναπτύξει μία παγκόσμια και χωρίς σύνορα γλώσσα, ακριβώς όπως η μουσική, η ζωγραφική ή ο χορός. Γι’ αυτό το σκοπό εργάζεται ερευνητικά προκειμένου να διαμορφώσει μια νέα – όχι απαραίτητα λεκτική – σκηνική γλώσσα, η οποία δε θα απευθύνεται μόνο στο διανοητικό, αλλά σε όλες τις αισθήσεις. Η δουλειά της είναι συνισταμένη δύο ισχυρά οπτικών μορφών τέχνης: του σωματικού θεάτρου και της τέχνης της επιτέλεσης (περφόρμανς). Ο συνδυασμός των δύο συναντάται σπάνια επί σκηνής, μπορεί όμως να παράξει μοναδικά αποτελέσματα και να δημιουργήσει μια ιδιαίτερη, δυναμική σκηνική πραγματικότητα.

Εφαλτήρια της έρευνας είναι τέσσερα βασικά στοιχεία: ο χρόνος, ο χώρος, το σώμα του περφόρμερ και η σχέση μεταξύ περφόρμερ και θεατή. Μέσω σωματικών και φωνητικών αυτοσχεδιασμών διαμορφώνεται μια αλληλουχία δράσεων, η οποία εξερευνάται περαιτέρω με διάφορες δυναμικές και ρυθμούς καταλήγοντας σε μία δομή. Δεν υπάρχουν ρόλοι ούτε  θεατρικό κείμενο. Δεν υπάρχει πλοκή με την κλασσική έννοια, αντίθετα αυτή αναδύεται μέσα από το σύνολο και τη δυναμική της αλληλουχίας και είναι ανοιχτή σε ποικίλες ερμηνείες.

Για να ερευνηθεί η επίδραση της παρουσίας του κοινού στην εξέλιξη της περφόρμανς, η κλασική σκηνή απομακρύνεται και o σκηνικός χώρος διευρύνεται: αναζητούνται καινούριες δυνατότητες διάταξης του κοινού, έτσι ώστε να επιτευχθεί μια άμεση επικοινωνία με τον θεατή.

Λίγα λόγια για τη Δέσποινα Καπετανάκη

Η Δέσποινα Καπετανάκη είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής ΑΡΧΗ της Νέλλης Καρρά και του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εκπαιδευτεί στο σωματικό θέατρο στο Δουβλίνο, καθώς και στη Δανία στο θέατρο Οντίν του Εουτζένιο Μπάρμπα. Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στο Βερολίνο ως σόλο περφόρμερ. Τα έργα που παρουσιάζει είναι εξ ολοκλήρου δικές της δημιουργίες. Στις δουλειές της δε σκηνοθετεί κάποιο θεατρικό κείμενο, αλλά χτίζει σταδιακά το σώμα της παράστασης ερευνητικά, μέσω σωματικών και φωνητικών αυτοσχεδιασμών.

Περισσότερες πληροφορίες:
despinakapetanaki.weebly.com
facebook.com/kdespina

Σκηνοθεσία/κείμενο/ερμηνεία: Δέσποινα Καπετανάκη | οργάνωση παραγωγής: Ευαγγελία Πανταζοπούλου | σχεδιασμός φωτισμών: Βασίλης Δημητριάδης | φωτογραφίες: Θωμάς Αγρογιάννης

Διάρκεια παράστασης: 60 λεπτά

Η παράσταση έκανε πρεμιέρα στο English Theatre Berlin | International Performing Arts Center, τον Ιανουάριο του 2017.
_______________________________________

ΚΕΝΤΡΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΝ
Κύπρου 91Α & Σικίνου 35Α
Κυψέλη
213 00 40 496
69 45 34 84 45
info@polychorosket.gr
site | facebook | instagram | twitter

ΠΡΟΣΒΑΣΗ
με αυτοκίνητο: εύκολο παρκάρισμα | με λεωφορείο (στάση Καλλιφρονά): 054, 608, 622, Α8, Β8 | με τρόλεϊ (στάση Καλλιφρονά): 3, 5, 11, 13, 14 | (στάση Πλατεία Κυψέλης): 2, 4 | με ΗΣΑΠ: Άγιος Νικόλαος (12 λεπτά με τα πόδια)