Tag Archives: Featured

Συνεντευξη [Q&A] με τον Monsieur Minimal

Σε καλωσορίζουμε στο Sin Radio! Πάρα πολύ γνωστοί μου σε γνώρισαν από την καλοκαιρινή “Αγκαλιά” και ακόμη περισσότερη από την “Στιγμή” που έκανες με το Δάκη. Εδώ οφείλω να παραδεχτώ πως για πολλά χρόνια αγνοούσα πως ο πρώτος σου δίσκος ήταν αγγλόφωνος (κι έκανε πολύ μεγάλη επιτυχία στο εξωτερικό). Πώς αντιμετωπίζεις αυτό το γεγονός ότι πλέον σε γνωρίζουν ακόμη περισσότεροι; Σε αγχώνει καθόλου ή ζεις την στιγμή και για το μέλλον θα δείξει;

Δεν με αγχώνει καθόλου, έξαλλου γνωστή είναι η μουσική μου και όχι το πρόσωπο μου.

Continue reading

Συνεντευξη [Q&A] με τους Δαυιδ Ναχμια και Χρυσουλα Στεφανακη

Σας καλωσορίζουμε στο Sin Radio! Ένα μουσικό ταξίδι στο παρελθόν θα λάβει χώρα στο Μέγαρο Μουσικής στις 19 Νοεμβρίου· μια αναδρομή με νοσταλγική διάθεση και με τίτλο «Για μια γυναίκα» – Τραγούδια του Μεσοπολέμου. Πώς αισθάνεστε και πόσο ανυπομονείτε για αυτήν τη βραδιά;

Δ.Ν. Η παράσταση αυτή έρχεται ως επιστέγασμα μίας πολυετούς, αποκλειστικής έρευνας και ενασχόλησης μου με εκείνη την εποχή. Ανυπομονώ, λοιπόν, γι’ αυτή την βραδιά εδώ και 17 χρόνια, όταν ξεκίναγα, που πίστευα και τότε αυτό που πιστεύω σήμερα: πως, όταν κόβεις ένα κομμάτι απ’ το παρελθόν, κόβεις αναγκαστικά το αντίστοιχο κι απ’ το μέλλον.

Χ.Σ. Με τον Δαυίδ Ναχμία, όπου συμμετέχουμε στη συγκεκριμένη παράσταση, μετράμε χρόνια συνεργασίας. Αυτή η συνεργασία κάπου διακόπηκε και, τώρα που ο κύκλος της ξανάνοιξε, επανερχόμαστε μετά από χρόνια ξανά στην Αθήνα και με την υπέροχη συγκυρία να παρουσιάσουμε τα τραγούδια εποχής μεσοπολέμου στο Μέγαρο Μουσικής Αισθάνομαι λοιπόν σαν να ξεκινάμε από την αρχή… Με ζήλο, μεγάλο ενθουσιασμό, αγωνία, αλλά και με μεγαλύτερη ωριμότητα επαγγελματική και καλλιτεχνική. Όλα αυτά τα χρόνια ο Δαυίδ κι εγώ δεν σταματήσαμε ποτέ να υπηρετούμε το συγκεκριμένο είδος με αγάπη και σεβασμό.

Στη μουσική αυτή συναυλία συμμετέχει τιμητικά η Στέλλα Γκρέκα, ερμηνεύτρια – σύμβολο της εποχής εκείνης, γεγονός που προσδίδει έναν άλλο αέρα και μας φέρνει πιο κοντά στο συναίσθημα των ετών εκείνων. Πώς έγινε η προσέγγιση αυτή και αν μπορείτε να μας αναφέρετε τη δική της διάθεση για τη συμμετοχή της σε ένα μουσικό γεγονός που ενώνει το χθες με το σήμερα;

Χ.Σ. Η κυρία Γκρέκα έχει δηλώσει τον θαυμασμό της για αυτό που παρουσιάζουμε όλα τα χρόνια και, όταν της έκανε πρόταση ο Δαυίδ να συμμετέχει στην παράστασή μας, δέχτηκε αμέσως. Καταλαβαίνεται πόσο τιμητικό είναι αυτό για μας, αλλά και για μένα προσωπικά, που μου δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσω αυτόν τον άνθρωπο. Η Στέλλα Γκρέκα είναι μία γυναίκα σπάνιου ήθους, με καταβολές του τότε, που κουβαλάει μία ολόκληρη ιστορία, αλλά συγχρόνως και μια εκπληκτική αθωότητα μικρού κοριτσιού!! Είναι μία πραγματική καλλιτέχνιδα κι αυτό φανερώνεται από το ότι και η ίδια, παρόλη την εμπειρία της, έχει πολύ μεγάλο ενθουσιασμό, αλλά και αγωνία για εκείνη τη μέρα.

Δ.Ν. Η Στέλλα Γκρέκα είναι μία νομοτελειακή παρουσία στη χώρα μας και, αν μιλήσετε μαζί της, θα διαπιστώσετε πως ο περίπατος που έκανε στη ζωή για 95 χρόνια, μαζί με τους σταθμούς του ήταν μία φυσική πράξη. Πριν λοιπόν να την προσεγγίσουμε, μας περίμενε και πριν προλάβουμε να τη ρωτήσουμε είχε απαντήσει… ναι.

Πόσο πολύπλοκη, αλλά και γοητευτική, ήταν η διαδικασία που ακολουθήθηκε κατά την έρευνα που ανέδειξε τους μουσικούς θησαυρούς της περιόδου εκείνης; Ποιες ήταν οι κυριότερες δυσκολίες και αν υπάρχουν και άλλα μουσικά διαμάντια εκεί έξω που περιμένουν να ανακαλυφθούν;

Δ.Ν. Όλα τα πολύπλοκα ομαλύνονται όταν τ’ αγαπάς. Πόσο μάλλον όταν τ’ αγαπάς πολύ. Δεν είναι ακριβώς έρευνα αυτό το πράγμα… πιο πολύ είναι συνύπαρξη με αυτό τον αστείρευτο θησαυρό και αγωνία για την εποποιία της συνέχειας. Ένα εξαιρετικό αφήγημα σ’ ένα βιβλίο που δεν θα τελειώσει στη διάρκεια της ζωής μου.

Χ.Σ. Όταν βουτάς σε τέτοιους θησαυρούς δεν υπάρχει κάτι περίπλοκο. Ανακαλύπτωντας αυτά τα διαμάντια ένα-ένα η διαδικασία είναι άκρως γοητευτική. Η δυσκολία είναι ότι έχουμε μία αίσθηση ευθύνης απέναντι σ’ αυτούς τους μεγάλους συνθέτες, στιχουργούς, και φυσικά τους ερμηνευτές τους, και είναι πολλές οι φορές που πραγματικά δεν ξέρουμε τι να πρώτο-διαλέξουμε για την ολοκλήρωση της παράστασής μας, αλλά και πολλές φορές που λυπόμαστε που δεν χωράνε σε ένα δίωρο όλα αυτά τα τραγούδια που μας αρέσουν. Στην παράσταση του Μεγάρου θα ακουστούν και κάποια άγνωστα στο ευρύ κοινό τραγούδια, αλλά κι ένα ανέκδοτο τραγούδι που ανακαλύψαμε στην Εθνική βιβλιοθήκη του γνωστού μας Αττίκ σε στίχους Κώστα Κοφινιώτη.

Τι εμπεριέχει η έννοια της «νοσταλγίας» για εκείνα τα χρόνια, που ήταν δύσκολα και έντονα; Αφορά περισσότερο στην αθωότητα του τότε ή είναι απλά μια συλλογική ανάμνηση στα όρια της εξιδανίκευσης;

Δ.Ν. Είναι ακριβώς αυτό που λέτε. Νοσταλγία αισθάνονται ακόμα και οι νέοι για μια εποχή που δεν έζησαν. Πολλές φορές γιατί συνθλίβονται απ’ τις παρούσες πιέσεις. Αυτό που λίγοι αντιλαμβάνονται, όμως, είναι πως δεν είναι και τόσο δύσκολο να ζήσουν αυτό που νοσταλγούν, αρκεί να κλείσουν τον κλιματισμό το καλοκαίρι και να αρνηθούν και όλες τις υπόλοιπες δεδομένες τεχνολογικές ευκολίες. Την χαμένη ψυχή μας αναζητάμε σ’ αυτές τις αναδρομές. Τους μεγάλους έρωτες και την ποιητική ζωή ως συνέπεια αυτών.

Χ.Σ. Είναι και τα δύο. Η νοσταλγία του παρελθόντος πάντα θα ισχύει στο πέρασμα των χρόνων και ειδικά όταν πρόκειται για την τέχνη. Μέσα απ´ αυτήν ανακαλύπτουμε πολλά και για τη συγκεκριμένη εποχή που ήταν πραγματικά δύσκολη, γιατί οι άνθρωποι βίωσαν τον πόλεμο. Όμως, την εποχή εκείνη επικρατούσε έντονα ο ρομαντισμός. Ήταν λοιπόν η εποχή που γέννησε τη μεγάλη ανάγκη να εξυμνήσουν τον έρωτα με πολύ τρυφερό στίχο, αλλά και άλλο τόσο η ανάγκη μέσα από ένα τραγούδι, όπως το “Παιδιά της Ελλάδος παιδιά” να δώσουν τεράστια δύναμη στους ανθρώπους που πολέμησαν σε αυτές τις τόσο δύσκολες συνθήκες.

Τι μπορούν να διδαχθούν οι νέοι του σήμερα από το παρελθόν; Πιστεύετε ότι υπάρχει ένα ενδιαφέρον των νέων στην αναζήτηση στοιχείων του χθες για την αντιμετώπιση θεμάτων του σήμερα ή και για έμπνευση, εφόσον μιλάμε για καλλιτέχνες;

Δ.Ν. Το μεγάλο μήνυμα που στέλνουν οι πρόγονοι στα εγγόνια τους είναι χαραγμένο στον αξιακό τους χάρτη. Ο νέος θα ωφεληθεί, αν συνειδητοποιήσει πως τίποτα εκείνο τον καιρό, ιδιαίτερα στην τέχνη που εδώ μας αφορά, δεν υπαγορευόταν από γλιστερά συμφέροντα και δεν παρατοποθετούσε τον κεντρικό άξονα… τον άνθρωπο. Φτιαγμένο από ανθρώπους και για ανθρώπους ήταν και το τελευταίο πόμολο μιας πόρτας. Δεν έχει μεγάλη σημασία για τους νέους να προσεγγίσουν τουριστικά αυτή την εποχή. Σημασία έχει να καταδυθούν στα βιβλία και να εντάξουν στις ζωές τους την απρόσκοπτη αφοσίωση στην λεπτομέρεια της τέχνης τους. Αυτός εξάλλου είναι και ο μόνος δρόμος προς την ευτυχία.

Χ.Σ. Ενδιαφέρον υπάρχει απ´ την νεολαία, γιατί ακολουθώντας τόσα χρόνια το ρεπερτόριο αυτό δεν ήταν λίγοι οι νέοι που μας συστήθηκαν ως φανατικοί της εποχής εκείνης. Βέβαια είμαι σίγουρη ότι, αν τα ακούσματα ήταν περισσότερα και βοηθούσαν σ´αυτό και τα μέσα ενημέρωσης, θα υπήρχε πολύ μεγαλύτερη προσέλευση σε τέτοιες παραστάσεις, γιατί και κάποιοι νέοι που τυχαία άκουσαν παράσταση μας μας ακολουθούν έκτοτε με ενθουσιασμό. Αυτό λοιπόν σημαίνει ότι οι στίχοι και η μουσική της εποχής έχει τη δύναμη να τους αγγίξει και να ανακαλύψουν μέσα στα τραγούδια την αθωότητα που λείπει στις μέρες μας, τον ρομαντισμό, αλλά και μία αλήθεια για την ιστορία της χώρα τους.

Στις 19/11 θα ακουστούν τραγούδια διαφόρων θρύλων από τα χρόνια εκείνα. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας καλλιτέχνης-δημιουργός από την περίοδο εκείνη;

Δ.Ν. Θα ήταν επιπολαιότητα να ξεχωρίσω έναν καλλιτέχνη από εκείνη την νομοτελειακή ομάδα. Κανένας δεν ήταν περιττός, όπως και κανένας Άγιος δεν δοξολογείτο πριν θαυματουργήσει επαναληπτικώς. Όλοι αυτοί τρύπησαν την εποχή τους, την εποχή μας και οδεύουν προς το επέκεινα. Δεν είναι μικρό αυτό.

Χ.Σ. Θα έλεγα τον Κώστα Γιαννίδη, γιατί είναι ο συνθέτης που ακουμπάει περισσότερο την ψυχή μου με τις μελωδίες του. Και ο Νίκος Γούναρης γιατί μ ´ακουμπάει η φωνή του.

Καθώς πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα, έχετε σκεφθεί να επαναλάβετε αυτήν την εκδήλωση, ίσως και σε κάποιους χώρους πιο (οικονομικά) προσβάσιμους στον μέσο Έλληνα ή οι προδιαγραφές της συναυλίας περιορίζουν τις επιλογές σας;

Δ.Ν./Χ.Σ. Απ’ τη στιγμή που ο κόσμος φαίνεται να σέβεται την επιλογή μας να ανεβάσουμε για πρώτη φορά αυτή την παράσταση σ’ αυτό τον κοινώς σεβαστό χώρο: το Μέγαρο Μουσικής, συρρέοντας στο ταμείο, δείχνοντας απόλυτη κατανόηση για την τιμή, σκοπεύουμε σύντομα κι εμείς να επαναλάβουμε την παράσταση για όλους εκείνους τους υπέροχους φίλους που δεν κατάφεραν να έρθουν αυτή τη φορά.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ
Αίθουσα Νίκος Σκαλκώτας

«Για μια γυναίκα»
Τραγούδια του Μεσοπολέμου

ΚΥΡΙΑΚΗ 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Ώρα 20:00

Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, αίθουσα Νίκος Σκαλκώτας, θα παρουσιαστεί την Κυριακή 19 Νοεμβρίου η νοσταλγική μουσική συναυλία «Για μια γυναίκα» Τραγούδια του Μεσοπολέμου, με την τιμητική συμμετοχή της Στέλλας Γκρέκα, της ερμηνεύτριας – σύμβολο, που σημάδεψε με την φωνή της την Ελλάδα το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα.

Ο Δαυίδ Ναχμίας, ο συνθέτης που με την αδιάκοπη έρευνά του αναβίωσε τους μουσικούς θησαυρούς εκείνης της περιόδου, θα συνοδέψει στο πιάνο την αισθαντική φωνή της Χρυσούλας Στεφανάκη σε μια σειρά από υπέροχα, γνωστά και άγνωστα τραγούδια.

Στη βραδιά θα ακουστούν ο Κώστας Γιαννίδης, η Σοφία Βέμπο, ο Μιχάλης Σουγιούλ, ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Αττίκ, ο Νίκος Γούναρης, η Δανάη… αλλά και η Στέλλα Γκρέκα από την Στέλλα Γκρέκα!

Μια μοναδική στιγμή για να ξαναθυμηθούν οι μεγαλύτεροι, αλλά και να μαθαίνουν οι νεώτεροι κομμάτια της μουσικής μας ιστορίας. Μιας εποχής, ενός καλοπροαίρετου κόσμου που φεύγει δυστυχώς για πάντα…

Η απέριττη, “ασπρόμαυρη” σκηνοθεσία της μουσικής συναυλίας «Για μια γυναίκα» Τραγούδια του Μεσοπολέμου αναβιώνει τη γνήσια ατμόσφαιρα εκείνων των αξέχαστων παραστάσεων, που ψυχαγωγούσαν με έρωτα και υψηλές αισθητικές απαιτήσεις το λαό.

Χρυσούλα Στεφανάκη || τραγούδι
Δαυίδ Ναχμίας || πιάνο
Τιμητική συμμετοχή: Στέλλα Γκρέκα

Info:
Κυριακή 19 Νοεμβρίου
Ώρα: 20:00
Τιμές εισιτηρίων: Φοιτητές: € 20 || Ζώνη Β: € 35 || Ζώνη Α: € 40
Πληροφορίες – προπώληση: Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
http://www.megaron.gr/default.asp?pid=5&la=1&evID=3800

Διοργάνωση: Have Fun
Οργάνωση Παραγωγής: Αργύρης Ναστόπουλος

Υπεύθυνος επικοινωνίας και δημοσίων σχέσεων: Αντώνης Κοκολάκης

 

Συνεντευξη [Q&A] με τον Διογενη Δασκαλου

Σας καλωσορίζουμε στο Sin Radio! Πολύ καλός φίλος, που μένει μόνιμα Θεσσαλονίκη, μου έχει πει πως αισθάνεται τυχερός που δεν σας γοήτευσε η Αθήνα και αποφασίσατε να επιστρέψετε εκεί, και κάπως έτσι έχουν την χαρά και την τύχη να σας απολαμβάνουν ραδιοφωνικά και σε εμφανίσεις στην πόλη. Για να με «πικάρει» περισσότερο, μου λέει πως πολύ σωστά κάνετε και έχετε με την πρωτεύουσα μια “τουριστική” σχέση, δηλαδή έρχεστε για λίγο και φεύγετε. Αληθεύει αυτό που λέει και εξηγήστε μου πώς μια πόλη σαν τη Θεσσαλονίκη, που στα δικά μου μάτια όσες φορές την έχω επισκεφτεί, μοιάζει λίγο “δύσκολη” για καλλιτεχνική δραστηριότητα, πέραν του καθιερωμένου (λαϊκού) τύπου, μπορεί και παρουσιάζει διαρκώς νέους δημιουργούς και πόσο δύσκολη είναι η έκφραση σε αυτό το περιβάλλον για όλους εσάς, τους “εναλλακτικούς”;

Continue reading