[7+1] με την Αρκαδια Ψαλτη

Οι μουσικές επιλογές της Αρκαδίας Ψάλτη θα σας συνοδεύσουν στην ανάγνωση της συνέντευξης.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Αγαπητή κυρία Ψάλτη, σας καλωσορίζουμε στο Sin Radio! Ο Κόμης φιλοξενεί για λίγες παραστάσεις, το έργο ‘Πιτσιμπούργκο’ σε διασκευή του κειμένου της Σώτης Τριανταφύλλου. To έργο μάς μιλά για την αγάπη μέσα στη μετανάστευση και μας παρουσιάζει τις δυσκολίες της καθημερινότητας, μέσα από τη γραπτή επικοινωνία των ηρώων. Τι σας προσέλκυσε πρωτίστως ώστε να συμμετάσχετε στην παράσταση αυτή;

Καλώς σας βρήκα Sin Radio! Ναι, η  αυλή στο νεοκλασικό του Κόμη, κάτω απ τον έναστρο αττικό ουρανό, θα μας φιλοξενήσει για 9 παραστάσεις. Τετάρτες, Πέμπτες, Παρασκευές από 24/6-10/7 στις 9.00.

Διαβάζοντας το λατρεμένο πια για μένα κείμενο της Τριανταφύλλου, αρχικά με γοήτευσε η γλώσσα. Παρεπιπτόντως η δουλειά που έχει κάνει πάνω στην γλώσσα είναι εξαιρετική! Είναι η γλώσσα που μου μιλούσε η γιαγιά μου και δεν ένιωσα πουθενά να’ χει ψεγάδι.  Τα τελευταία τρία χρόνια οι παραστάσεις μου είναι στην Χιώτικη ντοπιολαλιά. Μα και παλιότερα δούλευα σε κείμενα Παπαδιαμάντη, Βιζυηνού, Κορνάρου, κείμενα που με μαγνήτιζε η ιδιαίτερη γλώσσα τους. Ο Βιτκενστάιν έλεγε ότι ο κόσμος μας είναι η γλώσσα μας. Ψάχνω κόσμους που χάνονται για να ανακαλύψω αισθήματα που πλουτίζουν τον δικό μου. Και μου αρέσει να το μοιράζομαι αυτό!

Μετά το αφήγημα, μεταφέρει πολύ γλαφυρά, ανατριχιαστικά γλαφυρά, τις συνθήκες που επικρατούσαν σε αυτούς τους δύο τόσο διαφορετικούς κόσμους. Την Χίο, αμέσως μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους, πείνα, φτώχια προσφυγιά μα και αμάξια και τηλέφωνα ξαφνικά και το Πίτσμπουργκ της Αμερικής, εξού και ο τίτλος ”Πιτσιμπούργκο” στα χιωτοαμερικάνικα, μια αμιγώς βιομηχανική πόλη στην έκρηξη της βιομηχανικής επανάστασης, ένα κολαστήριο ψυχών, μια τεράστια φάμπρικα που η ανθρώπινη ζωή είχε τόση αξία όση για έναν ελέφαντα που περπατά ένα μυρμήγκι.

Και τέλος δύο γοητευτικότατους χαρακτήρες που ανταλλάσουν επιστολές από την μια άκρη της γης στην άλλη. Από την αρχή τους έβλεπα ολοζώντανους μπροστά μου, να ονειρεύονται, να γελούν και να κλαίνε.

Τι άλλο να θέλεις για να ξεκινήσεις να δουλεύεις και να ονειρεύεσαι μια παράσταση;

Η αγάπη διατηρεί τις αντοχές και τις ελπίδες αυτού του ζευγαριού. Μια αγάπη αγνή, αλλά και τόσο δυνατή. Σήμερα, στη δική μας εποχή, μπορεί η αληθινή και βαθιά αγάπη, αν όχι να κάμψει τις δυσκολίες, να τις αμβλύνει και να διατηρήσει ζωντανή την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο;

Μα η αγάπη πάντα! Το ερώτημα που για μένα τέθηκε είναι: πώς αγαπούσαν αυτοί τότε και πώς εμείς τώρα; καλλιτεχνικά με απασχολεί αυτό το ερώτημα εμμονικά θα έλεγα. Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, ήταν μαθημένοι να μοιράζονται. Να μοιράζεται ο ένας την ζωή του με τον άλλον, πόρτες σπιτιών ξεκλείδωτες γιορτές κοινές στην πλατεία, έτρωγαν όλοι τα ίδια, αφού ακολουθούσαν την φύση στην διατροφή τους. Ντομάτες το καλοκαίρι, σταφύλια το φθινόπωρο, όλα στην ώρα τους γι αυτό και ωραία. Ήταν πιο κοντά από μας έτσι στην φύση της αγάπης. Εμείς αγαπάμε πολιτισμικά τελείως αλλιώς. Μετά μπαίνουν κι άλλα ερωτήματα κι αρχίζεις και καίγεσαι. Το αλλιώς της αγάπης σημαίνει πως μπορεί να υπάρχει και καλή και κακή αγάπη. Πώς θα ήταν ο κόσμος μας αν αγαπούσαμε διαφορετικά; Και μετά θέλεις ρακές και καλή παρέα για να αρχίσουν οι εξομολογήσεις και να περάσεις καλά!

Αν και οι εποχές είναι διαφορετικές – αυτή που διαδραματίζεται το έργο και η σημερινή – ποια κοινά στοιχεία εντοπίζετε μεταξύ τους, ως προς τα νοήματα του έργου; Η ιστορία, τελικά, επαναλαμβάνεται, ακόμα κι αν οι όροι του «παιχνιδιού» αλλάζουν;

Ωραία ερώτηση άσχημη απάντηση. Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται. Και με την ίδια σκληρότητα.Και για τον ίδιο λόγο που ο δάσκαλος χτυπάει με τον χάρακα την παλάμη του μαθητή που δεν λέει να μάθει το μάθημά του. Και έτσι, όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν

Αμερική και Ελλάδα. Πίτσμπουργκ και Χίος. Άλλη κουλτούρα, άλλοι άνθρωποι, αλλά και οι δύο έχουν υποδεχθεί πλήθος μεταναστών. Η διαχείριση αυτού του ζητήματος παραμένει ελλιπής. Έλληνες φεύγουν λόγω της κρίσης, σε αναζήτηση καλύτερης τύχης και άλλοι άνθρωποι έρχονται στη χώρα μας για τον ίδιο λόγο. Θα σκεφτόσασταν ποτέ να αναζητήσετε ένα καλύτερο αύριο στο εξωτερικό; Πώς βλέπετε το θέμα της μετανάστευσης από και προς την Ελλάδα, που τείνει να μας θυμίσει παλιές, αλλά όχι και ξεχασμένες εποχές, και μονοπωλεί τα τελευταία χρόνια τα ΜΜΜ;

Η προσφυγιά η μετανάστευση δεν έχει να κάνει με σκέψη. Είναι ανάγκη. Ναι, αν με έπνιγαν οι συνθήκες που θα επικρατούσαν στην χώρα μου θα το έκανα όπως όταν μια δίνη σε τραβάει στον βυθό και πνίγεσαι προσπαθείς να πιαστείς από όπου βρεις. Και μακάρι να βρεις να πιάσεις κάτι που μπορεί να σε σώσει κι όχι κάτι που θα καταδικάσει την ζωή σου χειρότερα.

Είναι εξαιρετικά πολύπλοκο ζήτημα πολιτικά. Το μόνο και βασικό που μπορούμε να κάνουμε εμείς ως πολίτες είναι να σκεφτόμαστε πολύ που ρίχνουμε την ψήφο μας και να κρατάμε την ανθρωπιά μας. Όπως λέει κι ο Μπρεχτ ” το μέλλον του ανθρώπου είναι ο άνθρωπος”. Απαξιώνοντας τον όποιον άνθρωπο καταστρέφουμε την ομορφιά που θα μπορούσε να έχει το μέλλον μας.

Οι χαρακτήρες στο έργο επικοινωνούν με την κλασική αλληλογραφία, έναν τρόπο επικοινωνίας που κρίνεται από πολλούς ως παρωχημένος πια, με την «επέλαση» της τεχνολογίας. Η ηρωίδα μας λέει: «Δημοστένη μου, μόλις έλαβα το γράμμα σου μου ‘ρθε λιγοθυμιά». Μπορεί ποτέ η λαχτάρα που προκαλεί η παραλαβή ενός γράμματος από το αγαπημένο πρόσωπο να αντικατασταθεί από την ταχύτητα ενός SMS ή τελικά η επικοινωνία, όταν είναι επιτυχημένη ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, μπορεί να λειτουργήσει με κάθε διαθέσιμο μέσο;

Αυτό είναι ένα θέμα που το συζητούσαμε όταν παρουσιάζαμε την παράσταση σε σχολεία. Συγκρίναμε την αλληλογραφία και με τέτοιες συνθήκες κι όλας, ένα γράμμα κάθε έξι επτά μήνες και με ένα sms στο λεπτό. Εκεί που καταλήξαμε είναι ότι παίζει να λιγοθυμίσεις και με sms!

Πλήθος παραστάσεων και φέτος στην Ελλάδα και ο κόσμος δείχνει να στηρίζει δυναμικά τις θεατρικές προσπάθειες. Αποτελεί η τέχνη ένα ιδανικό αδιέξοδο στην κρίση και κατά πόσο η τελευταία έχει επηρεάσει τον κλάδο σας που είναι και από τους πλέον ανταγωνιστικούς;

Η τέχνη είναι διέξοδος και για τους καλλιτέχνες και για τους αποδέκτες της. Η κρίση έχει ενεργοποιήσει και τα δύο μέρη εξίσου. Και αυτό είναι θετικό για όλους. Σαφέστατα οικονομικά κάποιοι έχουν γονατίσει και οι περισσότεροι δυσκολευόμαστε πολύ μα ας βρίσκουμε τρόπους να δημιουργούμε και να προχωρούμε.

Πώς επιλέγετε να περνάτε τον ελεύθερο χρόνο σας και έχετε κάποια μελλοντικά επαγγελματικά σχέδια που μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας;

Το μέλλον είναι τώρα και στο κεφάλι μου έχω πολλά μα το ”Πιτσιμπούργκο” διεκδικεί και παίρνει συνέχεια χρόνο. Στον ελεύθερο χρόνο μου ονειρεύομαι. Αυτό είναι το χόμπυ μου. Ονειρεύομαι μαγειρεύοντας, βολτάροντας, τρέχοντας, σπανιότερα αυτό, διαβάζοντας, γράφοντας, γενικώς δηλαδή.

Σας ευχαριστώ Sin Radio.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

pitsibourgo#4

Απόφοιτη της Δραματικής Σχολής ”ΑΡΧΗ” . Έχει συνεργαστεί με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Β. Αιγαίου, σε σκηνοθεσίες του Γ. Μπινιάρη, Κ. Καπελώνη και με την θεατρική ομάδα PartSuspended κ.α. Ίδρυσε την θεατρική ομάδα ”αγγελοπετριά” και τώρα παρουσιάζει την τρίτη της δουλειά, το ”Πιτσιμπούργκο” της Σώτης τριανταφύλλου.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

pitsibourgo#3

«Πιτσιμπούργκο»
της Σώτης Τριανταφύλλου
σε σκηνοθεσία Αρκαδίας Ψάλτη
από 24.06.2015 έως και 10.07.2015

Το έργο της Σώτης Τριανταφύλλου «Πιτσιμπούργκο», σε σκηνοθεσία Αρκαδίας Ψάλτη, μεταφέρεται από τη Χίο στην Αθήνα, στην αυλή του Κόμη, από τις 24 Ιουνίου, κάθε Τετάρτη, Πέμπτη & Παρασκευή στις 21.00 και για λίγες μόνο παραστάσεις.

Χίος 28 Μάρτη 1913. Η Ελέγκω παίρνει στα χέρια της το πρώτο γράμμα, μετά από οκτώμιση μήνες, από τον ξενιτεμένο, στο Πίτσμπουργκ της Αμερικής, άντρα της Δημοσθένη.

»Τίλως είσαι Ελέγκω μου; Τρως; Κοιμάσαι; Αχ, να ΄μουνα κει πέρα την Πρωτοχρονιά, να πηαίναμε στον Βροντάδο να τρώγαμε τα μαμούλια της Μαριόγκας!»

Μέσα από την αλληλογραφία τους ξεδιπλώνεται η ζωή στο νησί, αμέσως μετά την απελευθέρωση του από τους Τούρκους. Φτώχεια, πείνα, μπάρκα, προσφυγιά, αρρώστιες, μα και τηλέφωνα και κινηματόγραφος. Ένα νησί πληγωμένο και σαστισμένο.

»ΥΓ. Τώρα θυμήθηκα πως αυτοκίνητα έχομε κι εδώ, πάνε κι έρχονται σαν δαίμονες. Εγώ εν τα δα, μου το ‘πε η Ερήνη».

pitsibourgo#2

Απ’ την άλλη, η βιομηχανική πόλη του Πίτσμπουργκ. »Βρέχει νερό μαύρο Ελέγκω μου, αφ’ τα εργοστάσια, καταλαβαίνεις». Το πρώτο μεγάλο μεταναστευτικό κύμα προς την Αμερική. Με το πλήθος των μεταναστών να παλεύουν, στα εργοστάσια χαλυβουργίας και στα ορυχεία με όνειρο μια καλύτερη ζωή.

Ένας ολόκληρος κόσμος σε κρίση, ένας κόσμος που προσπαθεί αποπροσανατολισμένος να βρει το δρόμο του.

Και μέσα σ’όλο αυτό το σκηνικό, η ιστορία μιας αγάπης που προσπαθεί να ανθίσει, που ο σπόρος της έπεσε σε έδαφος αφιλόξενο, δύστροπο, βραχώδες.

Αγαπημένη μου Ελέγκω, άργησα να σου γράψω γιατί εν ήβρισκα γραμματικό’».

«Δημοστένη μου, μόλις έλαβα το γράμμα σου μου ‘ρθε λιγοθυμιά’».

Μιας αγάπης δυνατής, καθαρής, απόλυτης. Μιας αγάπης που συγκινεί και εμπνέει. Που λειτουργεί καταλυτικά και αποκαλυπτικά πάνω στην σύγχρονη ζωή.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Αρκαδία Ψάλτη
Μουσική επιμέλεια: Καλλιόπη Λιαδή
Κινησιολογική επιμέλεια: Βέρα Κίτνα
Παραγωγή: Εταιρεία Θεάτρου Αγγελοπετριά
Ερμηνεύουν: Κώστας Πέτρου, Αρκαδία Ψάλτη

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Παραστάσεις: από 24 Ιουνίου 2015 έως 10 Ιουλίου 2015 (για εννέα παραστάσεις)
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Κάθε Τετάρτη, Πέμπτη & Παρασκευή στις 21:00
Εισιτήριο: 10€ γενική είσοδος, 5 ανέργων και φοιτητικό
Διάρκεια: 60 λεπτά
Διεύθυνση: Νεοκλασικό ΚΟΜΗΣ, (Λασκαράτου 20, ‘Ανω Πατήσια)
Τηλέφωνο κρατήσεων: 6972.31.37.38 (‘Ωρες κρατήσεων:10:00-20:00)

pitsibourgo#1

Η PLAYLIST ΤΗΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ ΨΑΛΤΗ

1. Wake Up – The Arcade Fire
2. Dream Baby Dream – Bruce Springsteen
3. The River – Tim Buckley
4. Suzanne – Leonard Cohen
5. Cosmic Love (Live on KEXP) – Florence and the Machine
6. Skinny Love – Bon Iver
7. Song To The Siren – This Mortal Coil
8. What Is Love (Haddaway cover) – Nalyssa Green Quartet
9. Limit to Your Love – James Blake
10. Fast car – Tracy Chapman