[7+1] με τον Παναγιωτη Κακατσιδη

Οι μουσικές επιλογές του Παναγιώτη Κακατσίδη θα σας συνοδεύσουν στην ανάγνωση της συνέντευξης.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Καλωσορίσατε στο Sin Radio, κ. Κακατσίδη! Η αρχή του νέου έτους θα σας βρει να παρουσιάζετε τη νέα σας κωμωδία ‘Κομφούζιο – Τhe Clowns’. Ο τίτλος μάς προδιαθέτει για πολύ γέλιο και διακωμώδηση των σύγχρονων καταστάσεων που βιώνουμε. Το κείμενο είναι δικό σας. Από πού εμπνευστήκατε για να το γράψετε και πόσο σας «βοήθησε» η παρούσα κοινωνικο-οικονομική συγκυρία;

Γράφω πάνω στα θέματα αυτά, που έχουνε να κάνουνε με την πολιτική σκηνή της χώρας μας, κυρίως προβληματισμένος, εμπνευσμένος, αλλά και με ενοχές, στο ότι ως καλλιτέχνης πρέπει να τον αφορά αυτό που συμβαίνει με την Ελληνική κρίση από το 2009, που αφορά τη χώρα μας, αλλά και γενικά την Παγκόσμια κρίση, έως το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι, και τα γεγονότα στην Συρία. Νομίζω ότι πια ο κόσμος έχει αλλάξει. Η Ελλάδα θα αλλάξει. Κοινωνικά θα έχουμε απίστευτες εξελίξεις, δυστυχώς εν μέρει Εθνολογικά, αλλά και φυσικά οικονομικά, που το βιώνουμε οι περισσότεροι Έλληνες στο πετσί μας. Έχοντας γράψει μια διασκευή – αναδημιουργία, πάνω στο ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΙΟΝΕΣΚΟ… Με τίτλο ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΑΘΗΜΑ Η Ο ΚΑΝΕΝΑΣ. Που παίχτηκε 2 σεζόν στο θέατρο Παραμυθίας. Από εκεί ας αρχίσουμε…

Εμπνεύστηκα από μια πολύμηνη διαμονή μου στο Λονδίνο, όπου παρακολούθησα μαθήματα υποκριτικής για επαγγελματίες ηθοποιούς, και έκανα κλόουν, γενικά εκεί είναι πολύ μπροστά στο θέμα της Παγκοσμιοποίησης. Πολύ μπροστά! Και πολύ ακριβά όμως! Χχαχχαχα…. Και φυσικά από το κίνημα των Αγανακτισμένων, που έληξε άδοξα, πνίγηκε υπέροχα και ρομαντικά. Κρίμα! Τώρα φέτος σειρά είχε… Ή για να ακριβολογώ, σαν δέκτης που είμαι. Γιατί ο ηθοποιός που εμπνέεται και γραφεί, οφείλει να προσπαθεί, να είναι δέκτης – σφουγγάρι. Άντλησα, λοιπόν, ιδέες από τις πολύμηνες διαπραγματεύσεις του Αλέξη Τσίπρα και Βαρουφάκη με τους Ευρωπαίους μας Εταίρους. Το τελικό φιάσκο της υπόθεσης. Η συνεχιζόμενη αναισθησία του Νεοελληνα. Το σκύψιμο του κεφαλιού και η υποταγή ενός ρομαντικού πρωθυπουργού. Και η είσοδός του στο πολιτικό Ευρωπαϊκό κατεστημένο. Με κάνανε να μην μπορώ να κοιμηθώ. Όφειλα να γράψω κάτι. Επίσης, ΒΑΡΕΘΗΚΑ το θέατρο στη μορφή του που είναι στην Ελλάδα. Βοήθεια! Δε πάει άλλο! Χχχαχαχαχχα… Πλην κάποιων ομάδων και κάποιων αξιόλογων παραστάσεων, το θέατρο κατά 80% δεν αφορά κανέναν! Δεν αγγίζει θέματα κοινωνικά, προσωπικά, πολιτικά. Είναι θέατρο του ΣΑΛΟΝΙΟΥ. Ένας, θα έλεγα, κοινωνικός καθωσπρεπισμός.. Μια στις 10 παραστάσεις θα αφορά πραγματικά το κοινό. Οπότε εγώ ξαναπήρα την απόφαση και να κάνω μια συνειδητή κακή παράσταση. Δε με ενδιαφέρει το αποτέλεσμα. Δε με ενδιαφέρει το φαίνεσαι. Δε με ενδιαφέρει τι θα πει το κοινό… Με ενδιαφέρει η ουσία των πραγμάτων. Η έκφραση του έρωτά μου, που λέγεται θέατρο. Και η ονειρική διαδικασία. Ναι, με τους θεατές να αρχίσουμε επιτέλους να κάνουμε όνειρα! Όνειρα που έχουνε να κάνουνε με μια προσωπική αναδρομή του κάθε θεατή, βλέποντας την παράστασή μου. Όνειρο ή εφιάλτης. Ή ακόμα και κράξιμο. Με ενδιαφέρει να το ζήσει ο θεατής, είτε σαν όνειρο είτε σαν εφιάλτη ή σαν μια κακή παράσταση! ΝΑ ΤΟ ΖΗΣΕΙ! Όχι να το καταλάβει! Θα’θελα, λοιπόν, να μην ξεχάσω να πω ότι είμαι σαφώς επηρεασμένος από τον μεγάλο δάσκαλο και ψυχαναλυτή Καρλ Γκούσταβ Γιούνγκ (Έχω γράψει θεατρικό έργο για αυτόν τον μεγάλο φιλόσοφο κατά εμέ… με τίτλο <<Ο ΚΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ ΚΑΙ ΤΑ ΧΑΠΙΑ>>), όπου πιστεύει το εξής:

O ΚΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓK ΠΙΣΤΕΥΕ ΟΤΙ TO ΟΝΕΙΡO ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ… ΕΙΝΑΙ ΘΕΑΤΡΟ, ΟΠΟΥ Ο ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ Ο ΙΔΙΟΣ. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ. ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ. ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ. ΚΑΙ Ο ΥΠΟΒΟΛΕΑΣ. ΚΑΙ Ο ΚΡΙΤΙΚΟΣ. ΜΙΛΑΓΕ ΚΑΘΑΡΑ ΟΤΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΗΤΑΝΕ ΜΙΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ. ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΕΒΛΕΠΕΣ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ Ή ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Τέλος, για να μην το ξεχάσω, έχω δουλέψει πάνω σε πολιτικούς λόγους του Ομπάμα, του Χίτλερ, της Νέας εποχής και Ω ΝΑΙ! Χχχαχα… Βρήκα κοινά. Πολλά! Και επίσης και κοινά με την Αρχαία Ρώμη. Την τότε Κοσμοκρατορία. Την τότε πρωτεύουσα της Παγκοσμιοποίησης. Όλα αυτά λοιπόν… Αυτό το Τσίρκο που το ζούμε κάθε μέρα μπροστά μας… Οι πολιτικοί που τους εμφανίζω ως κλόουν με περικεφαλαίες. Νομίζω είναι επίκαιροι όσο ποτέ! E, ναι λοιπόν! Η παράσταση έχει πολύ γέλιο! Αποφεύγω να το λέω αυτό… Επειδή φοβάμαι μην με πιάσουνε τα γέλια την ώρα που παίζω! Χχαχχαχα!!

Το έργο ασχολείται με το κοινωνικό και το πολιτικό γίγνεσθαι. Με ποιους τρόπους θίγετε τα κακώς κείμενα στο έργο και τι μηνύματα επιδιώκετε να λάβει ο θεατής;

Απεχθάνομαι την ιδέα καν…. Να θέλω να περάσω μηνύματα! Χριστέ μου! Να περάσω μηνύματα??? Μακριά από μένα αυτό! Εγώ είπαμε είμαι δέκτης. Δονούμαι από την αδικία και την αναξιοκρατία γύρω μου. Τον εξευτελισμό του Νεοέλληνα και της Νεοελληνίδας. Ας γράψουμε τα δικά μας έργα πια! Και ας σταματήσει αυτή η δηθενοκλασσικούρα… (πάλι π.χ. Τσέχωφ για χιλιοπεντηκοστή φορά!!!!. Εκτός και εάν έχεις να πεις κάτι σύγχρονο στο θεατή πάνω σε αυτά τα χιλιοειπωμένα έργα…) Η κωμωδία μου είναι η κωμωδία της ξεφτίλας. Ένα πολιτικό σχόλιο, σε όλα αυτά που συμβαίνουνε. Με κωμικό σουρεαλιστικό τρόπο. Δε θέλω, όμως, επαναλαμβάνω, κανένα μήνυμα να περάσω. Ούτε καν να διδάσκω. Αισθάνομαι ότι είμαι ένα παιδί και μαθαίνω συνεχώς, με σφαλιάρες και χαστουκιά σε αυτόν τον άδικο κόσμο που ζούμε. Μακριά, λοιπόν, από μηνύματα και κυρίως από <<δασκάλους>>! Προφυλαχθείτε!!!!… Τώρα τα κακώς κείμενα θίγονται στην παράσταση, με πολλά γκαγκς. Κωμικά και δραματικά ευρήματα, κατά τη διάρκεια της παράστασης. Με ατάκες γνωστές πολιτικών. Και αναφορές και πολλά κοινά σημεία, όπως ανέφερα πιο πάνω, με Χίτλερ και βλέπε Αμερική και Παγκοσμιοποίηση.

Έχετε πολλές ιδιότητες στην παράσταση: κείμενα, σκηνοθεσία, ηθοποιΐα. Πώς τα καταφέρνετε και αν έχετε «αδυναμία» σε κάποια από αυτές.

Δεν ξέρω εάν τα καταφέρνω. Εργάζομαι τριπλάσια από έναν νορμάλ ηθοποιό, που απλά έχει να παίξει το ρόλο του. Διευθύνω την παραγωγή, κάνω τη σκηνοθεσία, έχω γράψει το έργο. Παίζω και σαν ηθοποιός. Νομίζω η ζωή τα έφερε έτσι. Νομίζω ότι είμαι καταραμένος. Δεν ξέρω εάν θα συνεχίσω την προσπάθειά μου πια. Πάντα εγώ χρηματοδοτώ την ομάδα μου. Και ειδικά τώρα με την οικονομική κρίση. Δε μας παίρνει να μπαίνουμε άλλο μέσα! Η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που τελειώνω έναν κύκλο παραστάσεων, κάθε φορά είμαι αβέβαιος εάν θα συνεχίσω. Πρέπει να ξέρεις ότι όλες οι ομάδες δεν έχουνε οικονομική βοήθεια. Βάζουνε μόνοι τους τα χρήματα. ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ σχεδόν ποτέ είτε λέγεται Εθνικό ή ιδιωτικές παράγωγες ΔΕΝ ΒΟΗΘΑΕΙ τις θεατρικές ομάδες, που είναι η βάση, η νέα πνοή και μια ελπίδα για το Ελληνικό θέατρο. Η κλίκα στο θεατρικό γίγνεσθαι είναι απίστευτη! Το κατάλαβα αυτό. Και για να επιβιώσω, αποφάσισα να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. ‘Οποτε δεν εργαζόμουνα σε ιδιωτικούς θιάσους ή σε κρατικούς φορείς (βλέπε Κ.ΘΒ.Ε), οργάνωνα θεατρικές παραστάσεις δικές μου. Ανεβάζω παραστάσεις δικές μου, κοντά στα 12 χρόνια νομίζω… Δεν έχω απωθημένα… Όταν ήμουνα μικρό παιδί, είχα οράματα, είχα ελπίδες, ενθουσιαζόμουνα. Τώρα απέτυχα! Το βλέπω ξεκάθαρα… Δεν έχω τύψεις όμως… Προσπάθησα πολύ για την έννοια ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΙΣΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Απέτυχα…

12046841_10206845308824611_4915976211530051530_n

Αναφέρετε ως μότο σας την έκφραση ‘Μια πρόβα παράσταση’. Τι θέλετε να μας «πείτε» με αυτό…;

Διασκεδάζω λοιπόν την αποτυχία μου! Και το φιλοσοφώ! Και εννοείται πως έχω αδυναμία, και σε κείμενα και στη σκηνοθεσία και σαν ηθοποιός. ΓΕΝΙΚΑ ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ! Όλα μα όλα… ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ. ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΒΑ-ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ! Τα κείμενα είναι επί σκηνής… Υπάρχουνε σκηνές που δεν έχουνε πάρει ολοκληρωμένη μορφή. Τα σκηνικά είναι ημιτελή. Οι ερμηνείες είναι ακόμα στο <<ψάξιμο-αναζήτηση>> του ηθοποιού-δημιουργού. Δεν πιστεύουμε στο άρτιο αποτέλεσμα. Δεν πιστεύουμε στην κλασσική μορφή του θέατρου. Αλλά στην ανατρεπτική και αποδομημένη μορφή παράστασης και στη συνέχεια (μετέπειτα δηλαδή) εξελικτικής διαδικασίας-Αναδόμησης. Παρουσιάζοντας μια παράσταση μέχρι το σημείο που βρισκόμαστε. Απενεχοποιημένοι από το αποτέλεσμα. Και θεωρώντας ότι η ουσία της τέχνης είναι η στιγμή. Η ζωή που θα βιώσουμε εμείς οι ηθοποιοί, οι θεατές. Ένα όνειρο επί σκηνής. Πάνω σε ένα ΣΚΕΛΕΤΟ-ΠΡΟΒΑΣ-ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ. Αυτή είναι η άποψη περί θέατρου της <<Πεταλούδας στο τελευταίο θρανίο>>. Ελάτε λοιπόν να διασκεδάσουμε την αποτυχία μας!

Μιλήστε μας για τη θεατρική ομάδα ”Η πεταλούδα στο τελευταίο θρανίο”; Πώς αποφασίσατε την ίδρυσή της, ποιοι την αποτελούν και πώς προέκυψε ο τίτλος της;

Το πώς προέκυψε ο τίτλος: <<Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΡΑΝΙΟ>>. Είχε να κάνει με την ανάγκη για ελεύθερο και προσωπικό χαρακτήρα έκφρασης. Έχουμε παίξει σε διάφορα φεστιβάλ, στο δρόμο, σε κεντρικά θέατρα της Αθήνας, σε πολυχώρους, σε bars-clubs… Από την ομάδα έχουνε περάσει, ανά καιρούς, καλλιτέχνες που συμμετείχαν στην οργάνωση των παραστάσεων. Αλλά ανέκαθεν εγώ ήμουνα ο κύριος εκπρόσωπος, καλλιτεχνικός δημιουργός και χρηματοδότης της ομάδας αυτής. Είμαι, όμως, ανοιχτός σε συνεργασίες.

15 χρόνια στο θέατρο… Πώς βλέπετε τα πράγματα σήμερα; Τι έχει αλλάξει από το θεατρικό σας ξεκίνημα;

Δεν έχω καταλάβει αυτά τα 15 χρόνια. Δεν τα θεωρώ πολλά τα χρόνια αυτά. Απλά τα θεωρώ ότι είναι <<Κάτι ρε γαμώτο που έχω κάνει αυτά τα χρόνια! Τι διάολο λέω! Ε, δεν αρχίζω τώρα!!!>> Έχουνε αλλάξει πολλά, όσο αφορά όμως την κατάσταση στο Ελληνικό θέατρο. Υπάρχει πολλή ποσότητα! Οι σκηνές έχουνε πενταπλασιαστεί! Οι ομάδες δεκαπλασιαστεί! Πολλές ομάδες θεατρικές! Αμέτρητες σε σχέση με πριν 15 χρόνια! Τα φεστιβάλ ξεπετάγονται, όπως τα μανιτάρια στο αγροί δάσος. Θετικό αυτό! Αρνητικό, όμως, που το μονοπώλιο έχουνε καμιά 20ρια θέατρα στο κέντρο της Αθήνας, έχουνε τη διαφήμιση της τηλεόρασης και τη συνδρομή μεγάλης γνωστής τράπεζας. Αποτέλεσμα, το κοινό να μαζεύεται επί το πλείστον σε αυτού του είδους εμπορικού-τηλεοπτικού ή εμπορικοκλασσικού χαρακτήρα παραστάσεων. Παραστάσεις σε μεγάλο ποσοστό ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΟΥ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΥ ΣΤΥΛ. Που χαζεύουνε το κοινό. Το μεγαλύτερο αρνητικό, όμως, και με διαφορά είναι ότι πριν 15 χρόνια είχαμε ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΕΙΣ θεατρικών σκηνών. Που φτάνανε τον αριθμό 90 και καμιά φορά! Τώρα δεν παίζει δεκάρα καμία! Καμία βοήθεια! Αυτό αυτομάτως επηρεάζει τη διάθεση για Ελευθερία και δημιουργία στην Τέχνη. Στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, πριν 15 χρόνια, υπήρχε ένας Λευτέρης Βογιατζής. Ένα Αμόρε με τα πολλά θετικά και κάποια χτυπητά αρνητικά. Αλλά είχε προσφέρει στη διαμόρφωση και μύηση του Έλληνα, με το Ευρωπαϊκό, κυρίως, και Αμερικανικό θεατρικό έργο. Υπήρχε το θέατρο ΕΜΠΡΟΣ που είχε αφήσει εποχή…. Και άλλοι… Τώρα βλέπω ποσότητα. Αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει διάθεση για Ελευθερία στην τέχνη. Σπάνια θα βρω ρηξικέλευθες προτάσεις. Ριζοσπαστικές παραστάσεις. Πρόταση-τέχνης. Σκηνοθεσίες διαφορετικές. Ερμηνείες με άποψη. Πριν 15 χρόνια υπήρχανε κάποιοι που αγγίζανε αυτές τις<<ιδέες>. Δύσκολα τα πράματα για καλλιτέχνες πια! Κακά τα ψέματα. Χειρότερα τα πράματα τώρα.

Τι θέση έχει η μουσική στη ζωή σας;

Μου αρέσει η μουσική! Παλιά άκουγα περισσότερο! Ειδικά Μητροπάνο. Όταν με ρωτάνε ποιος είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας ηθοποιός, απαντάω: Ο Δημήτρης Μητροπάνος. Αλλά και σαν ηθοποιός εμπνέομαι. Διαβάζω ρόλους με τη βοήθεια της μουσικής. Ειδικά παλιά φοιτητής στη δραματική σχολή είχα πάθος με τα soundtracks, τα instrumentals, αλλά και κλασσική μουσική, κυρίως Μπετόβεν, Μότσαρτ και Βιβάλντι. Αργότερα ανακάλυψα παλιούς Έλληνες λαϊκούς τραγουδιστές δεκαετίας 70-80. Και κάποια έντεχνα… Και άλλα…

Τέλος, θα‘θελα να δανεισθώ τα λογία ενός μεγάλου φιλοσόφου μας, του Αριστοτέλη, περί πολιτικής: O άριστος βίος δεν δύναται να υφίσταται για κάθε άτομο ξεχωριστά, εάν η κοινωνική, πολιτική, πολιτειακή, οικονομική και η γενικότερη κατάσταση της πόλεως δεν είναι και αυτή άριστη. Και ο τρόπος για να είναι μια πόλη άριστη, δεν είναι άλλος από το άριστο πολίτευμα κατά την άποψη του Αριστοτέλη. Συνεπώς, άριστος βίος και άριστο πολίτευμα είναι πολύ στενά συνδεδεμένα, και δεν νοείται το ένα δίχως το άλλο.

Σας ευχαριστώ και σας περιμένω, με χαρά, στην παράσταση!

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΚΑΤΣΙΔΗ

11054870_10206281727615433_1279080178255941725_n

Δραματική Σχολή ΕΜΠΡΟΣ, ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΒΑΣΙΛΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, 2 εντατικά προγράμματα στο Λονδίνο στη LAMDA και στη LISPA, 15 χρόνια στο Θέατρο, γύρω στις 25 θεατρικές παραγωγές ως ηθοποιός, 12 σκηνοθεσίες, 8 θεατρικά έργα.

Έπαιξε στη ταινία ‘Δεμένη Κόκκινη κλωστή’ για τον εμφύλιο και αλλα. Και έχει την ‘ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΡΑΝΙΟ’ 11 ΧΡΟΝΙΑ. ΜΟΤΟ ΚΑΙ ΣΤΥΛ ΤΟΥ… ‘Η ΠΡΟΒΑ-ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ’.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ <<ΚΟΜΦΟΥΖΙΟ – ΤHE CLOWNS>> 

kommenh 1

Πρεμιέρα: 13 Ιανουαρίου 2016

H θεατρική ομάδα ”η πεταλούδα στο τελευταίο θρανίο” παρουσιάζει την παράσταση

<<Κομφούζιο – Τhe Clowns>>

μια κωμωδία του Παναγιώτη Κακατσίδη

Μια πρόβα παράσταση. Mια σουρεαλιστική κωμωδία, με στοιχεία του θεάτρου του παραλόγου και της αποδόμησης, όσον αφορά το πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της εποχής που ζούμε.

Υπόθεση του έργου:

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ: Δυο παθιασμένοι ηθοποιοί κάνουνε τους Κλόουν, σε ρυθμό πρόβας-παράστασης. Υποδύονται τους πολιτικούς, βγάζουνε λόγους, υποδύονται διαφορετικούς ρόλους ο καθένας κατα τη διάρκεια του έργου, σε μια φανταστική εποχή, σε έναν άλλο πλανήτη κάνοντας αναδρομές σε κείμενα των: Μπάρακ Ομπάμα, Χίτλερ, Τσώρτσιλ, Στάλιν, Ρούσβελτ, Αμερικανών συγγραφέων της νέας τάξης πραγμάτων,πολιτικών της σύγχρονης πολιτικής σκηνής του 20ου και 21ου αι., αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων κ.α. Κριτικάρουν, σχολιάζουν τη σημερινή πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, με έναν δικό τους πρωτότυπο τρόπο.

Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Κακατσίδης
Κείμενα: Παναγιώτης Κακατσίδης
Σκηνικά / Ενδυματολογία: ομάδα Η πεταλούδα στο τελευταίο θρανίο
Παίζουν: (Αλφαβητικά) Παναγιώτης Κακατσίδης, Λουίζα Καλλία
Φωτογραφία: Μάριος Αντωνίου
Επικοινωνία: Χρύσα Κοκκίνου

Θέατρο Τεχνοχώρος Φάμπρικα
Μεγάλου Αλεξάνδρου & Ευρυμέδοντος 125, Κεραμεικός – Μεταξουργείο
Τηλ.: 2103411651

Εισιτήρια:
10 ευρώ κανονικό
6 ευρώ φοιτητικό / ανέργων

Ημέρες παραστάσεων: κάθε Τετάρτη και Πέμπτη
Ώρα έναρξης: 21.30
Διάρκεια: 60′
Χωρητικότητα θεάτρου: 50 θέσεις
Τηλέφωνα επικοινωνίας / Κρατήσεις θέσεων: 210 3411651, 693 4326118

kommenh 2

Η PLAYLIST ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΚΑΤΣΙΔΗ
01. Δημητρης Μητροπανος – Κάπου βραδιάζει
02. Γιάννης Καλατζής – Το παλιό ρολόι
03. Σταμάτης Κόκοτας – Γιε μου
04. Santa Esmeralda – Don’t Let Me Be Misunderstood
05. Bill Conti – Gonna Fly Now (Theme From Rocky)
06. Giorgio Moroder – The Chase
07. Simon & Garfunkel – The Sound of Silence …
08. Rob Dougan -Clubbed to death
09. Bee Gees – Stayin’ Alive
10. Barbra Streisand – Woman in Love
11. Shirley Bassey – Life Goes On
12. Γιάννης Σπανός – Σαν με κοιτάς
13. Μαρία Δημητριάδη -Σ’ αναζητώ
14. The Doors – Break On Through (To The Other Side)