[7+1] με τον Τολη Παπαδημητριου

Οι μουσικές επιλογές του Τόλη Παπαδημητρίου θα σας συνοδεύσουν στην ανάγνωση της συνέντευξης.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Τόλη, σε καλωσορίζουμε στο Sin Radio! Μετά την παράσταση ‘Ποιος φοβάται την Υπατία Καρυωτάκη’ μεταφερόμαστε σε μια άλλη… βίλα φέτος, τη ‘Βίλα Αμαλίας’. Πώς προέκυψε αυτό το έργο και συνδέεται καθόλου με το προηγούμενο;

Καλώς σας βρήκα κι εγώ και σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτή τη συνέντευξη, αλλά και για όλη τη συνεργασία. Το πώς προέκυψε το έργο ειλικρινά δεν μπορώ να το «πιάσω» ακριβώς. Γενικά γράφω. Έχω ιδέες. Άλλες δεν προχωράνε, άλλες προχωράνε, αλλά στην πορεία γίνονται κάτι άλλο κι άλλες είναι απο την αρχή πολύ δομημένες. Κάποια στιγμή γατζώνομαι σε μία που κάτι μου κάνει και την αναπτύσω. Μετά από πολύ ξενύχτι και πολύ τσιγάρο προκύπτει μια πιο συγκεκριμένη πλοκή, καταλήγω στους χαρακτήρες κι απο κεί και πέρα ξεκινάει το έργο το οποίο σε πληροφορώ ξαναγράφεται και ξαναγράφεται μέχρι που θα το δει ο κόσμος. Κάπως έτσι προέκυψε και η «Βίλα Αμαλίας». Από αλλού το ξεκίνησα και βγήκε κάτι άλλο. Με το προηγούμενο δεν συνδέεται. Καμία σχέση.

Από τα Δυτικά Προάστια (Αιγάλεω), πλέον σε κεντρικό θέατρο, με τη δική του ιστορία, με σαφέστατα πιο εύκολη πρόσβαση και όλα αυτά που προσφέρει ένας τέτοιος χώρος. Πόσο σε αγχώνει αυτή η εξέλιξη και κατά πόσο αποτελεί ένα είδος δικαίωσης για τη δουλειά σου;

Η αλήθεια είναι ότι με αγχώνει αρκετά -είμαι και πολύ αγχωτικός έτσι κι αλλιώς- αλλά εντάξει παλεύται. Δικαίωση δεν ξέρω αν αποτελεί, ξέρω ότι μου αρέσει. Και το «Ρένα Βλαχοπούλου» το αγαπώ, αλλά φέτος νιώθω ότι περνάω σε ένα άλλο επίπεδο και δεν αναφέρομαι μόνο σ’ ότι αφορά τον Ακάδημο σαν χώρο. Γενικότερα η δουλειά και η δική μου, αλλά και όλων των συνεργατών μου, φέτος, ποιοτικά νομίζω έχει ανέβει. Να το πιάσω απο τα σκηνικά; Να το πιάσω από τα κοστούμια; Να το πιάσω απο τις ατελείωτες ώρες προβών; Να το πιάσω απο την οργάνωση της παραγωγής; Έχουμε δουλέψει πολύ γι’ αυτό και δικαίωση όλων μας νομίζω θα είναι να αρέσει στον κόσμο.  Αυτό.

Στις δύο προηγούμενες παραστάσεις σου έχω παρατηρήσει κάποιες «σταθερές» που είμαι περίεργος αν θα τις δω και φέτος (χεχε!): να μένεις σε κάποια φάση του έργου γυμνός απ’ τη μέση και πάνω, να φιλάς την πρωταγωνίστρια και να χορεύεις! Το πρώτο το είδα ήδη να συμβαίνει στην αφίσα! Για τα άλλα δύο περιμένω :P. Ποια καινούργια στοιχεία έχεις προσθέσει σε αυτή τη δουλειά που θα ιντριγκάρουν το θεατή;

Γυμνός φέτος, Θοδωρή – περιέργως – δε μένω. Μόνο στην αφίσα. Κάνω άλλα φέτος. Πάλι φιλάω μία γυναίκα (χαχαχαχα) και εννοείται χορεύω – πρόσεξε – όχι μόνο μία φορά. Μ’ αρέσουν οι «σταθερές». Εμμονές τις λέω εγώ. Τις θέλω. Όπως μ’ αρέσει να τις βλέπω και σε άλλους συγγραφείς ή σκηνοθέτες. Δεν ξέρω αν μπορώ χωρίς αυτές. Ταυτόχρονα έχω προσθέσει πράγματα. Έχω προσθέσει 2 φρέσκα και ταλαντούχα πρόσωπα. Έχω ανεβάσει κι άλλο την ταχύτητα της εναλλαγής των καταστάσεων, χωρίς όμως να «πυροβολούμε με καλάζνικοφ» τον θεατή. Να έχει χρόνο να καταλάβει και να απολαύσει. Αυτό μάλιστα είναι αρκετά δύσκολο (με το στανογόμετρο που λέμε) και ειλικρινά δεν ξέρω αν το καταφέρνω πάντα. Και η χημεία όλων μας νομίζω έχει πετύχει. Επίσης έχω βάλει για πρώτη φορά ένα σκηνικό gag που δεν μπορώ να αποκαλύψω και που ευελπιστώ να αρέσει.

Παρατηρώ ότι έχεις ένα μικρό, αλλά σταθερό πυρήνα συνεργατών στις δουλειές σου, και συγκεκριμένα στους βασικούς ρόλους, που εμπλουτίζεται με νέους και συμπληρώνεται η ομάδα της παράστασης. Πόσο σε βοηθά αυτού του είδους η σταθερότητα στο στήσιμο μιας παράστασης και – κάνοντας το συνήγορο του διαβόλου – μήπως θα ήταν μεγαλύτερη πρόκληση για σένα η ευρύτερη συνεργασία με καινούργιους συνεργάτες, όπου πιθανόν θα λείπει αυτό το «δίχτυ ασφαλείας» που παρέχουν οι άνθρωποι που γνωρίζεις καλά;

Εννοέις αυτό που λέμε απλά «παίρνω τους ίδιους». Ναι είναι αλήθεια. Απο τη μία με βολέυει, από την άλλη έχει κι αυτό ένα βαθμό δυσκολίας. Πρέπει κάθε φορά να έχουμε κάποιο ενδιαφέρον για το κοινό, χωρίς να κάνουμε ακριβώς το ίδιο που κάναμε σε κάποιο προηγούμενο έργο. Ταυτόχρονα όμως να μη χάσουμε και την «κωμική» ταυτότητα που έχει ο καθένας απο μας. Είναι μπλέξιμο. Μπορώ να σου πω πάντως πως με φοβίζουν οι νέοι συνεργάτες. Είναι δύσκολο να βρω «καλούς χαρακτήρες» κυρίως. Για να στο πω κι αλλιώς, είμαι περίεργος άνθρωπος και δουλέυω πολύ συγκεκριμένα. Φέτος πάντως έχω 2 ανθρώπους στο θίασο που συνεργάζομαι για πρώτη φορά.

Σε συνέχεια του παραπάνω: Είσαι ένας νέος δημιουργός – Οι νέοι σήμερα πόση ελευθερία έχουν σε αυτό που κάνουν στο θέατρο και πόσες συμβάσεις είναι διατεθειμένοι (υποχρεωμένοι;) να δεχτούν με την παραγωγή, ώστε να δουν μια δουλειά τους στη σκηνή; Έχεις μετανιώσει για κάτι τέτοιο, αν το έχεις κάνει, και αν ναι, αν γύριζε ο χρόνος πίσω, θα επέλεγες το ίδιο ή τη σύγκρουση (έχοντας πλέον τη γνώση του τελικού αποτελέσματος);

Εγώ προσωπικά έχω δεχτεί πολλά και δεν έχω δεχτεί άλλα τόσα. Και στις 2 περιπτώσεις νομίζω πως ήταν εντάξει. Αυτό χρειαζόταν να κάνω κι αυτό έκανα. Είναι αρκετά δύσκολο να είσαι νέος σ’ αυτό το χώρο. Κι αυτό το ξέρουν όλοι. Σημαντικό είναι να ελίσσεται κανείς, να μην «κολλάει». Κι εγώ θεωρώ πως δεν «κόλλησα». Επίσης, έχει να κάνει και με τις απαιτήσεις που έχει ο καθένας στη δουλειά του. Εγώ έχω υψηλές απαιτήσεις και αναλαμβάνω και την ανάλογη ευθύνη.

Τέταρτη κωμωδία για σένα. Δε φοβάσαι μήπως σου κολλήσουν την ταμπέλα του κωμικού και μετά δύσκολα θα σε δεχτούν σε διαφορετικά πράγματα; Θεωρείς ότι μπορείς να ανταποκριθείς το ίδιο καλά και σε ρόλους «κόντρα»; Θα δεχόσουν να παίξεις σε κάτι που ούτε θα το σκηνοθετούσες, ούτε θα το έγραφες, θα σε καταξίωνε καλλιτεχνικά, θα σου έδινε καλή αμοιβή, αλλά κατά βάθος δεν θα το πίστευες καθόλου;

Η ταμπελα που λες δε με φοβίζει. Μ’ αρέσει η κωμωδία. Μ’ αρέσει να είμαι κωμικός. Παρόλ’ αυτά πιστεύω πως ναι. Θα μπορούσα να κάνω κι άλλα πράγματα. Ίσως εξίσου καλά. Και να με σκηνοθετούσαν θα ήθελα και να παίζω σε έργο που δεν έχω γράψει εγώ ο ίδιος (άλλωστε υπάρχουν αριστουργήματα που έχουν γράψει μεγάλοι συγγραφείς και αναφέρομαι σε κάθε «είδος» θεάτρου). Τώρα αυτό που μου λες με την καλή αμοιβή, ενώ κάτι δεν θα το πίστευα, θα σου απαντήσω ναι. Είμαι ένας επαγγελματίας ηθοποιός που σημαίνει ότι αυτό είναι το επάγγελμά μου, που σημαίνει ότι αμοίβομαι με χρήματα για να προσφέρω συγκεκριμένες υπηρεσίες. Δεν κάνω κάποια άλλη δουλειά. Ούτε έχω αστείρευτες πηγές χρημάτων πίσω μου. Οπότε θα το έκανα, και θα προσπαθούσα να το κάνω κι όσο καλύτερα μπορώ.

Πόσο χρήσιμα είναι για σένα τα social media στην προβολή της δουλειάς σου, αλλά και για τη γενικότερη επικοινωνία;

Τα social media έχουν αποδειχθεί πολύ χρησιμα για μένα στην προβολή της δουλειάς μου. Υπάρχει πολύς κόσμος που με έχει μάθει μέσα από τα social media κι έχει έρθει να με δει στο θέατρο. Έτσι κι αλλιώς είναι πολύ διαδεδομένα. Σαφώς δεν είναι σαν την τηλεόραση, αλλά κάνουν καλή δουλειά όσον αφορά την επικοινωνία μιας παράστασης. Τώρα για τη γενικότερη επικοινωνία μας – ως άνθρωποι – δεν ξέρω. Αν δεν χάνεις το μέτρο είναι μια χαρά.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

ROZ-KITRINO

ΒΙΛΑ ΑΜΑΛΙΑΣ
μια κωμωδία του Τόλη Παπαδημητρίου

Ο Τζόνυ και ο Βούλης Ραγιάς είναι δύο «φυσιολογικότατοι» νεοέλληνες· χρωστάνε δηλαδή παντού αλλά πίνουν αυστηρά και μόνο freddo cappuccino. Κι ενώ η ιδιοκτήτρια του σπιτιού Αμαλία Φύκια απειλεί τα 2 αδέρφια με έξωση ένα μπλέξιμο στις τηλεφωνικές γραμμές θα δώσει στο Τζόνυ τη φαϊνή ιδέα να παγιδεύσουν τον πρώην Υπουργο Οικονομικών Αναστάσιο Μαλέα σ’ ένα ροζ σκάνδαλο. Ο Βούλης φοβάται, ο Υπουργός καταφθάνει αλλά η ρωσίδα Σάσα Στολίσναγια έχει άλλα σχέδια. Σα να μη φτάναν όλα αυτά η κόρη της Αμαλίας Πηνελόπη κάνει κατάληψη στην κρεβατοκάμαρα την ίδια στιγμή που η μαμά της αλωνίζει ανενόχλητη στο διαμέρισμα.Κι ακριβώς εκείνη τη στιγμή που νομίζεις ότι τα πράγματα δεν μπορούν να πάνε χειρότερα εμφανίζεται ο αστυνόμος Γκοτζίλα! Απο ’κει και πέρα ο Θεός κι η ψυχή τους…

O Τόλης Παπαδημητρίου υπογράφει σκηνοθετικά τη νέα του κωμωδία «ΒΙΛΑ ΑΜΑΛΙΑΣ» μεταμορφώνοντας τη σκηνή του θεάτρου ΑΚΑΔΗΜΟΣ σ’ ένα σαλόνι οπου όλα μπορούν να συμβούν. Και θα συμβούν. Ο καταιγιστικός ρυθμός, οι ξέφρενες καταστάσεις, οι 7 χαρακτήρες «στα κόκκινα» και οι διαδοχικές ανατροπές συνθέτουν μια φαρσοκωμωδία που σας υπόσχεται- αν μη τι άλλο- ένα ξεκαρδιστικό δίωρο.

«Έχω το τέλειο σχέδιο!» είπε λοιπόν ο Τζόνυ Ραγιάς κι έτσι το διαράκι τους στην Καλλιθέα μετατράπηκε σε ΒΙΛΑ ΑΜΑΛΙΑΣ…

12187784_970314929714434_890586270358242274_n

Παίζουν: Ελένη Βρακά, Βαγγέλης Κτενάς, Ζέτα Λιάλιου, Μιχαηλία Μουσάκου, Δημοσθένης Μπουντούρης, Τόλης Παπαδημητρίου, Αντώνης Στάμος
Σκηνοθεσία: Τόλης Παπαδημητρίου
Βοηθ.Σκην. : Κατερίνα Σπύρου
Σκηνικά-Κοστούμια: Νίκη Δημητρίου
Photos/Videos: Κωνσταντίνος Νούλας
Graphics: Άννα Μαυροειδή
Μουσική επιμέλεια: Τόλης Παπαδημητρίου
Παραγωγή: ΦΩΣart

Kάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21:00 στο θέατρο ΑΚΑΔΗΜΟΣ
(Ιπποκράτους 17 και Ακαδημίας)
Προπώληση εισητηρίων στα τηλ.: 210-3625-119 , 698-3683-852
Γεν. Είσοδος: 14 € / Φοιτ.-Ανέργων : 8 € / Group άνω των 20 ατόμων : 10 €
Like on Facebook : https://www.facebook.com/vilaAmalias
Watch more on Youtube: Youtube.com/craveformore

Προγραμματισμένη πρεμιέρα: Δευτέρα 01 Φεβρουαρίου 2016

Η PLAYLIST ΤΟΥ ΤΟΛΗ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

  1. Sid Vicious – My way
  2. Iggy Pop – I wanna be your dog
  3. Παύλος Σιδηρόπουλος – Rock ‘n’ roll στο κρεβάτι
  4. Νικόλας Άσιμος – Σχισζοφρενοβλαβίωση
  5. The Doors – Alabama Song (Whiskey Bar)
  6. Velvet Underground – Venus in furs
  7. Robbie Williams – Me and my monkey