[7+1] με την Κατερινα Πολυχρονοπουλου

Οι μουσικές επιλογές της Κατερίνας Πολυχρονοπούλου θα σας συνοδεύσουν στην ανάγνωση της συνέντευξης.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Σας καλωσορίζουμε στο Sin Radio, αγαπητή κυρία Πολυχρονοπούλου! Η ‘Μόνα Λίζα’, ένας από τους πλέον διάσημους, αλλά και αγαπητούς, πίνακες ζωγραφικής, αποτελεί το βασικό θέμα της παράστασης που ανεβάζετε φέτος στο ‘Τσάι στη Σαχάρα’. Θα θέλαμε να μας πείτε λίγα λόγια για το έργο και κυρίως τι σας προσέλκυσε στην επιλογή του.

Ευχαριστώ Sin Radio για τη φιλοξενία! Το έργο του Victor Lodato είναι ένα πολύ σύγχρονο κείμενο. Μέσα από μια σφαιρική οπτική και έχοντας μελετήσει σε βάθος ο συγγραφέας, όλα όσα αφορούν στο αριστούργημα αυτό του Λεονάρντο ντα Βίντσι, μας παρουσιάζει τη μεγάλη επίδραση που άσκησε ο συγκεκριμένος πίνακας σε όλες τις μορφές της σύγχρονης τέχνης. Παράλληλα, θίγει και θέματα της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας, με μια βαθιά στοχαστική ματιά, επισημαίνοντας την αναγκαιότητα της τέχνης, και το γεγονός ότι θα ήταν εντελώς διαφορετική η ανθρωπότητα αν η ενασχόληση με την τέχνη, την αισθητική, την ομορφιά, κυριαρχούσε στην καθημερινότητά μας. Η σύγχρονη γραφή του και η τόσο επίκαιρη προβληματική του, με οδήγησαν στην αποδοχή της πρότασης που μου έκανε ο Γιώργης Κοντοπόδης, ο οποίος μετέφρασε το έργο.

Η συγκεκριμένη θεατρική μεταφορά βασίζεται στο best seller του Victor Lodato. Η μεταφορά ενός βιβλίου σε ‘εικόνα’ –είτε ως ταινία είτε ως παράσταση– συχνά προκαλεί σκεπτικισμό στο κοινό. Πώς αντιμετωπίσατε αυτήν την πρόκληση κατά την προετοιμασία της παράστασης;

Πάντα αποτελεί μεγάλη πρόκληση η μεταφορά ενός έργου στη σκηνή. Στο έργο του Lodato, έχουμε μια αληθινή ιστορία, στην οποία βασίζεται το έργο. Την ιστορία της κλοπής της Μόνα Λίζα από το Λούβρο από τον Βιτσέντζο Περούτζα. Μέσα λοιπόν από αυτόν τον βασικό άξονα, παρελαύνουν πρόσωπα άλλοτε γνωστά από την ιστορία της σύγχρονης τέχνης και διανόησης, άλλοτε πρόσωπα που εκθέτουν τη δική τους άποψη για τον πίνακα. Για όλα αυτά, μελετήσαμε πολύ πρόσωπα και καταστάσεις, για να αποκαλύψουμε τους χαρακτήρες τους και να είμαστε όσο γίνεται κοντά στην αλήθεια τους και στην εποχή τους.

Ποια στοιχεία της θεματολογίας του συγκεκριμένου έργου πιστεύετε ότι θα γοητεύσουν το κοινό;

Ενυπάρχουν και εναλλάσσονται στην παράσταση το χιούμορ και η συγκίνηση. Έτσι λοιπόν, μέσα από τη διαδρομή της ευρύτερης γνωριμίας με τον πίνακα, το κοινό θα δει και τη μοναξιά του κεντρικού ήρωα, που βρίσκεται σε μια ξένη χώρα, τον τρόπο που καθένας μας αντιλαμβάνεται ένα έργο τέχνης, αλλά και πιθανόν να ταυτιστεί με κάποιον ή κάποιους από τους χαρακτήρες.

Το πάθος για την τέχνη, όπως μας αποκαλύπτεται μέσω του ήρωα του έργου, Βιτσέντζο Περούτζια, μπορεί να είναι τόσο ισχυρό που να ξεπερνά τη λογική και να επιζητά την αποκλειστικότητα του θαυμασμού ενός έργου από ένα και μόνο άτομο. Κατά πόσο η τέχνη σήμερα –σε όποια της μορφή– βοηθά το μέσο άνθρωπο να ξεφεύγει από τη δύσκολη καθημερινότητα; 

Η τέχνη μας οδηγεί σε ένα ταξίδι, που μας βοηθάει να ξεφεύγουμε από τη δύσκολη, την παράλογη καθημερινότητά μας. Δημιουργεί κώδικες επικοινωνίας, συνεργασίες, αισθητική αναζήτηση και η ομορφιά που προτείνει, μας δημιουργεί την ανάγκη να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Θα θέλαμε να μας μιλήσετε για τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης, αν υπήρξαν συγκεκριμένα κριτήρια επιλογής τους και πόσο δημιουργικές μπορούν να είναι οι διαφωνίες μέσα σε μια ομάδα.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους συνεργάτες όλους αυτής της παράστασης, για την αγάπη, την εμπιστοσύνη και την ειλικρινή δημιουργική διάθεση που συνόδεψε αυτό το ταξίδι. Μόνο εποικοδομητικές συζητήσεις έχω να θυμηθώ, με μοναδική μας αγωνία να κάνουμε μια παράσταση που θα μας αφορά όλους. Με αγάπη και σεβασμό στο κείμενο και το κοινό. Έτσι λοιπόν, ευχαριστώ τους υπέροχους ηθοποιούς και συνεργάτες – τους οποίους αναφέρω αλφαβητικά – Θωμά Βούλγαρη, Γιώργη Κοντοπόδη και Ελένη Φίλιππα, για αυτή την αποκαλυπτική διαδρομή. Όπως προανέφερα, τη μετάφραση έκανε ο Γιώργης Κοντοπόδης, ο οποίος μου πρότεινε και τη σκηνοθεσία. Και τους συντελεστές όλους, τη συνεργάτιδά μου Αγγελίνα Παγώνη που φιλοτέχνησε τα σκηνικά και τα κοστούμια, αλλά έκανε και τις φωτογραφίες της παράστασης, τη Μαρία Βουμβάκη, που με τη γνωστή ευαισθησία της έκανε τη μουσική διασκευή και μας χαρίζει τη φωνή της στο μοναδικό τραγούδι της παράστασης και τον βοηθό μου Μάριο Παϊτάρη.

Η ‘Μόνα Λίζα’ ανήκει στα έργα τέχνης που διατηρούν τη διαχρονικότητά τους και θα προκαλούν το θαυμασμό έως την… αιωνιότητα. Κατά πόσο μπορεί να το επιτύχει αυτό η τέχνη σήμερα, σε μια εποχή που, σε μεγάλο βαθμό, επικρατεί το εφήμερο και ο εύκολος εντυπωσιασμός;

Πιστεύω πως έχουμε κουραστεί από το εύκολο, το εφήμερο και το επιφανειακά εντυπωσιακό. Πως επιστρέφουμε στην αναζήτηση της τέχνης που θέλει πραγματικά να επικοινωνήσει μαζί μας τόσο μέσα από μια σύγχρονη και ταυτόχρονα διαχρονική θεματική, αλλά και μέσα από μια κατάθεση αλήθειας, δουλειάς και σεβασμού.

Ποια είναι η σχέση σας με τα social media και την τεχνολογία γενικότερα; Την έχετε εντάξει στη ζωή σας ή επιλέγετε πιο ‘κλασικές’ φόρμες επικοινωνίας και ενημέρωσης;

Δεν είναι δυνατόν να μην εντάξεις στην καθημερινότητά σου πλέον τόσο τα social media όσο και την τεχνολογία γενικότερα. Το θέατρο άλλωστε είναι μια τέχνη που, όπως όλες οι τέχνες, εξελίσσεται και αντλεί από τη σύγχρονη πραγματικότητα. Η τεχνολογία προτείνει μια γλώσσα επικοινωνίας, την οποία δεν θα μπορούσα να αγνοήσω.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ

Η Κατερίνα Πολυχρονοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Πτυχιούχος του τμήματος Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. και της Δραματικής Σχολής Επιθεώρηση Δραματικής Τέχνης της Ρούλας Πατεράκη. Ως ηθοποιός και σκηνοθέτης συμμετείχε σε πολλές παραστάσεις και φεστιβάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει παίξει στο πλαίσιο «Πάτρα 2006» – Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης και έχει σκηνοθετήσει στο Φεστιβάλ Αθηνών 2009 το έργο του Σάκη Σερέφα «Σεμινάριο Βλακείας». Διδάσκει στο εργαστήρι Παιδαγωγικής Θεάτρου και Θεατρικού Παιχνιδιού του Λάκη Κουρετζή. Δίδαξε στην Ανώτερη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου. Ήταν αρχισυντάκτρια του περιοδικού για το θέατρο Φουαγιέ και συνεργάτης της εκπομπής «Το θέατρο στο μικρόφωνο. Από το 2007 μέχρι το 2011 ήταν Καλλιτεχνική Διευθύντρια του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κέρκυρας.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ ΜΟΝΑ ΛΙΖΑ
του Victor Lodato
στο «Τσάι στη Σαχάρα»
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:45
Από τη Δευτέρα 14.09 και για 22 παραστάσεις

Μόνα Λίζα. Ο πίνακας που πάντα γοήτευε, γοητεύει και θα γοητεύει τον κόσμο. Αλλά για τον Βιτσέντζο Περούτζια, ο πίνακας άσκησε τέτοια γοητεία και δύναμη, που τον οδήγησε να τον κλέψει από το Λούβρο και να τον κρατήσει στη σοφίτα του στο Παρίσι πάνω από δυο χρόνια, πριν τον επιστρέψει στην Ιταλία, που ήταν τόπος και της δικής του καταγωγής.

Μια αληθινή ιστορία, στην οποία βασίστηκε ο Victor Lodato για να κάνει μια έξυπνη και βαθιά εξερεύνηση του πιο διάσημου πίνακα στον κόσμο, και της επιρροής, του μαγνητισμού και του μυστηρίου που μας δημιουργεί η μεγάλη τέχνη και αποδεικνύει την απόλυτη αναγκαιότητά της.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Γιώργης Κοντοπόδης
Σκηνοθεσία: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου
Σκηνικά – κοστούμια: Αγγελίνα Παγώνη
Μουσική διασκευή – Σχεδιασμός ήχου: Μαρία Βουμβάκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Μάριος Παϊτάρης
Φωτογραφίες: Αγγελίνα Παγώνη

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί (αλφαβητικά)
Θωμάς Βούλγαρης
Γιώργης Κοντοπόδης
Ελένη Φίλιππα

INFO

Το Χαμόγελο της Μόνα Λίζα
Τσάι στη Σαχάρα, Λαοδικείας 18 – Ιλίσια
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Δεύτερα και Τρίτη στις 21:45, από 14.09 έως τις 24.11
Τηλέφωνο κρατήσεων: 2110120936
Διάρκεια παράστασης: 100 λεπτά
Είσοδος: 12 ευρώ, 8 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων)

Μέσα μεταφοράς για πρόσβαση στο Τσάι στη Σαχάρα: Στάση Μετρό ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ και λεωφορεία 608, 622, 235, 140

Σκηνοθετικό σημείωμα

Μόνα Λίζα, Τζοκόντα, Λίζα ντε Τζοκόντο!!!

Η γυναίκα με το αινιγματικό χαμόγελο που έχει εμπνεύσει και θα συνεχίσει να εμπνέει πολλούς καλλιτέχνες – μουσικούς, εικαστικούς, ποιητές, συγγραφείς. Το πορτραίτο που έχουν μελετήσει και θα συνεχίσουν να μελετούν πολλοί επιστήμονες, στην προσπάθειά τους να αποκρυπτογραφήσουν, να αποκωδικοποιήσουν, την τεχνική αρτιότητα με την οποία ο Λεονάρντο ντα Βίντσι τη ζωγράφισε. Το μυστήριο και οι μύθοι γύρω από το πρόσωπο του μοντέλου, η λατρεία αλλά και η αμφισβήτηση γύρω από ένα έργο τέχνης, το οποίο δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην το γνωρίζει, ακόμα κι αν δεν είχε την τύχη να επισκεφθεί το Λούβρο, ενέπνευσαν και τον συγγραφέα Victor Lodato να γράψει αυτό το εξαιρετικό έργο.

Με αφορμή την αληθινή ιστορία της κλοπής του πίνακα από τον Βιντσέντζο Περούτζα τον Αύγουστο του 1911 γράφει ένα σύγχρονο έργο, στο οποίο ενυπάρχουν πολλοί θεματικοί άξονες. Μελέτησε σε βάθος τα πάντα γύρω από τη Μόνα Λίζα και μας γνωρίζει πρόσωπα, εποχές, στιγμές, δημιουργώντας διακριτικά μια διαδρομή της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας.

Οι ήρωες του έργου παρελαύνουν με χιούμορ, ευαισθησία, λεπτότητα και ευφυΐα. Κάθε ένας καταθέτει τη δική του οπτική για τον πίνακα, με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Κάποια απ’ αυτές, μπορεί να ταυτίζεται και με τη δική μας, τη δική σας…

Κατερίνα Πολυχρονοπούλου

Η PLAYLIST ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ

1. Tsumani’s Wrong: “Ven conmigo mi amor”
2. Σαβίνα Γιαννάτου: “Ah, Mon Die”
3. Μάνος Αντωνιάδης: “Σκότωσέ με αν μ’ αγαπάς”
4. Μαρία Βουμβάκη: “Το κοχύλι”
5. Klaus Nomi: “Total eclipse”
6. Deep Purple: “Soldier of Fortune”
7. Rene Aubry: “Apres la pluie”
8. Pascal Comelade: “The Scatalan Logicofovism”
9, Max Richter: “The Twins” (Prague) [Memory House]
10. Craig Armstrong: “Weather Storm”
11. Sophie Solomon: “I can only ask why”
12. Jun Miyake: “Lillies in the Valley”