Συνεντευξη [Q&A] με τους Ανδρεα Αριστοτελους & Γιαννη Κλειδερη

Σας καλωσορίζουμε στο Sin Radio! Η παράσταση ‘Πάρε τη βαλίτσα σου’ γίνεται Χ 3, καθώς προστίθεται μια νέα ιστορία. Οι αντιδράσεις του κοινού είναι άκρως θετικές! Μιλήστε μας για την παράσταση και για το κατά πόσο οι σχέσεις σήμερα έχουν επηρεαστεί από την οικονομική κρίση και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί.

Ανδρέας: Σας ευχαριστούμε καταρχάς πολύ για την φιλοξενία σας, αλλά και τη βοήθειά σας. Ναι, είμαστε πολύ τυχεροί, γιατί είναι ένα έργο που μας έδωσε πολλά. Και σε επαγγελματικό και καλλιτεχνικό κομμάτι, αλλά και σε προσωπικό και δημιουργικό. Η απήχηση και οι κριτικές είναι πολύ όμορφες και μας κάνουν πολύ χαρούμενους. Είναι μια νέα δυνατή ιστορία και ένας θίασος γεμάτος με ενέργεια και θετική σκέψη. Είναι ένας και ένας. Ναι, οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων έχουν αλλάξει. Μερικές φορές βλέπεις τη θετική πλευρά, ότι ο κόσμος ήρθε πιο κοντά, πιο τρυφερά, αλλά μερικές φορές βλέπεις και την άλλη όψη όπου τα προβλήματα επηρεάζουν αρνητικά τους ανθρώπους και δεν μπορείς να πεις και κάτι. Ζούμε όλοι μια νέα αρχή, πολύ χειρότερη απ ότι την ονειρευτήκαμε. Μακάρι όλοι να μπορούμε να κλείσουμε για λίγο τα μάτια και να ελευθερωθούμε από αυτό που λέγεται κρίση. Είναι κρίμα γιατί περνανε οι μέρες και σκεφτόμαστε μόνο τα οικονομικά.

Γιάννης: Η παράσταση «Πάρε τη βαλίτσα σου Χ3» είναι ένα έργο που από την πρώτη φορά που το διάβασα, όταν ακόμη ήταν ένα το ζευγάρι, είπα στον Ανδρέα ότι θέλω πολύ να το κάνουμε, γιατί πιστεύω ότι αφορά το κοινό σήμερα. Είναι όλοι οι ήρωες κομμάτια δικά μας, του καθενός. Οι σχέσεις σήμερα έχουν επηρεαστεί αρκέτα από την οικονομική κρίση, γιατί πρώτα απ’ όλα έχει επηρεαστεί η ψυχοσύνθεση και η ψυχολογία του καθενός μας. Η κρίση, δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις σε κάνει να κατανοείς ότι, δυστυχώς, τα πάντα κινούνται με το χρήμα.

12091393_956573524404788_3362668396977473511_o

Οι ιστορίες που διαδραματίζονται στην παράσταση, με ποια κριτήρια έχουν επιλεγεί θεματολογικά και κατά πόσο κινούνται σε μία κοινή βάση που τις ενώνει; Είναι κάποια/ες από τις ιστορίες βασισμένη/ες σε προσωπικά σας βιώματα ή του περιβάλλοντός σας;

Ανδρέας: Ήταν καθαρά θέμα έμπνευσης. Δεν είχα κάποια κριτήρια στο μυαλό μου. Σκέφτηκα την πρώτη ιστορία το 2010, όταν ήμουν στρατιώτης στην Κύπρο και το έργο ανέβηκε με το πρώτο ζευγάρι. Μια αυθόρμητη σκέψη και ένα δημιούργημα της στιγμής. Η δεύτερη ιστορία ήρθε πάλι μόνη της στο μυαλό μου και μου έδωσε το βήμα να την ενώσω με την ξεχασμένη βαλίτσα του 2010. Ένωσα δύο ιστορίες γυναικών που βιώναν πολλά, που γίνανε θύματα και θύτες μαζί. Η τρίτη στην σειρά ιστορία, που εμπνεύστηκα το καλοκαίρι που μας πέρασε, είχε να κάνει με την απήχηση που είχε το έργο την χρονιά που μας πέρασε. Είναι μια ιστορία που σκέφτηκα να την έγραφα στην αρχή αποκλειστικά σαν ένα ξεχωριστό έργο. Μόλις έγραψα την λέξη βαλίτσα μέσα στο κείμενο, κατάλαβα πως ίσως είναι αυτή η ιστορία που έλειπε για να να ολοκληρωθεί το «Πάρε τη βαλίτσα σου». Ο κοινός παρονομαστής που ενώνει τις ιστορίες πια είναι τα ανθρώπινα πάθη και λάθη και η τιμωρία. Όχι δεν είναι πουθενά βασισμένες οι ιστορίες. Θα ήταν λάθος αν έβαζα κάτι δικό μου. Δεν θα μπορούσα να έπαιζα. Δεν έχω κανένα κοινό με τις ιστορίες, με τους ανθρώπους ναι, αλλά επειδή είναι τόσο σημερινοί ήρωες, όλοι έχουν κοινά μαζί τους. Οι ιστορίες υπάρχουν γύρω μας, στη διπλανή πόρτα, αλλά δεν τις έζησα.

Γιάννης: Αυτό είναι μια ερώτηση που καλύτερα την απαντά ο Ανδρέας που έχει γράψει και το έργο. Σκηνοθετικά, έχω ορίσει τα ζευγάρια να βιώνουν αυτά που βιώνουν στον ίδιο χώρο. Αυτό το σπίτι έχει υπάρξει και για τα τρία ζευγάρια. Αυτό είναι το κοινό τους και αυτό βλέπουμε και επι σκηνής. Στον ίδιο χώρο κινούνται έξι διαφορετικοί χαρακτήρες, τρεις διαφορετικές ιστορίες που διέγραψαν την πορεία τους μέσα σε αυτό, το ίδιο, υπόγειο σπίτι. Δεν υπάρχουν οι μεν για τους δε, αλλά εν τέλει συνυπάρχουν, γιατί και τα τρία ζευγάρια υπήρξαν, το καθένα με την δική του διαφορετική ιστορία σε αυτούς τους ίδιους τέσσερις τοίχους.

12038391_952127898182684_8824969383195983362_n

Εκτός από την παράσταση ‘Πάρε τη βαλίτσα σου Χ 3’ συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά η παιδική παράσταση ‘Ένας Δύσκολος Άνθρωπος’. Πρόκειται για μία δική σας διασκευή, πάνω στη μοναδική ολοκληρωμένη σωζόμενη κωμωδία του Μενάνδρου «Ο Δύσκολος». Με ποια κριτήρια επιλέξατε αυτήν την (αρχαία) κωμωδία που και πάλι έχει ως βάση της τον… έρωτα;

Ανδρέας: Μετά την πρώτη μας απόπειρα στο παιδικό το 2013 με το κρητικό έργο «Η ιστορία του Φορτουνάτου», ο Γιάννης μου πρότεινε πέρσι το καλοκαίρι να ξαναδιαβάσω το έργο του Μενάνδρου. Το γνώριζα σαν έργο, αλλά δεν το σκέφτηκα ποτέ μου σαν παιδικό. Και τελικά είχε δίκιο. Έγινε ένα διαφορετικό παιδικό από ό,τι άλλο είχαμε δει. Μια αρχαία κωμωδία που δεν την γνώριζε ο κόσμος, που είναι φυσικά πολύ καλό να έρθουμε σε επαφή από μικρή ηλικία με τέτοια σπουδαία κείμενα, γίνεται μια παιδική παράσταση. Στο έργο έρχονται και μεγαλύτεροι και περνάνε καλά, αλλά γνωρίζουν και τον Μένανδρο. Ο έρωτας υπάρχει, αλλά δεν είναι το βασικό του στοιχείο. Τα παιδιά μέσα απ΄ το έργο γνωρίζουν πολλά, μέσα σ’ αυτά και η αυτοθυσία για τον πραγματικό έρωτα, αλλά δεν είναι αυτό το κύριο θέμα του. Μιλά για την φιλία, για την σκληρή δουλειά, τον κακό άνθρωπο πως αλλάζει και πολλά άλλα. Δύο αγαπημένα μου έργα συνεχίζουν και νιώθω πολύ ωραία γι αυτό.

Γιάννης: Αρχικά, σαν θεατρολόγος, αλλά και σαν ηθοποιός, θεωρώ πως είναι βλακώδες να θεωρούμε τα παιδιά χαζά. Το παιδί καταλαβαίνει σε όποια ηλικία κι αν βρίσκεται και εντυπώνει εικόνες και καταταστάσεις που αργότερα όταν τις συναντήσει στην ζωή του το υποσυνείδητό του τις επαναφέρει. Έτσι και με αυτή την παιδική παράσταση, όπως και η προηγούμενη παράσταση της παιδικής μας σκηνής («Η ιστορία του Φορτουνάτου 2013-2014) έχουν άκρως παιδαγωγικό περιεχόμενο, καθώς πρόκειται για σπάνια έργα που τα παιδιά συναντούν στην σχολική και πανεπιστημιακή τους ζωή, αλλά μέχρι τότε δεν έχουν καμία πρόσβαση σε αυτά. Ο Μένανδρος, ένας κορυφαίος συγγραφέας της αρχαιότητας, μας έχει προσφέρει αυτή την καταπληκτική αρχαία κωμωδία, η οποία είναι και η μόνη που διασώζεται ολοκληρωμένη από τον Μένανδρο. Πιστέψαμε λοιπόν ότι είναι μια καλή ευκαιρία να την γνωρίσουν και τα παιδιά και με αυτό τον τρόπο να τα μυήσουμε και στην αρχαία κωμωδία, αλλά και σε έναν από τους σπουδαιότερους συγγραφείς.

Η παράσταση αυτή απευθύνεται σε μικρούς, αλλά και σε μεγάλους! Πόσο σημαντικό θεωρείτε ότι είναι για τα μικρά παιδιά να έρχονται σε επαφή με το θέατρο και πόσο διαφορετική είναι η αντίδραση ενός ενήλικου κοινού, σε σύγκριση με το παιδικό κοινό, που ομολογουμένως είναι πιο αθώο και ειλικρινές;

Ανδρέας: Το παιδάκι είναι ο πιο σκληρός κριτής. Δεν μπορεί να συγχωρέσει λάθη, δεν μπορεί να αποδεχτεί το ψέμα στην σκηνή. Εμένα στην αρχή με φόβιζε. Τώρα πια περιμένω πως και πώς να το ακούσω, να του μιλήσω. Ο ενήλικας είναι ένας άλλος θεατής, αψυχολόγητος. Δεν μπορώ να ξέρω την αλήθεια του. Με αφορά όμως να περάσει την διάρκεια της παράστασης καλά. Είναι ωραίο γενικά να έχεις να κάνεις με διαφορετικό κοινό, όσο αφορά την ηλικία και την θεατρική παιδεία του.

Γιάννης: Είναι πολύ σημαντικό ένα παιδί να έρχεται σε επαφή με τις τέχνες και τον πολιτισμό, όταν βέβαια μπορείς να του το προσφέρεις σωστά. Έστω και ως απλός θεατής αντιλαμβάνεται την εννοια της ομαδικότητας, αλλά και μέσα από το «παιχνίδι» του θεάτρου έρχεται και σε επαφή με σημαντικά έργα και σημαντικούς συγγραφείς. Σαφέστατα τα παιδιά είναι ο πιο δύσκολος κριτής. Ένας ενήλικας, όταν δεν θα του αρέσει αυτό που βλέπει, ίσως να κάνει υπομονή να τελειώσει η παράσταση και έπειτα να γράψει την κριτική του σε κάποιο από τα site που στηρίζουν το θέατρο. Το παιδί δεν είναι τέτοιος κριτής. Λειτουργεί ενστικτωδώς. Αν δεν του αρέσει αυτό που βλέπει θα αντιδράσει, χωρίς να σκεφτεί αν αυτό που κάνει είναι σωστό ή όχι. Είναι η αλήθεια του. Γι’ αυτό και ‘γω το θεωρώ το δυσκολότερο κοινό του θεάτρου. Αν του αρέσει, έρχεσαι σε επαφή πια με αυτόν τον φανταστικό κόσμο των παιδιών που οι αντιδράσεις τους πολλές φορές είναι ικανές να σε κάνουν να βάλεις τα γέλια και επί σκηνής, αλλά το ζουν πραγματικά και δίνονται σε αυτό που βλέπουν και αυτό για μένα είναι η μεγαλύτερη επιτυχία.

12190671_1649533901991113_948939784_o_zpspdt1o5sn

Μετά το άκρως διασκεδαστικό ‘Παπάγια Club’, το οποίο απολαύσαμε την περσινή σεζόν, πρόσφατα ξεκίνησε και η νεανική επιθεώρηση με τον έξυπνο τίτλο ‘Why Φάει?΄ αλλά μάθαμε πως έρχεται και η νέα σας δουλειά με τίτλο «Off-Ηλία».. Αφού μας πείτε λίγα λόγια για τη νέα αυτή δουλειά, στο είδος του bar theater, θα θέλαμε να ρωτήσουμε πόσο δύσκολο είναι, κατά τη γνώμη σας, να γελάσει σήμερα ο θεατής;

Ανδρέας: Πέρσι ήταν μια όμορφη χρονιά με το “Παπάγια Club”. Περνούσαμε καταρχάς εμείς οι ίδιοι πολύ καλά. Φέτος με το «Off-Ηλία» ήρθε και μας αποτελείωσε. Έγραψα ένα διαφορετικό κείμενο απ’ το Παπάγια, όμως είναι ένα πιο κωμικό κείμενο και υπόσχεται περισσότερα. Το επίπεδο είναι άλλο, έχει ξεφύγει εντελώς. Εξελίσσονται στη σκηνή όλα τα ευτράπελα των ηθοποιών και φυσικά πολλές εκδοχές του Άμλετ. Έχει πολλές εκπλήξεις σαν παράσταση και όλη η ομάδα έχουμε ενωθεί και προσπαθούμε για το καλύτερο. Είναι μια υπέροχη ομάδα ηθοποιών. Η Αγάπη και η Άλκηστις, που είναι νέες στην παρέα μας, αλλά έφεραν μαζί τους όλη την τρέλα και την άνεση που θέλαμε, και ο Λεωνίδας, η Κατερίνα και ο Γιάννης από πέρσι βάλαμε κάτι επιπλέον απ’ ότι είχαμε κάνει στο Παπάγια. Ο Ανδρέας Λάμπρου μας έγραψε το τραγούδι και φέτος της παράστασης, που είμαι σίγουρος θα γίνει χιτ. Τραγουδάει ο αγαπημένος μας Τάσος Βουγιατζής (Τάσος και οι Μασέλες). Η σκηνοθεσία είναι του Γιάννη και βοηθός σκηνοθέτη η μεγάλη μας δύναμη, η Δήμητρα Μάρακα. Το «Why φαει» πάλι θα είναι σε εναλλασόμενη ομάδα κάθε φορά και με άλλα κείμενα, έτσι ώστε αυτή η επιθεώρηση να αλλάζει τα πάντα και να κάνει τον θεατή να θέλει κι άλλο. Το μπαρ είναι πολύ πιο δύσκολο από το θέατρο. Δεν βοηθάει τόσο ο χώρος, τα μέσα, ο κόσμος είναι πιο ελεύθερος, άρα πρέπει να του κρατήσεις το ενδιαφέρον καθ’ όλη την διάρκεια της παράστασης και αυτό θα προσπαθήσουμε να κάνουμε και φέτος και με τις δύο αυτές δουλειές στο μπαρ. Είναι δύσκολο να κερδίσεις το γέλιο ενός θεατή, αλλά έχουμε δώσει όλες τις δυνάμεις μας για να μην τον απογοητεύσουμε. Αν σας άρεσε το Παπάγια, φέτος θα φάμε όλοι Κόλλημα (όπως λέγεται και το τραγούδι της παράστασης)!

Γιάννης: Ναι, πέρσι μπήκαμε για πρώτη φορά στο είδος παράστασης bar theater με το «Παπάγια Club», άλλες σεζόν είχαμε ξαναβρεθεί σε μπαρ, αλλά όχι με ολοκληρωμένη παράσταση, όσο με κάποιο είδος επιθεώρησης σε σκετσάκια. Το απολαύσαμε πραγματικά το Παπάγια, και έτσι αποφασίσαμε να συνεχίσουμε με ένα ακόμη πιο πετυχημένο έργο, κατά την γνώμη μου, του Ανδρέα, το «Οff-Ηλία». Το bar theater σου δίνει αυτή την απόλυτη ελευθερία να γίνεσαι ένα με το κοινό και να μην το ξεχωρίζεις, πέρα από τη σκηνή, αλλά είναι και ένα δύσκολο είδος ταυτόχρονα. Αν και είναι πολύ δύσκολο να πιάσεις το χιούμορ του μεγαλύτερου ποσοστού του κοινού, ο Ανδρέας με τα κείμενα του το καταφέρνει απίστευτα. Έχει πιάσει τον σφιγμό του κόσμου, αλλά και εγώ το έχω δει σαν παιχνίδι όλο αυτό και το βρίσκω άκρως διασκεδαστικό να σκηνοθετώ και να συμμετέχω σε bar theater. Ο κόσμος έχει ανάγκη να γελάσει, ειδικά σήμερα. Έχει ανάγκη να ξεφύγει από όλη αυτή την πραγματικότητα που βιώνουμε, αλλά και εμείς έχουμε ανάγκη να του προσφέρουμε αυτό το γέλιο. Το «Off-Ηλία» είναι ένα τέτοιο έργο με χαρακτήρες που δεν μας είναι άγνωστοι και με καταστάσεις που όλοι τις γνωρίζουμε, αλλά δεν τολμάμε να τις λέμε. Τα υπόλοιπα επί σκηνής!

12185264_967982223263918_5254180740277270658_o

«Το συναξάρι του έρωτα», ένα έργο του Λόρκα (“Ο έρωτας του Δον Περιμπλίν με την Μπελίσα στον κήπο του»), αυτή τη φορά γεννιέται μέσα από την ομάδα σας.

Ανδρέας: Φέτος για πρώτη φορά κάνουμε ένα έργο κλασσικού ρεπερτορίου. Ο Γιάννης και η Παρασκευή έχουν κάνει μια εξαιρετική δουλειά. Έχουν βέβαια και ένα ωραίο υλικό από κείμενο και ηθοποιούς και χορογράφους και μουσική και όλα. Εγώ σαν θεατής ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά την παράσταση. Είμαι πολύ περήφανος.

Γιάννης: Η αλήθεια είναι οτι φοβόμασταν να αγγίξουμε μέχρι τώρα το κλασσικό ρεπερτόριο και τόσο σπουδαίους συγγραφείς. Θέλαμε να έχουμε την εμπειρία που χρειάζεται για να προσεγγίσεις τέτοια κείμενα. Είπαμε να το τολμήσουμε φέτος και επιλέξαμε τον Λόρκα, επειδή είναι και χρονιά Λόρκα το 2016. Ο Λόρκα έχει αδικηθεί πάρα πολύ από το θέατρο στην Ελλάδα, γιατί σε μεγάλο ποσοστό οι περισσότεροι που ανεβάζουν έργο του, μένουν στην επιφάνεια του έργου και δεν κοιτάζουν το «βάθος» του Λόρκα. «Το συναξάρι του Έρωτα» είναι μια διασκευή στο έργο του Λόρκα «Ο έρωτας του Δον Περλιμπλίν με την Μπελίσα στον κήπο του» και περιέχει κάποια μονόπρακτά του, όπως «Ο ναύτης και η κόρη», όπως και κάποια από τα ερωτικά του ποιήματα. Είναι μια δουλειά που αναλάβαμε μαζί με την Παρασκευή Λυπημένου να συν-σκηνοθετήσουμε και θέλω να πιστεύω πως τα καταφέραμε. Αυτό θα μας το πείτε εσείς.

7_zpstair7srq

Είστε και οι δύο δραστήριοι, καλλιτεχνικά ανήσυχοι και πολυπράγμονες. Σε μια χρονική στιγμή που πολλοί Έλληνες καλλιτέχνες βρίσκουν εργασία στην Κύπρο (τηλεόραση, κ.λπ.) και γενικά η μετανάστευση για επαγγελματικούς λόγους είναι ένα συχνό φαινόμενο, εσείς παραμένετε στην Ελλάδα και προσφέρετε πλήθος θεατρικών επιλογών. Θα θέλαμε τις δικές σας σκέψεις για το σοβαρό αυτό ζήτημα.

Ανδρέας: Η αλήθεια είναι ότι επειδή είμαι Κύπριος, εγώ μπήκα σ’ αυτό το τριπάκι και δουλεύω και στην Κύπρο. Είμαι και σε μια σειρά στο Mega Κύπρου, αλλά με τον τόπο μου έχω επαφή και ως συγγραφέας και σαν ηθοποιός. Παρ΄όλα αυτά παραμένω εδώ να το πολεμήσω. Αγαπώ πολύ το θέατρο και τον θίασό μας, που δεν θα έφευγα μόνιμα αυτόν τον καιρό για Κύπρο. Πάω μια φορά τον μήνα ή μια φορά στους δυο μήνες και αυτό μ΄ αρέσει, γιατί πάω και στο μέρος μου και στους δικούς μου, αλλά δεν χάνω και την επαφή με το καλλιτεχνικό μέρος του νησιού. Εδώ όμως μένω και επιμένω, γιατί θέλω να δημιουργώ και να βιώνω όλο αυτό το χαμό. Με τον Γιάννη το πολεμάμε πολύ, γιατί αγαπάμε και θέλουμε να αγαπάμε για πολλά χρόνια ακόμη το θέατρο, όσα εμπόδια κι αν βρίσκουμε. Μπήκαμε σε ένα πόλεμο και πολεμάμε…

Γιάννης: Είμαστε τρελοί! Είμαστε και οι δύο ανήσυχα πνεύματα που όταν όλοι μας λένε «σταματήστε» εμείς το παίρνουμε πατριωτικά και κάνουμε πολύ περισσότερα πράγματα, πολλές φορές και περισσότερα απ όσα αντέχουμε. Θεωρώ ότι είναι το λιγότερο που μπορείς να κάνεις σε μια τέτοια εποχή, παρά να κάτσεις με σταυρωμένα τα χέρια και να βλέπεις τα πάντα γύρω σου να γκρεμίζονται. Αντιμετωπίζουμε δυσκολιές και πολλές φορές πολύ μεγάλες (οι ασημότητα και η μη επωνυμία στην Ελλάδα κοστίζει…), αλλά δεν το βάζουμε κάτω γιατί όταν βλέπουμε, εν τέλει, τα έργα μας στη σκηνή παίρνουμε την ικανοποίηση που μας γεμίζει τις μπαταρίες. Ακόμη δεν είδατε τίποτα.

Ήδη με πέντε παραστάσεις να διασκεδάζουν το κοινό της Αθήνας, το να τολμήσουμε να ρωτήσουμε για μελλοντικά σχέδια είναι ίσως οξύμωρο, αλλά… έχουμε την υπόνοια ότι με την αλλαγή του χρόνου κάτι ενδιαφέρον πάλι θα μας προτείνετε… Πέσαμε μέσα;;

Ανδρέας: Φυσικά και πέσατε μέσα. Δεν σταματάμε ποτέ να σκεφτόμαστε και να θέλουμε να προχωράμε και να ξεκινάμε καινούρια πράγματα. Η χρονιά που θα μας έρθει θα φέρει νέες ιδέες και νέα έργα. Περισσότερα δεν μπορώ να πω!

Γιάννης: Πέσατε απόλυτα μέσα. Ακόμα κι όταν λέμε όχι και λέμε να ξεκουραστούμε, πάντα κάτι θα προκύπτει. Σας το είπα και προηγουμένως, είμαστε ανήσυχα πνεύματα. Έχουμε πολλά σχέδια και πολλά πράγματα που μείνανε στο συρτάρι και πιστεύουμε ότι πρέπει να βγουν παραέξω. Αλλά και να μην είχαμε, όλο και κάποιος τρελός σαν εμάς έρχεται και μας προτείνει κάτι σε ανύποπτο χρόνο και ξαφνικά βρισκόμαστε με νέες παραγωγές.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ

10904061_10152962000645446_6751309812381746212_o

Facebook page Α. Αριστοτέλους

Γεννήθηκε στην Λεμεσό της Κύπρου το 1990. Απόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών – Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (2014) και Δραματική Σχολή Αθηνών Γ.Θεοδοσιάδη (2015). Από τον Ιούνιο του 2007 μέχρι τον Αύγουστο του 2008 ήταν ραδιοφωνικός παραγωγός στο Melody radio. Από τον Οκτώβριο του 2008 ραδιοφωνικός παραγωγός στην εκπομπή του Dj Vini στο Russian Wave, στην Κύπρο. Έχει εκδώσει δύο θεατρικά βιβλία στην Κύπρο “Κόκκινη Αλήθεια” (2007) και “19” (2009) από τις εκδόσεις Αναζητήσεις και όλα τα έσοδα πήγαν στο Κάνε μια Ευχή Κύπρου.

Θέατρο: “ΝΥΧΤΕΣ (απο)ΚΑΛΥΨΕΩΝ” κείμενο Α. Αριστοτέλους Δεκεμβριος 2009-ΚΥΠΡΟΣ, “ΕΝ-ΤΑΣΗ ΦΥΓΗΣ» κείμενο Α. Αριστοτέλους Μάρτιος 2010-ΚΥΠΡΟΣ, “ΠΑΡΕ ΤΗΝ ΒΑΛΙΤΣΑ ΣΟΥ”κείμενο Α.Αριστοτέλους Ιούνιος 2010, “ΡΟΖ ΡΟΚ” Ιούλιος 2010-ΚΥΠΡΟΣ, “Μοιρασμένη… εγώ” σκην. Λ. Πική κείμενο Α. Αριστοτέλους, Θέατρο Δ. Ποταμίτης Αθήνα, 2010, “Ζιγκολό… ετών 22” θέατρο Παραμυθίας, κείμενο: Α. Αριστοτέλους σκην. Γιάννης Κλειδέρης Αθήνα, Θίασος LAKSMI 2011, “Comedy live” Αρχιτεκτονική, κείμενο: Α.Αριστοτέλους, σκην. Γιάννης Κλειδέρης, Θιάσος LAKSM, 2012, «τριΛΙΖΑ» θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα, κείμενο: Α. Αριστοτέλους, σκην. Γιάννης Κλειδέρης, Θίασος Replica, 2012-2013, «LIGHT LIFE» κείμενα Α. Αριστοτέλους, σκην. Γιάννης Κλειδέρης, ΘΙΑΣΟΣ REPLICA 2013, «Η ιστορία του Φορτουνάτου» θέατρο Ρενα Βλαχοπούλου, διασκευή Α. Αριστοτέλους-Γ. Κλειδέρης, σκην. Γ. Κλειδέρης, Θίασος Replica 2013-2014, • «ΦΤΥΜΜΑ ΚΟΛΛΗΜΑ» Κείμενα-Αντρέας Αριστοτέλους, Σκηνοθεσία Γιάννης Κλειδέρης, ΘΙΑΣΟΣ REPLICA, Κύπρος, 2014, «SECRET» κείμενο Α. Αριστοτελους, σκην. Γιάννης Κλειδέρης. Θίασος Replica, 2014, «Ένας δύσκολος άνθρωπος» θέατρο Ρένα Βλαχοπούλου και Χώρος Τέχνης Ασωμάτων, διασκευή Α. Αριστοτέλους- Γ. Κλειδέρης, σκην. Γ. Κλειδέρης, Θίασος Replica 2014-2015-2016, «Πάρε τη βαλίτσα σου Χ2» Χώρος Τέχνης Ασωμάτων, κείμενο Α. Αριστοτέλους, σκην. Γ. Κλειδέρης, Θίασος Replica 2015, «Παπάγια Club» κείμενο Α. Αριστοτέλους, σκην. Γ. Κλειδέρης, 2015.

Κείμενα του στην Αθήνα: “ΕΝ-ΤΑΣΗ ΦΥΓΗΣ” σκην. Γιάννης Κλειδέρης, θεατρο Παραμυθιας, 2011, “Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΑΚΥΡΩΝΕΤΑΙ” Μουσική παράσταση με τους Αντώνη Μιτζέλο και την Σαλίνα. Θέατρο Ελιαρτ 2012. ΚΥΠΡΟΣ Σκηνοθεσία: «ΕΞΟΥΖΙΑΖΟΥΣΕΣ» Πολιτιστικός Όμιλος Γερμασόγειας, 2013, «ΣΠΑΓΓΕΤΙ-ΚΛΕΦΤΙΚΟ» 2014, «ΤΟ ΓΙΝΑΤΙ ΒΓΑΛΕΙ ΜΑΖΙ» 2015. Θέατρο στο ραδιόφωνο: “ΔΑΣΚΑΛΕ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΣ” κείμενο Α. Αριστοτέλους από το Πρώτο Πρόγραμμα του Κρατικού Ραδιοφώνου (ΡΙΚ) στην Κύπρο-Ιούνιος 2012.

Τηλεόραση: Κωστάκης & Υιοί σκην. Τάσος Ταντελές, Plus tv 2009, 9 μήνες σκην. Κώστας Κωστόπουλος, Mega Κύπρου, Star Ελλάδος, 2015.

Κινηματογράφος «Η οδύσσειας ενός άνεργου νέου» (ταινία μικρού μήκους, πρωταγωνιστικός ρόλος , σκην. Ν. Κούτσιας, 2013-ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΤΑΙΝΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ).

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ

41030_1596436067834_1143935447_3085481_1682088_n

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1987. Απόφοιτος της Ανώτερης Δραματικής Σχολής Βεάκη και του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Φιλοσοφική Σχολή, τμήμα Θεατρολογίας. Έχει συνεργαστεί με πειραματικές σκηνές σε έργα του Τέννεσυ Ουίλιαμ, του Μπρεχτ, Λόρκα κ.α., καθώς επίσης και με κωμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου, για 7 χρόνια. Έχει συνεργαστεί με την ομάδα της A.V. Project και την Α. Ξανθοπούλου σε ταινίες μικρού μήκους για διάφορα φεστιβάλ στην Ελλάδα (48 Hours Film Festival, «Σαλόνι τρέλας») και το εξωτερικό. Το καλοκαίρι του 2008 πήρε μέρος στην τηλεοπτική σειρά «Κώστας Καρυωτάκης» και το καλοκαίρι του 2010 συμμετείχε, με βασικό ρόλο, στην ξένη ταινία των Μαρία Παύλου και Αρχοντούλας Ξανθοπούλου «Fight for your afterlife». Το 2010-2011 συμμετέχει με πρωταγωνιστικό ρόλο σε έργο, για την παιδική σκηνή του θεάτρου Δ. Ποταμίτης, σε σκηνοθεσία και σενάριο Β. Ιωάννου. Έχει εργαστεί ως σκηνοθέτης σε πειραματικές σκηνές Δήμων και ανεξάρτητους θιάσους (Γέρμα (2004), Το κουκλόσπιτο (2005), η Χαρτοπαίκτρα (2006), κ.α.). Το 2011 δημιουργεί το θίασο Replica (αρχικά L.A.K.(S).M.I) με τον Ανδρέα Αριστοτέλους και σκηνοθετεί τα έργα «Gigolo… ετών 22» κωμωδία, σενάριο Α. Αριστοτέλους (2011) και «Έν-ταση φυγής» ψυχόδραμα, σενάριο Α. Αριστοτέλους. Το 2012 σκηνοθετεί ένα standup comedy σε σενάριο Α. Αριστοτέλους, στο οποίο σκηνοθετεί και συμμετέχει, στην Αρχιτεκτονική. Τη σεζόν 2012-13 πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί στην παράσταση «τρίΛΙΖΑ», σενάριο Ανδρέας Αριστοτέλους, Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα. Τον Ιανουάριο του 2013 σκηνοθετεί την μουσικο-θεατρική παράσταση «Η παράσταση ΔΕΝ ακυρώνεται» σε σενάριο Ανδρέα Αριστοτέλους και πρωταγωνιστές τους τραγουδιστές Αντώνη Μιντζέλο και Σαλίνα Γαβαλά στο θέατρο Eliart. Τη σεζόν 2013-14 σκηνοθετεί και συμμετέχει στην παιδική παράσταση «Η ιστορία του Φορτουνάτου» μια διασκευή δική του και του Ανδρέα Αριστοτέλους, του σωζόμενου έργου της κρητικής λογοτεχνίας «Φορτουνάτος» του Μάρκου Αντόνιο Φώσκολου, Θέατρο Ρένα Βλαχοπούλου. Επίσης, σκηνοθετεί και συμμετέχει στο bar theater «Light life» σε κείμενα Ανδρέα Αριστοτέλους, “Ένας Δύσκολος Άνθρωπος” διασκευή, παραγωγή και σκηνοθεσία, παιδική σκηνή 2014-15, Θέατρο Ρένα Βλαχοπούλου, “Πάρε τη βαλιτσα χ2” του Αντρέα Αριστοτέλους, σκηνοθεσία, Χώρος Τέχνης Ασωμάτων και bar-theater “Παπαγια Club” σκηνοθεσία και συμμέτοχη, σε κείμενο Α. Αριστοτέλους.

Είναι επαγγελματίας μουσικός, έχει σπουδάσει επαγγελματικά μπουζούκι και σχεδόν όλα τα υποείδη του και είναι αυτοδίδακτος σε έγχορδα όργανα και κρουστά. Είναι εμπνευστής, δημιουργός, μουσικός, στιχουργός και ενορχηστρωτής του μουσικού group «Δρόμοι Παράλληλοι» που εμφανιζόταν επαγγελματικά σε μουσικές σκηνές και συναυλίες από το 2003 έως το 2010. Παράλληλα, έχει ασχοληθεί με αφιερώματα σε Έλληνες μουσικοσυνθέτες και στιχουργούς, που παρουσιάστηκαν σε μουσικές σκηνές με την συνεργασία Ελλήνων τραγουδιστών. Επίσης, έχει σπουδάσει ελληνικούς παραδοσιακούς και λαϊκούς χορούς από όλη την Ελλάδα και έχει διδάξει για έναν χρόνο σε τμήμα εφήβων και ενηλίκων. Μαθήματα jazz-musical με τον Chuck Foster, σύγχρονο- κλακέτες με την Cindy Trend, ιστορικούς χορούς με στην Liza Bassova και κινησιολογία-χοροθέατρο με την Έρση Πήττα. Τέλος, έχει παρακολουθήσει σεμινάρια κατασκευής κούκλας για κουκλοθέατρο, έχει ασχοληθεί με κατασκευή χρηστικών αντικειμένων από χαρτί και έχει εργαστεί ως σκηνογράφος στις παιδικές παραστάσεις «Ολυμπιακοί αγώνες στο Μαγεμένο δάσος» της Β. Ιωάννου, «Η Ιστορία του Φορτουνάτου» και «Ένας Δύσκολος Άνθρωπος».

Facebook Θιάσου Replica
Official Website Θιάσου Replica

Περισσότερα για τις παραστάσεις στα κάτωθι link:

Ένας Δύσκολος Ανθρωπος
Πάρε τη βαλίτσα σου Χ3
Why Φάει?
Off-Ηλία
Το συναξάρι του έρωτα

Η φωτογραφία στο cover είναι του Παύλου Θωμόπουλου.