[7+1] με τη Λιλη Τσεσματζoγλου

Οι μουσικές επιλογές της Λίλης Τσεσματζόγλου θα σας συνοδεύσουν στην ανάγνωση της συνέντευξης.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Σας καλωσορίζουμε στο Sin Radio! Η παράσταση ‘Φλάι’ συνεχίζει τις sold out «πτήσεις» της στο Θέατρο Αλκμήνη κάθε Τετάρτη. Μια συνεργασία που στηρίζεται κυρίως από γυναίκες ως βασικούς συντελεστές (Κείμενο: Στέλλα Ζαφειροπούλου και σκηνοθεσία: Πέπη Μοσχοβάκου) και καλεί το κοινό να αναρωτηθεί για τον ίδιο του τον εαυτό, την κοινωνία που ζει, να ταυτιστεί, να προβληματιστεί. Θα θέλαμε να μας μιλήσετε για την επιλογή σας να αναλάβετε αυτόν το ρόλο και αν νιώσατε κάποιου είδους προσωπική ταύτιση.

Έχω την εντύπωση ότι ο βασικός παράγοντας για την επιλογή του ρόλου κάθε ηθοποιού είναι η σχετική (άλλες φορές μεγαλύτερη άλλες μικρότερη) ταύτιση του με αυτόν. Προσωπικά μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποστήθισω απλά λέξεις που βγαίνουν από το στόμα μου, χωρίς να κρύβεται από πίσω μια ολόκληρη θεωρία ζωής σε προσωπικό επίπεδο. Νομίζω ότι ο βασικός λόγος ύπαρξης του θεάτρου στη ζωή ενός ηθοποιού, είναι να επικοινωνήσει ζητήματα που τον αφορούν, να ψάξει για απαντήσεις στα ερωτήματά του, να αφυπνίσει ανθρώπους που θα έρθουν να τον δουν. Επομένως για εμένα η ταύτιση μου με τους ρόλους που καλούμαι να παίξω είναι κάθε φορά αναγκαία. Και όταν μιλάω για ταύτιση δεν εννοώ απαραίτητα σε προσωπικό επίπεδο, αλλά σε ένα πεδίο γενικότερης προσέγγισης στη ζωή.

Το είδος του θεατρικού μονολόγου φαντάζει αρκετά δύσκολο, καθώς ο ηθοποιός καλείται να κρατήσει το ενδιαφέρον του κοινού καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, αλλά και πολλές φορές πιστώνεται ο ίδιος την αντίδραση, θετική ή αρνητική, από πλευράς του θεατή. Κατά πόσο λειτουργεί ως πρόκληση για εσάς να επιλέγετε την ερμηνεία ενός μονολόγου και πόσο σας κινητοποιεί ή και αγχώνει;

Η αλήθεια είναι ότι ένας μονόλογος φαντάζει δυσκολότερος από ένα πολυπρόσωπο έργο. Θεωρώ όμως ότι το να παίζεις με έναν ηθοποιό που δεν έχει ή δεν μπορεί να σου “δώσει” τίποτα είναι απείρως δυσκολότερο και η σκηνική μοναξιά στην περίπτωση αυτή είναι δυσβάσταχτη και απροσπέλαστη. Σε μια θεατρική παράσταση, όσο μικρός ή μεγάλος είναι ο ρόλος που καλείσαι να παίξεις, πρέπει να συμπεριφέρεσαι σαν να επρόκειτο να αλλάξεις εσύ την ροή της ιστορίας, σαν ο ρόλος σου να είναι καταλυτικός, σαν η ύπαρξη σου να είναι τόσο ουσιαστική, όσο και σε έναν μονόλογο.

Όπως στη ζωή! Η ύπαρξη μας είναι σπουδαία και δεδομένη, χωρίς να χρειάζεται κάποιον τρίτο να την προσδιορίσει. Έτσι και στο Θέατρο ο κάθε ρόλος είναι σπουδαίος και σημαντικός σε μια ιστορία και ο κάθε ένας από αυτούς κρύβει έναν μικρό, εσωτερικό μονόλογο -πάντα-. Επομένως, εάν το δεις κάτω από αυτό το πρίσμα, οι δυσκολίες και οι ευκολίες που έχει ένας μονόλογος σε σχέση με οποιοδήποτε πολυπρόσωπο έργο είναι οι ίδιες!

Η θεματολογία του κειμένου της παράστασης είναι επίκαιρη και καταπιάνεται με το ευαίσθητο θέμα της ψυχοσύνθεσης ενός ανθρώπου που είναι ενταγμένος μέσα σε μια κοινωνία που είναι στάσιμη και πολλές φορές επικριτική στο διαφορετικό. Μια κοινωνία που επιλέγει την ασφάλεια της σύμβασης, χωρίς συναίσθημα αποδοχής και κατανόησης. Η δική μας, η ελληνική κοινωνία, πόση πρόοδο πιστεύετε ότι έχει κάνει στην αποδοχή του διαφορετικού;

Η Ελληνική κοινωνία είναι βαθιά συντηρητική και νομίζω ότι, όσο και να λέμε ότι τα πράγματα αλλάζουν, στην πραγματικότητα υπάρχουν συνήθειες και συμπεριφορές που έχουμε “κληρονομήσει” από παλιότερες γενιες που δεν αλλάζουν ούτε σε χίλια χρόνια. Αυτό που ενδεχομένως έχει αλλάξει είναι το πόσο εύκολα κρύβουμε τη μη ανεκτικότητα μας, αλλά, όταν μας χτυπήσει την πόρτα και μπει σπίτι μας, αυτό που τόσο καιρό ήταν έξω, τότε ξεσκεπαζεται το αληθινό μας πρόσωπο. Τότε γινόμαστε αυτό που πραγματικά είμαστε. Ο ρατσισμός απέναντι σε οτιδήποτε διαφορετικό από εμάς δεν θα εξαλειφθεί ποτέ. Έχω την αίσθηση ότι είναι στη φύση μας, απλώς οφείλουμε να παλεύουμε ενάντια σε αυτόν νύχτα-μέρα, ακόμα και με τον ίδιο μας τον εαυτό. Γιατί ο φόβος για το διαφορετικό από εμάς και από αυτό που έχουμε συνηθίσει, κρυβεται παντου, όχι μόνο σε κραυγαλέες καταστάσεις, αλλά και σε μικρά καθημερινά γεγονότα (όπου δεν μπορεί εύκολα να γίνει αντιληπτός) και δυσκολεύει τόσο τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους, σε σημείο που παύουμε να εχουμε ουσιαστικές επαφές, από το οποιο ξεκινούν αλλά προβλήματα και πάει λέγοντας!

Ποιες είναι οι αντιδράσεις του κοινού μετά την παράσταση; Τι έχετε εισπράξει, ειδικά από ανθρώπους που αναγνωρίζουν μεγάλο ή μικρό κομμάτι του εαυτού τους στην ηρωίδα;

Ο κόσμος που έρχεται να δει το “Φλάι” είναι συνήθως ανυποψίαστος, όχι τόσο για το θέμα, όσο για την προσέγγιση που έχουμε δώσει σε αυτό. Νομίζω ότι έχει γίνει ένα πάντρεμα τριών δυναμικών που έχει πολύ ενδιαφέρον. Αρχικά, από την Στέλλα Ζαφειροπούλου που έχει προσεγγίσει το θέμα με ένα δικό της πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Στη συνέχεια, από την Πέπη Μοσχοβάκου που, σκηνοθετώντας, φώτισε και ανέδειξε περισσότερο το κείμενο και τέλος, η προσωπική μου κατάθεση στην κεντρική ιδέα. Ο κόσμος κατανοεί το θέμα σε βάθος, το αποδέχεται έτσι όπως είναι και αφήνεται να συγκινηθεί και να παρασυρθεί στην αποδοχή της ταύτισής του με την ηρωίδα. Για εμένα είναι σπουδαίο να ακούω από ανθρώπους ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου, πόσο βαθιά τους αγγίζει το θέμα και πόσο η κάθε λέξη που ακούστηκε σήμαινε κάτι για τη ζωή τους.

Κατά πόσο η υποκριτική τέχνη μπορεί να βοηθήσει τον ηθοποιό να αποδράσει ο ίδιος από μια -όχι και τόσο ευχάριστη- πραγματικότητα, αλλά και να λειτουργήσει και ως αρωγός ο ίδιος για το κοινό του, σε μία διαδραστική σχέση αλληλοϋποστήριξης, ειδικότερα στη δύσκολη συγκυρία που όλοι βιώνουμε;

Το Θέατρο και γενικότερα η υποκριτική τέχνη δεν είναι ψυχοθεραπεία. Δεν νομίζω ότι θεραπεύει, αλλά γεννά ερωτήματα, τόσο στον ίδιο τον ηθοποιό όσο και στον θεατή. Θέατρο δεν κάνουμε για να αποφύγουμε την πραγματικότητα, αλλά για να την κατανοήσουμε και να την αντέξουμε. Και ο θεατής, από την μεριά του, θα πάει στο θέατρο για να ψάξει απαντήσεις ή να μοιραστεί ενδόμυχα τις σκέψεις του και τους προβληματισμούς του και, γιατί όχι, να ψάξει να βρει υποστήριξη. Όπως όταν διαβάζεις ένα καλό βιβλίο. Οι άνθρωποι έχουμε την αναγκη να ακούμε, ότι τους ίδιους προβληματισμούς που απασχολούν εμάς τους βιώνουν και άλλοι. Με αυτόν τον τρόπο ο πόνος μοιράζεται και αντεχεται…πιο εύκολα. Από αυτή την άποψη η δουλειά του ηθοποιού είναι σπουδαία!

Τα social media αποτελούν κομμάτι της καθημερινότητας πολλών από τους συνανθρώπους μας και για κάποιους λειτουργούν ως μια ιδιόμορφη απόδραση έως και ωραιοποίηση μιας όχι και τόσο όμορφης πραγματικότητας. Να ρωτήσουμε ποια είναι η γνώμη σας για αυτό το κοινωνικό φαινόμενο και αν και η ίδια είστε οπαδός των social media για την ενημέρωση και την επικοινωνία σας;

Οι άνθρωποι που με γνωρίζουν καλά απορούν με το γεγονός που ξέρω να χειρίζομαι το κινητό μου! …Όχι, δεν αγαπώ καθόλου τα social media. Κι αυτό γιατί έχουν δημιουργήσει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που υπολογίζαμε. Την αποξένωση των ανθρώπων, την παντελή έλλειψη ουσιαστικής σχέσης και επαφής. Λατρεύω τις κάρτες στις γιορτές, τα προσκλητήρια σε πάρτυ, τις επισκέψεις στα σπίτια χωρίς προειδοποίηση, τα βλέμματα των ανθρώπων, το φλερτ στον δρόμο, τα χάδια, τα φιλιά, τις τυχαίες συναντήσεις και όχι τις προαποφασισμένες και οργανωμένες πάντα..! Όλα αυτά, εν ολίγοις, που μας έχει στερήσει το Facebook, τα sms και mms, το Twitter και τόσα αλλά που δεν ξέρω. Είμαι άνθρωπος που δεν βγάζω ούτε φωτογραφίες, γιατί φοβάμαι ότι θα χάσω την μισή ιστορία ψάχνοντας στην τσάντα μου για τη φωτογραφική.

Πόσο σημαντική είναι η μουσική στη ζωή σας; Κι αυτή ένα αποτελεσματικό μέσο απόδρασης, πόσο ευεργετικά λειτουργεί στην καθημερινότητά σας;

Η μουσική δεν λειτουργεί ευεργετικά στην καθημερινότητα μου, είναι η ίδια η ευεργετικότητα… Νομίζω δεν έχει περάσει μέρα που να μην έχω ακούσει μουσική – Δεν ξέρω πως γίνεται αυτό – Δεν έχει περάσει μέρα που να μην ακούσω ένα κομμάτι και να μην παρατήσω ό,τι κάνω και να ξεκινήσω να χορεύω ή να ανεβάσω απλά την ένταση και να κλάψω.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

fly-41115-©ngrigoriou_50

Το έργο ‘Φλάι’ της Στέλλας Ζαφειροπούλου
«πετάει» κάθε Τετάρτη
με την Λίλη Τσεσματζόγλου στο Θέατρο Αλκμήνη,
σε σκηνοθεσία Πέπης Μοσχοβάκου

Ένας άνθρωπος που ‘επιλέγει’ να γίνει κάτι άλλο σε έναν κόσμο που επιμένει να μένει ίδιος, αφηγείται καταστάσεις της ζωής του σε ένα ψυχογράφημα μιας κοινωνίας που αρνείται να αλλάξει. Ένα ιλαροτραγικό έργο που μιλά για εκείνους που έπαψαν να αντέχουν το βάρος της πραγματικότητας στους ώμους τους. Για τη διαφορετικότητα, τις συμβάσεις, τους ψυχαναγκασμούς, τις κοινωνικές νόρμες, την έλλειψη αποδοχής και κατανόησης. Για τα κοινά όλων και τις διαχωριστικές γραμμές της αποξένωσης. Μέσα σε μια παραίσθηση πραγματικότητας και φαντασίας, ένα έργο για τον διαρκή αποπροσανατολισμό που ο καθένας από εμάς μπορεί να βιώσει.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
‘Φλάι’
Κάθε Τετάρτη στο Θέατρο Αλκμήνη (Νέα Σκηνή – Black Box)
Αλκμήνης 8, Γκάζι | Τ 210 3428650
Πρώτη Παράσταση: Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2015
Τελευταία Παράσταση: Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2016

ΒΑΣΙΚΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Πέπη Μοσχοβάκου
Ερμηνεία: Λίλη Τσεσματζόγλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Μπαρουτα
Επιμελεια κινησης: Νερινα Ζαρπα
Σκηνικά-Κοστούμια: Κική Μήλιου
Σχεδιασμός φωτισμού: Κατερινα Μαραγκουδακη
Μουσική: Γιάννης Οικονόμου
Φωτογραφίες: Νικόλας Γρηγορίου
Επιμέλεια αφίσας: Αποστόλης Ζαφειρόπουλος
Trailer: Παναγιώτης Γάκης

Τετάρτη 21:30 ΜΙΚΡΗ ΣΚΗΝΗ (διάρκεια: 70’)  

Εισιτήρια: 10 ευρώ (κανονικό) – 7 ευρώ (μειωμένο)
Προπώληση: viva.gr
https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-alkmini/flai/

Χρήσιμα links:
https://www.facebook.com/parastasi.flai
http://www.theatro.gr/

fly-41115-©ngrigoriou_35

Η PLAYLIST ΤΗΣ ΛΙΛΗΣ ΤΣΕΣΜΑΤΖΟΓΛΟΥ
​01. Dave Brubeck – Take Five
02. Elvis Presley- Suspicious Minds
03. Queen – Bohemian Rhapsody
04. Elton John – Your Song
05. Chris DeBurgh – Lady In Red
06. Lesley Gore – You Don’t Own Me
07. Muse – Unintended
08. The Magnetic Fields – All My Little Words
09. The Divine Comedy – Our mutual Friend
10. Johnny Mandel – Suicide is painless