Συνεντευξη [Q&A] με την Αννα Ετιαριδου

Σας καλοσωρίζουμε στο Sin Radio! Η παράσταση ‘Στη Νεκρά’ του Ρεμί ντε Βος συνεχίζεται από την Ομάδα Πλάνη για δεύτερη συνεχή σεζόν. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται η επιτυχία της παράστασης και πόσο επίκαιρο παραμένει το κείμενο αυτό μετά από 22 χρόνια;

Δυστυχώς, ένα γαλλικό έργο που γράφτηκε το 1994 είναι πιο επίκαιρο από ποτέ για την Ελλάδα του σήμερα. Καθρεφτίζει ωμά την εργασιακή πραγματικότητα, έτσι όπως εξελίχθηκε στα χρόνια της κρίσης και τις μάχες που δίνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι για να διατηρήσουν ό,τι έχουν καταφέρει να κερδίσουν όλα τα προηγούμενα χρόνια. Αυτό που μας εξέπληξε στο έργο είναι ακριβώς το γεγονός ότι γράφτηκε πριν από 22 χρόνια! Είναι τρομερό να σκέφτεσαι ότι αυτά συνέβαιναν στη Δυτική Ευρώπη από τότε!

Πώς προσεγγίζει η παράσταση σύγχρονα φλέγοντα ζητήματα και ποιες είναι οι κύριες αντιδράσεις που λαμβάνετε από το κοινό;

Όπως είπαμε και παραπάνω, το έργο αντικατοπτρίζει με σχεδόν ωμό τρόπο τα προβλήματα μιας σύγχρονης κοινωνίας, δεν ωραιοποιεί τίποτα. Δείχνει με πολύ σαφή τρόπο το τίμημα που πληρώνει ο πολίτης του Δυτικού «πολιτισμένου» κόσμου για να μπορεί να συνεχίσει να έχει όλα όσα απέκτησε μέσα σε αυτήν την ψευδαίσθηση της ευμάρειας που μας κατακλύζει εδώ και 40 χρόνια! Τώρα, όσον αφορά τις αντιδράσεις του κοινού, συνήθως δεν είναι πολύ έντονες κατά τη διάρκεια της παράστασης, αλλά αφού τελειώσει το έργο, οι περισσότεροι θεατές δείχνουν εξοργισμένοι με αυτό που συνειδητοποιούν ότι συμβαίνει σε αυτούς και στους γύρω τους, με αποτέλεσμα να πυροδοτούνται έντονες συζητήσεις στο φουαγιέ για αρκετή ώρα μετά.

Η κατάσταση στη χώρα μας, και ειδικότερα στα εργασιακά, έχει ξεφύγει και η κρίση φαίνεται να ευνοεί τους έχοντες και κατέχοντες, με πολλούς εργοδότες να διατείνονται ότι αν κάποιος εν δυνάμει εργαζόμενος δεν δεχτεί την (άθλια) οικονομική συμφωνία που του προτείνει, πλήθος ανέργων εκεί έξω υπάρχει και θα τρέξει να ανταποκριθεί και να δεχθεί τα πάντα! Υπάρχει φως στο τέλος του τούνελ ή απλά έχουμε δεχτεί τη μοίρα μας ως λαός;

Είναι μεγάλο θέμα για συζήτηση αυτό. Το σίγουρο είναι πως κανείς πια δεν έχει την ψευδαίσθηση πως όλο αυτό θα σταματήσει από μόνο του, ότι θα μπει φρένο στη λαίλαπα που σαρώνει όλα τα «παλιά» εργασιακά κεκτημένα, αν δεν υπάρξει αντίσταση. Είναι ολοφάνερο ότι οι έχοντες και κατέχοντες, με αφορμή και άλλοθι τη λέξη «κρίση» – και χρησιμοποιώ εισαγωγικά γιατί ίσως η Ιστορία θα γράψει κάποτε αν ήρθε κατά λάθος η κρίση, ή αν προκλήθηκε τεχνητά ακριβώς για να ωφεληθούν αυτοί που βλέπουμε να ωφελούνται – έχουν καταφέρει να μειώσουν στο ελάχιστο τις υποχρεώσεις τους και να αυξήσουν επικίνδυνα τα «δικαιώματά» τους, σε βαθμό που η κοινωνία επιστρέφει σε σκοτεινές εποχές ασυδοσίας των ισχυρών και πραγματικής κατακρεούργησης των αδυνάτων. Και ακόμα και για εκείνους που υποτίθεται ότι ακόμα δεν τους έχει αγγίξει η κρίση, η κόλαση είναι ίδια, εφόσον ζούνε μέσα σ’ ένα διαρκή τρόμο, βλέποντας αυτά που συμβαίνουν στους υπόλοιπους και τρέμοντας για αυτά που περιμένουν και τους ίδιους. Τα ΜΜΕ παίζουν κι αυτά ένα αμφιλεγόμενο παιχνίδι σε όλη αυτήν την εξάπλωση του τρόμου. Και φυσικά ο φόβος μουδιάζει τους ανθρώπους και δεν τους αφήνει να αντιδράσουν. Το ίδιο και η έλλειψη ελπίδας. Φοβάμαι ότι θα αργήσουμε να «πάρουμε μπροστά» και να επιδείξουμε μία αξιοσέβαστη αντίδραση. Δυστυχώς, περάσαμε πολλές δεκαετίες αποχαύνωσης και σαχλαμάρας και η αντίσταση θέλει μυαλό και σοβαρότητα. Όμως, αργά ή γρήγορα, πιστεύω πως θα ωριμάσουμε και θα τολμήσουμε να αντιδράσουμε, ίσως μάλιστα με τρόπους που ακόμα ούτε τους φανταζόμαστε!

Σε μια εποχή που η έννοια της δουλειάς εμπεριέχει σχεδόν αποκλειστικά το στοιχείο της επιβίωσης, κατά πόσο έχετε καταφέρει να λαμβάνετε ευχαρίστηση από τη δική σας και να συνδυάζεται η ικανοποίηση της δημιουργικής επιθυμίας με την οικονομική απολαβή;

Είναι πολύ σπουδαίο πράγμα να μπορείς να ζεις κάνοντας τη δουλειά που αγαπάς! Όμως, αυτό δεν σου χαρίζεται. Έχει πολύ μεγάλο τίμημα και στην πραγματικότητα δεν παύεις ποτέ να «πληρώνεις» αυτήν την ευχαρίστηση με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Είναι κάτι που ξεκινάς να το χτίζεις από νωρίς. Στην πραγματικότητα περάσαμε πολλά χρόνια δουλεύοντας σε άλλες δουλειές, ενώ υπήρχαμε ήδη θεατρικά, μόνο και μόνο για να μην κάνουμε «έκπτωση» στο καλλιτεχνικό μας έργο. Πολλές φορές μας λένε ότι είμαστε τυχεροί που κάνουμε αυτό που αγαπάμε. Όχι, δεν είναι τύχη, είναι πολύ σκληρή δουλειά και θυσίες.

Ισχύει για εσάς το ‘Καμία δουλειά δεν είναι ντροπή!’; Προσωπικά, δεν θα μπορούσαμε να διανοηθούμε να δουλέψουμε σε εισπρακτική εταιρεία οφειλών που τηλεφωνεί και σχεδόν εκβιάζει καθημερινά, ακόμα και ηλικιωμένους ανθρώπους, προκαλώντας επίφοβες συνέπειες στην υγεία των καλούμενων. Πόσο λεπτές είναι οι ισορροπίες στην επιλογή εργασίας, ειδικότερα στις μέρες μας;

Εξαρτάται από την ανάγκη στην οποία βρίσκεσαι και τις συγκυρίες της ζωής σου. Κατά πόσο έχεις τη δυνατότητα να παρατήσεις μία «ντροπιαστική» δουλειά και να ακολουθήσεις ένα δικό σου δρόμο που δεν θα σε ντροπιάζει. Ντροπιαστικό είναι ο,τιδήποτε αντιβαίνει στο ιδεολογικό μας υπόβαθρο και στις αξίες που φέρει ο καθένας μας στη συνείδησή του. Από την άλλη, δεν μπορείς να μη λάβεις υπ’ όψιν σου και το θέμα της επιβίωσης που γίνεται όλο και πιο δύσκολη μέρα με τη μέρα. Το θέμα είναι με τι αντέχεις περισσότερο να ζεις: με την ντροπή ή με την οικονομική δυσχέρεια.

Πολλοί καταφεύγουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είτε για να παρουσιάζουν την επίφαση μιας καλής ζωής είτε για να ενημερώνονται ή για να ξορκίζουν τη μοναξιά τους. Πόσο σημαντική θέση έχουν τα social media στη δική σας ζωή και πόσο χρήσιμα είναι, όταν νοούνται ως εργαλείο και όχι ως (ψηφιακή) πραγματικότητα;

Το πιο επικίνδυνο που μπορεί να μας συμβεί αν ασχολούμαστε υπερβολικά με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι η ψευδαίσθηση ότι είμαστε σημαντικοί για τους άλλους, ότι οι άλλοι ασχολούνται μαζί μας. Γινόμαστε ασυναίσθητα σταρ του εαυτού μας με τις selfies, τα check-in, τα tags, κλπ. Στην πραγματικότητα ο καθένας ασχολείται μόνο με τον εαυτό του, ζώντας τη δική του εικονική πραγματικότητα. Το χειρότερο είναι όταν βλέπεις ανθρώπους να έχουν βγει με παρέα και αντί να μιλάνε ο ένας στον άλλο, είναι online και κοιτάζουν τα newsfeed στο facebook. Αυτό έχει αρχίσει να παίρνει διαστάσεις επιδημίας. Φοβάμαι ότι σε λίγα χρόνια θα υπάρχουν κλινικές αποτοξίνωσης ανθρώπων με εθισμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Παρόλα αυτά, αν χρησιμοποιηθούν με μέτρο, είναι χρήσιμα εργαλεία επικοινωνίας.

Είναι, τελικά, η Ελλάδα ‘στη νεκρά’;

Πολύ φοβάμαι πως ναι. Σα να τρέχουμε στην κατηφόρα χωρίς να έχουμε βάλει ταχύτητα. Και, ανίκανοι να αντιδράσουμε, περιμένουμε να συμβεί κάτι ως εκ θαύματος για να ξαναρχίσουμε να έχουμε τον έλεγχο της ζωής μας. Εμείς, σαν Ομάδα Πλάνη, το μόνο που ελπίζουμε, είναι να ταρακουνήσουμε με την παράστασή μας όσο πιο πολλούς γίνεται, έτσι ώστε να «ξαναβάλουμε ταχύτητα» και να ξαναπάρουμε τον έλεγχο της ζωής μας στα χέρια μας!

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΝΑ ΕΤΙΑΡΙΔΟΥ

%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%bd%ce%b5%ce%ba%cf%81%ce%ac-%ce%bf%ce%bc%ce%ac%ce%b4%ce%b1-%cf%80%ce%bb%ce%ac%ce%bd%ce%b7-%cf%86%cf%8e%cf%84%ce%bf-5-1

Γεννήθηκε στη Δράμα. Αποφοίτησε από την Ανωτέρα Δραματική Σχολή ΡΑΜΠΑ το 1996. Είναι ιδρυτικό μέλος της Ομάδας Πλάνη στην οποία γράφει, παίζει και σκηνοθετεί τα τελευταία 18 χρόνια.

Συμμετείχε στις παραστάσεις της Πλάνης: «Στη νεκρά»«Ο χορός του θανάτου», «Το Στοίχημα», «άλλη μια μπύρα με τον Χένρυ», «Αδύνατος Χαρακτήρας», «Μην το πεις στον Μπαμπά», «μια μπύρα με τον Χένρυ», «Σκηνές από ένα μπαρ», «Να φύγη ο Τρελλός από την Αυλή», «Χωροχρόνος», «Η κατάρα των Ατρειδών».

Έχει μεταφράσει τα έργα «Ο άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα» του Λ. Πιραντέλλο, το έργο «Ο χορός του θανάτου» του Α. Στρίντμπεργκ και το έργο του Ρεμί ντε Βος «Στη νεκρά».

Επίσης έχει γράψει δύο παιδικά θεατρικά έργα, τα οποία έχει ανεβάσει στην «Παιδική Σκηνή». Έχει συμμετάσχει ως ηθοποιός σε διάφορες ταινίες μικρού μήκους. Από το 2001 διδάσκει θέατρο και το 2004 ίδρυσε το θεατρικό studio «Περιπλάνηση».

Έχει σκηνοθετήσει τα έργα:
«Ο άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα» του Λουίτζι Πιραντέλλο – Ομάδα «Πλάνη» (σε δική της μετάφραση)
«Η κυρά της θάλασσας» του Ερρίκου Ίψεν – Ομάδα «Ελιξήριο»
«Με δύναμη από την Κηφισιά» – Ομάδα «Διαρροές»
«Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ – Ομάδα «Ελιξήριο
«Ποιος ανακάλυψε την Αμερική» της Χρύσας Σπηλιώτη – Ομάδα «Διαρροές»
«Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη – Ομάδα «Ελιξήριο»
«Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» του Μπέρτολντ Μπρεχτ – Ομάδα «Ελιξήριο»
«Ο Επιθεωρητής» του Νικολάι Γκόγκολ – Ομάδα «Ελιξήριο»
«Διπλή Απιστία» του Πιερ Μαριβώ – Ομάδα «Ελιξήριο»
«Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται» του Ρομπέρ Τομά – Ομάδα «Κατηγορούμενες»
«Η Βασίλισσα του Χιονιού» του Ευγκένι Σβαρτς – Ομάδα «Μελλοτάλαντοι»
«Η Ποντικοπαγίδα» της Αγκάθα Κρίστι – Ομάδα «Μελλοτάλαντοι»
«Η φαλακρή τραγουδίστρια» του Ευγένιου Ιονέσκο – Ομάδα «Μελλοτάλαντοι»
«Τρεις αδερφές» του Άντον Τσέχωφ – Ομάδα «Σκηνοβάτες»
«Ανθισμένες μανόλιες» του Ρόμπερτ Χάρτλινγκ – Ομάδα «ανα-μη-μενόμενες»
«Μια συνάντηση κάπου αλλού» του Ιάκωβου Καμπανέλλη – Ομάδα «Σκηνοβάτες»
«Οι μάγισσες του Σάλεμ» του Άρθουρ Μίλλερ – Ομάδα «Έμπνοια»
«Βικτόρ ή τα παιδιά στην εξουσία» του Ροζέ Βιτράκ – Ομάδα «Σκηνοβάτες»

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

2-1

Η Ομάδα Πλάνη για δεύτερη συνεχή σεζόν παρουσιάζει από τις 15 Οκτωβρίου, το έργο του Ρεμί ντε Βος “Στη νεκρά” στο θέατρο τσέπης Μικρή Πλάνη.

Είναι άραγε η εργασιακή μας πραγματικότητα η μόνη δυνατή πραγματικότητα; Δουλεύουμε για να ζούμε ή ζούμε για να δουλεύουμε; Έχετε δουλειά; Ψάχνετε δουλειά; Βρήκατε δουλειά; Ψάξατε καλά; Ψάξατε παντού; Καμία δουλειά δεν είναι ντροπή! Δουλειά να’ ναι και ό,τι να ‘ναι! Δουλειά να ‘ναι κι όπου να ‘ναι!

Μπας και ανήκετε σε αυτή τη νέα ράτσα ασφαλισμένων και εμβολιασμένων προσκυνητών της νέας εποχής που λυμαίνονται τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες; Μήπως, από την άλλη, παίρνετε αγχολυτικά για να μη σπάτε βιτρίνες; Όχι, όχι, δεν συντρέχει κανένας λόγος ανησυχίας. Άλλωστε, όλοι, λίγο πολύ, είμαστε στρεσαρισμένοι αυτή την περίοδο…

Το τρομακτικά επίκαιρο σπονδυλωτό έργο του Γάλλου συγγραφέα Ρεμί ντε Βος γράφτηκε το 1994 και με προφητικό τρόπο καταδεικνύει τη θέση μας στο σύγχρονο οικονομικό σύστημα και το θαυμαστό ευρωπαϊκό σύμπαν. Ανεργία, ανύπαρκτα εργασιακά δικαιώματα, φόβος, κατάθλιψη, νευρώσεις, περιθωριοποίηση, μετανάστευση, ρατσισμός είναι οι λέξεις-κλειδιά μιας κωμικοτραγικής παράστασης που παρουσιάζει με βιτριολικό χιούμορ τη ζωή μας σήμερα, μια ζωή που προς το παρόν έχουμε όλοι μας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο βάλει «στη νεκρά».

Ταυτότητα της παράστασης
Κείμενο: Rémi de Vos
Μετάφραση: Άννα Ετιαρίδου
Σκηνοθεσία: Κώστας Δελακούρας

Ερμηνεύουν: Άννα Ετιαρίδου, Κώστας Δελακούρας, Ιουλία Σταμούλη, Σάντρα Ααρών

Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 19.30
Διάρκεια: 110’ (με διάλειμμα)
Είσοδος: 12€ (γενική είσοδος), 8€ (φοιτητικό), 5€ (ανέργων)

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΠΛΑΝΗ

9496_1548389638760438_4807151997959129427_n_zps4tvj1t6t

Η Θεατρική Ομάδα “Πλάνη” κλείνει φέτος είκοσι χρόνια.

Η πρώτη δουλειά της ομάδας το 1996 “Ατρείδες” ήταν μία παράσταση βασισμένη σε έργα των τριών τραγικών με κοινό άξονα το μύθο της βασιλικής οικογένειας των Μυκηνών.

Η ομάδα «Πλάνη» είναι η πρώτη ομάδα στην Ελλάδα που δημιούργησε το bartheatreκαι τα πνευματικά δικαιώματα της ονομασίας του συγκεκριμένου είδους της ανήκουν.

Έτσι, τη σαιζόν 1998 – 1999, η ομάδα παρουσιάζει για πρώτη φορά δουλειά της πάνω στο είδος αυτό με γενικό τίτλο “Χωροχρόνος”.

Την επόμενη χρονιά, η καινούρια παράσταση της ομάδας, με τίτλο “Να φύγη ο Τρελλός απ’ την Αυλή” βρίσκει μόνιμη στέγη στο μπαρ Κέλσος και η “Πλάνη” αποκτά το κοινό της. Ακολουθεί η παράσταση «Σκηνές από ένα μπαρ» η οποία παίζεται τη σαιζόν 2000-2001, πάντα σε κείμενα της ομάδας.

Τη σαιζόν 2001 – 2002 η “Πλάνη”, συνεχίζοντας και αναπτύσσοντας την ιδέα του bar theatre, παρουσιάζει τη νέα της παράσταση με τίτλο «μια μπύρα με τον Χένρυ», η οποία είναι εμπνευσμένη από κείμενα του Αμερικάνου συγγραφέα Τσαρλς Μπουκόφσκι. Η παράσταση έχει μεγάλη επιτυχία κι έτσι η ομάδα αποφασίζει να τη συνεχίσει και για δεύτερη χρονιά. Πάνω από 10.000 άτομα την παρακολούθησαν μέσα σε εννέα μήνες.

Το χειμώνα του 2003 – 2004 η ομάδα δοκιμάζει να ανεβάσει περισσότερες από μία παραστάσεις και μπαίνει έτσι στη λογική του ρεπερτορίου. Ξεκινά τη σαιζόν με το έργο «Μην το πεις… στον Μπαμπά», γραμμένο πάλι από τα μέλη της. Η δεύτερη παράσταση έχει τίτλο «Ζητούνται νέες με ταλέντο για…», όπου η ομάδα σχολιάζει μέσα από μονολόγους, αλλά και σατιρίζει τους ανθρώπους του θεάτρου.

Το 2004 η ομάδα “Πλάνη” ανοίγει το θεατρικό εργαστήρι “Περιπλάνηση”. Στην Περιπλάνηση παρακολουθούν μαθήματα άνθρωποι όλων των ηλικιών που θέλουν να ασχοληθούν με το Θέατρο και την Υποκριτική στον ελεύθερο χρόνο τους.

Κάθε καλοκαίρι τα τμήματα ανεβάζουν το καθένα τη δική του παράσταση. Έργα που έχουν ανέβει από το εργαστήρι είναι: «Η κυρά της θάλασσας» του Ίψεν, οι κωμωδίες «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» και «Δωδέκατη νύχτα» του Σαίξπηρ, «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη, «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» του Μπρεχτ, «Ο Δράκος» του Σβαρτς, «Ο Επιθεωρητής» του Γκόγκολ, κ.α.

Τη σαιζόν 2006-2007 η “Πλάνη”, συναντάει τον αγαπημένο της συγγραφέα και παρουσιάζει σε θεατρική διασκευή το διήγημα του Άντον Τσέχωφ «Το Στοίχημα». Η παράσταση έχει μεγάλη επιτυχία κι έτσι η ομάδα αποφασίζει να τη συνεχίσει και για δεύτερη χρονιά. Επίσης, τον Απρίλιο του 2008 «Το Στοίχημα» επιλέγεται να συμμετάσχει στο «Μικρό Φεστιβάλ» που γίνεται στη Θεσσαλονίκη.

Τη σαιζόν 2008 – 2009 η “Πλάνη” ανεβάζει το έργο του Λουίτζι Πιραντέλλο «Ο άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα» στο θέατρο Σημείο και το έργο της Άννας Ετιαρίδου «Αδύνατος χαρακτήρας» στο θέατρο της Ημέρας. Επίσης τα μέλη της Πλάνης γράφουν την σατιρική κωμωδία «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του ταλέντου» η οποία παίζεται στο φουαγιέ του θεάτρου της Ημέρας.

Tη σαιζόν 2009 – 2010 η “Πλάνη” επανέρχεται στο χώρο και στην ατμόσφαιρα των μπαρ και στο είδος που αυτή πρώτη έφερε στην πόλη, το bartheatre. Εμπνευσμένη και πάλι από τις ιστορίες του αμερικανού συγγραφέα Τσαρλς Μπουκόφσκι ανεβάζει την παράσταση «άλλη μια μπύρα με τον Χένρυ».

Τη σαιζόν 2012 – 2013 η εγκαινιάζοντας το νέο της χώρο «μικρή Πλάνη» ανεβάζει επετειακά μια παλιότερη παράστασή της, «Το Στοίχημα» του Άντον Τσέχωφ.

Tη σαιζόν 2013 – 2014 συναντάει τον Αύγουστο Στρίντμπεργκ και ανεβάζει το έργο «Ο χορός του Θανάτου». Ένα διαχρονικά και πάντα επίκαιρο έργο του κλασσικού συγγραφέα για τις σχέσεις των δυο φύλων.

Τη σαιζόν 2014 – 2015 οι παραστάσεις «Το Στοίχημα» και «Ο Χορός του Θανάτου» μετά από τα εξαιρετικά σχόλια που αποκόμισαν επαναλαμβάνονται πάλι στην μικρή Πλάνη με εξαιρετική επιτυχία!

Τη σαιζόν 2015 – 2016 η Πλάνη στρέφεται στο σύγχρονο ρεπερτόριο και επιλέγει να ανεβάσει δυο ξεχωριστές παραστάσεις: πρώτη δουλειά οι «FreeFreaks» (μια παράσταση εμπνευσμένη από τον πιο ανατρεπτικό διαδικτυακό ήρωα της εποχής μας, τον Mr. Freeman) και στη συνέχεια το ευαίσθητο, αλλά και σκληρά ανατρεπτικό έργο του Ρεμί Ντε Βος «Στη νεκρά».

http://www.omadaplani.gr