Συνεντευξη [Q&A] με την Στελλα Παπαδημητριου

Σας καλωσορίζουμε στο Sin Radio! Είδαμε πρόσφατα την παράσταση και ομολογώ πως έφυγα «λυτρωτικά» ευτυχισμένος από το θέατρο. Ποιο είναι το μυστικό γι’ αυτό το αποτέλεσμα (εάν φυσικά υπάρχει); Είναι η παράσταση αυτή και για σας ένα αντίστοιχο είδος καθαρτηρίου;

Kαταρχάς το αποτέλεσμα οφείλεται στην πολύ δουλειά που κάναμε με τον Φώτη Μακρή και την Κλεοπάτρα Τολόγκου στο θέμα του έργου που αφορά όλες τις γυναίκες ανεξαρτήτως ηλικίας, ένα θέμα που αγγίζει τον ψυχικο κόσμο της γυναίκας, τα θέλω της, τα πιστεύω της, τις προσδοκίες της. Αυτό που θέλω είναι να φεύγει ο Θεατής λυτρωμένος και γεμάτος από σκέψεις και συναισθήματα. Έχοντας επαναπροσδιορίσει τις Αξίες της Ζωής του.

Η Αρετή είναι μια μάλλον αισιόδοξη γυναίκα, που στα πιο δύσκολα ψάχνει να βρει το ελάχιστο καλό για να το προβάλλει. Σήμερα, στη συγκυρία που ζούμε, πόσο εύκολα μπορούμε κι εμείς να βρίσκουμε μικρές ακτίνες φωτός για να φωτίζουμε τη μέρα μας; Γιατί επιλέγουμε κατά βάση τη μιζέρια, από το να δοκιμάσουμε, παρόλες τις δυσκολίες να ζήσουμε με χαμόγελο;

Η Αρετή, βυθιζόμενη μέσα στα συναισθήματα αυτών που πέρασε στη ζωή της, προσπαθεί να αναδυθεί, κρατώντας τα στοιχεία που την κράτησαν στη ζωή όλα αυτά τα χρόνια. Ίσως και να ήταν η προσμονή ενός έρωτα που θα επέστρεφε από παλιά. Ίσως η προσμονή ενός νέου έρωτα. Όσο για το Σήμερα, ας κοιτάξουμε την πραγματικότητα κατάματα και ας ξεκινήσουμε αυτό που είπα και πριν, επαναπροσδιορίζοντας τη ζωή μας, βάζοντας τη σε καινούργιους δρόμους. Ακόμα, ακόμα και αλλάζοντας δουλειά αν χρειαστεί. Ας κρατήσουμε τις καλές στιγμές της ζωής μας-όπως κάνει και η Αρετή και ας γίνουν αυτές οδηγοί στην καινούργια ζωή που πιθανόν να ξεκινήσουμε.

Η ηρωίδα είναι μια ασυμβίβαστη γυναίκα, με την έννοια πως δεν παντρεύτηκε τον πρώτο τυχόντα για να μην ακούει τα λόγια του κόσμου, αλλά έψαξε τον ιδανικό. Πόσα κοινά έχετε βρει με την Αρετή προσωπικά και αν, όσα βρήκατε, σας βοήθησαν να την ερμηνεύσετε; Στα 60 λεπτά της παράστασης υποδύεστε την Αρετή ή είστε η Αρετή; (πιστεύω το δεύτερο)

Θα σας απαντήσω στο δεύτερο. Επάνω στη σκηνή είμαι η Αρετή και προσπαθώ να φέρω και τον θεατή πάνω στην σκηνή και να ζήσουμε μαζί τις εμπειρίες της Αρετής. Όσο για τη ζωή μου δεν ξέρω αν είχα τους σωστούς ανθρώπους πάντα δίπλα μου, σίγουρα και εγώ όπως και η Αρετή σπατάλησα χρόνο σε ανθρώπους που πιθανό να μην άξιζαν. Εγώ, όμως, απέκτησα ένα παιδί που γέμισε τη ζωή μου, ενώ η Αρετή δεν είχε αυτή την ευτυχία ή αυτή την τύχη.

photo-3

Μοιράζετε το χρόνο σας ανάμεσα στην Αθήνα και το χωριό σας. Υποπτεύομαι ότι η ζωή μακριά από την πόλη είναι καλύτερη. Τι είδους ανάγκη ήταν αυτή που σας ξαναέφερε στο θεατρικό «γίγνεσθαι» της πόλης; Υπάρχουν, εκτός των «τειχών», δυνατότητες για ουσιαστική αποκέντρωση του θεάτρου;

Παλαιότερα ίσως και να υπήρχαν, αν και τον περσινό χειμώνα εργάστηκα στο ΔΗΠΕΘΕ Σερρών, ο θεσμός των ΔΗΠΕΘΕ περνά μεγάλη κρίση και αυτός. Πιστεύω ότι αυτό το έργο δεν έχει κάνει τον κύκλο του και, όπως ξέρετε, η βασική ανάγκη του ηθοποιού είναι η επικοινωνία με το κοινό. Για αυτό και επέστρεψα. Στο χωριό ησυχάζω, ηρεμώ, γεμίζω τις μπαταρίες μου, ενώ δεν παραλείπω να κάνω και τη βόλτα μου στη Μαγευτική Σαντορίνη, όπου μένει μόνιμα ο γιος με την νύφη μου.

Η δική μου γενιά (+/-40 ετών) σας έχει γνωρίσει περισσότερο από τις τηλεοπτικές και λιγότερο από τις θεατρικές σας δουλειές. Το ίδιο ισχύει και για άλλους συναδέλφους σας, το οποίο βρίσκω λιγάκι άδικο… Δεν θα ήταν όμορφο να υπήρχε ένα είδος αρχείου θεάτρου, σε κάποιον φορέα, προσβάσιμο στο κοινό για μελέτη και ενημέρωση, για να αποκτάμε σφαιρικότερη άποψη για τους ηθοποιούς που παρακολουθούμε τώρα (αλλά έχουν και πριν την ύπαρξή μας μια θεατρική διαδρομή), μα κι για εκείνους που δεν μπορέσαμε ποτέ να παρακολουθήσουμε; Γιατί, στη χώρα που γέννησε το θέατρο, στερούμαστε τέτοιων υποδομών και ποιος ευθύνεται, κατά τη γνώμη σας;

Από όσο γνωρίζω τόσο τα δύο Κρατικά μας Θέατρα (Εθνικό και Κρατικό) όσο και ορισμένα ΔΗΠΕΘΕ, όπως Σερρών και Λάρισας, που ξέρω εγώ διαθέτουν αρχείο και φωτογραφικό και κινηματογραφικό από ένα σημείο και έπειτα. Δυστυχώς, η πολιτεία δεν έχει δώσει την απαιτούμενη προσοχή και Αξία στο Θέατρο. Ας μην ξεχνάμε ότι το Θεατρικό Μουσείο ρημάζει.

Στην περίοδο που ζούμε έχουμε παρατηρήσει μια καλλιτεχνική «έξαρση». Στην Αθήνα υπάρχουν πολλοί θεατρικοί χώροι και παρουσιάζονται πολλές και καλές δουλειές. Σε βάθος χρόνου, όμως, και με δεδομένο πως δεν διαφαίνεται κάποια οικονομική άνθηση, πώς μπορεί αυτό να συνεχιστεί και ποιο το μέλλον όλων αυτών των νέων συναδέλφων σας; Κινδυνεύει η τέχνη με ευτελισμό, λόγω της ένδειας ή θα επέλθει ένα είδος ξεκαθαρίσματος σταδιακά, που οι «επιβιώσαντες» δεν θα είναι κατ’ επέκταση και οι καλύτεροι, αλλά όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα;

Ξέρω ότι συνάδελφοι περνάνε πολύ δύσκολα, θέλωντας όμως να δείξουν ό,τι έχουν μέσα τους κάνουν δουλειές ομαδικές για να μπορούν να υπάρξουν ως καλλιτέχνες, αλλά οικονομικά στενάζουν ή, αν οι γονείς τους μπορούν να τους βοηθήσουν, ακουμπάνε σε αυτούς. Παρόλα αυτά υπάρχουν ομάδες που κάνουν εξαιρετική δουλειά.

Η εικονική πραγματικότητα και η «ψηφιοποίηση» της ζωής μας σας τρομάζει καθόλου; Πόσο πιθανό είναι κι εδώ, ένα πρόσωπο αυτής της «ζώνης», να αναδειχτεί σε πρωταγωνιστή της δημόσιας ζωής, αναλαμβάνοντας ευθύνες που κι ο ίδιος ίσως γνωρίζει ενδόμυχα ότι δεν μπορεί να ανταπεξέλθει; Υπάρχει διαδικασία «σωτηρίας» και αν ναι, πώς μπορούμε να την ενεργοποιήσουμε;

Με τρομάζει πολύ, γιατί χάνουμε το μέτρο, την πραγματική ζωή, γιατί ζούμε εικονικά, μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, απογυμνωνόμαστε από συναισθήματα. Δεν ζούμε, νομίζουμε πως ζούμε. Πολύ εύκολο και το ζούμε καθημερινά. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια, συμβαίνει και το ζούμε όλοι. Έχω ελπίδες στους νέους. Τουλάχιστον αυτούς που έφυγαν έξω, μήπως κάποια στιγμή γυρίσουν και ξαναστήσουν τον τόπο μας. Και σε αυτούς που μένουν, να προσπαθήσουν πάρα πολύ και να διαγράψουν τα παλιά κατεστημένα που κοιτάνε μόνο τις καρέκλες τους.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ‘Η ΠΡΟΙΚΑ’

photo-11

Mια γυναίκα, η Αρετή. Η χρονική στιγμή: μια μαρτιάτικη μέρα, τη δεκαετία του ‘70, ημέρα των γενεθλίων της. Ένα μπαούλο, γεμάτο κιτρινισμένα από το χρόνο προικιά, οδηγεί το νου της σε μιααναδρομή σε όσα έχουν παρέλθει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το σκηνικό έχει μελαγχολική σφραγίδα ή η συναισθηματική φόρτιση βαραίνει το προσκήνιο. Εξάλλου νοσταλγία είναι να αναπολείς την ευχαρίστηση χωρίς να ξαναζείς τον πόνο. Γι’ αυτό και η ουσία έχει βάση το χιούμορ. Οι θεατές θα γελάσουν γιατί θα ταυτιστούν, θα συμβιώσουν, για πενήντα λεπτά, με την Αρετή. Μια αφήγηση, με τις θύμησες μιας έντονης ζωής να πλημμυρίζουν τη σκηνή με αλήθεια, χαρά, λύπη, έρωτες, χιούμορ, μοναξιά και ελπίδα. Στο τέλος της παράστασης, μόλις ανάψουν τα φώτα της πλατείας, θ’ ακουστούν ψίθυροι του τύπου… «μην αφήσεις το χθες να ξοδέψει πάρα πολύ από το σήμερα»… και μετά οι μισοί και παραπάνω θεατές θα τρέξουν να γνωρίσουν την Αρετή. Στα παρασκήνια.

Συντελεστές:
Kείμενο: Μπέτυ Μαγρίζου
Σκηνοθεσία: Φώτης Μακρής
Σκηνικά – Κοστούμια: Κούλα Γαλιώνη
Φωτισμοί: Φώτης Μακρής

Στο ρόλο της Αρετής η Στέλλα Παπαδημητρίου.
Διάρκεια: 60’
Ώρες & ημέρες παραστάσεων: Δευτέρα & Τρίτη στις 19:00
Τιμές εισιτηρίων:
Γενική είσοδος: 10€
Group: άνω των 10 ατόμων 5€ / άτομο

Θέατρο Αλκμήνη
Αλκμήνης 8-12 | Πετράλωνα | 210 3428650 | www.theatro.gr
Για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Παραγωγή: artrack productions