[7+1] με τον Γιωργο Παντελεακη

Οι μουσικές επιλογές του Γιώργου Παντελεάκη θα σας συνοδεύσουν στην ανάγνωση της συνέντευξης.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Σε καλωσορίζουμε στο Sin Radio! Τι… δουλειά έχουν ένας πυγμάχος, μια υψίφωνος, ένας ηθοποιός και μία χορεύτρια στο Χώρο Τέχνης 14η Μέρα;

Παραθέτω ένα κομάτι απο κείμενο της Μαρίας Μαρκουλή:
«Τι συμβαίνει εκεί που το μποξ συναντά τη τζαζ, τον χορό, το τραγούδι, την Ιστορία. Μια εξαιρετική, παλλόμενη παράσταση. Στο ρινγκ με beat. Έναν ρυθμό που αλλάζει και ζωγραφίζει τις ιστορίες του και δεν σταματάει από την αρχή ως το τέλος. Παίρνει ανάσα και να συνεχίζει. Είναι σαν να βλέπεις ταινία (ταινίες) τη μία μέσα στην άλλη. Με κοινό τόπο το ρινγκ. Στο κέντρο και περιφερειακά. Η ανθρωπότητα-τα όνειρά της, οι μαύρες μέρες της, συγχρονισμένα μέσα στο έργο με τον παλμό της καρδιάς του μποξέρ. Δεν είναι μόνο το Αμερικάνικο όνειρο-με τα χτυπήματα και τα νοκ-άουτ του όταν ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες και η Μέριλιν δεν ξυπνούσε από εκείνον τον ύπνο-είναι η άγρια περιπλάνηση όλων μας σε ένα παιχνίδι με ριψοκίνδυνες ισορροπίες. Life itself».

Τι τους ενώνει και …

Πίσω από την όποια απόπειρα σε αυτό που λέγεται Τέχνη υπάρχει το αίνιγμα. Θα μπορούσα να απαντήσω εκλογικεύοντας μια διαδικασία η οποία από μόνη της δεν εκλογικεύεται. Παρ΄όλα αυτά στο δικό μου πεδίο αναζήτησης ενυπάρχουν οι φόρμες, τα ακούσματα, οι έννοιες και οι οντότητες αυτές με απόλυτη σαφήνεια. Είναι προϊόν έμπνευσης, παρά σκέψης θα έλεγα. Η θεματική είναι ο κοινός παρονομαστής σε μια επινοημένη συνάντηση τεσσάρων μορφών τέχνης, στις οποίες η εμπλοκή, είναι παρόμοιας φύσης με την ασκητική. Είναι μορφές έκφρασης οι οποίες απαιτούν μια εμμονική σχέση με τον ασκούμενο.

….τι τους χωρίζει;

Το εγώ.

Έχεις αναλάβει το κείμενο, τη σκηνοθεσία, αλλά και έναν από τους ρόλους στην performance. Πόσο έντονη νιώθεις την ευθύνη και ποιο από τα τρία δημιουργικά αυτά κομμάτια σε δυσκόλεψε περισσότερο;

Το έργο είναι δική μου γραφή οπότε και δεν έχει βαθμό δυσκολίας στην σύλληψη και εκτέλεση. Είναι μια φυσιολογική διεργασία που γίνεται απλά. Το δύσκολο ήταν και παραμένει η παραγωγή της παράστασης, καθώς είναι ένα κομμάτι που απαιτεί πολλές και αντικρουόμενες δεξιότητες, καθώς και συνεργάτες.

Η performance συγκεντρώνει τέσσερις μορφές τέχνης. Πώς κατάφερες να επιτύχεις το συνδυασμό τους και να λάβεις το καλύτερο που καθεμία από αυτές τις τέχνες προσφέρει;

Η παράσταση γεννήθηκε σαν άκουσμα του τίτλου της, ένα βράδυ μετά από ένα ηχητικό αυτοσχεδιασμό κατά τη διάρκεια εξάσκησης, του οργάνου του ανθρώπινου λόγου, σε αγγλική φόρμα… θα μπορούσε να πει κανείς. Αυτό γίνεται μέσα από την Jazz, ειδικότερα την Jazz ποίηση. Ποίηση στην οποία το άτομο ανταποκρίνεται σε μια ποικιλία μορφών, ρυθμών και ήχων. Ένα λογοτεχνικό είδος που αντλεί την ενημέρωσή του από την ίδια τη μουσική, αυτοσχεδιάχοντας δομημένα, αλλά με εναλλαγές σε ρυθμό και μέτρο. Από την άλλη σίγουρα έχει να κάνει με τα ερεθίσματα και όλα εκείνα τα στοιχεία που ακόμα δεν μπορώ να κατανοήσω και κατά καιρούς κολλάω με αυτά. Εννοώ την ανθρώπινη έκφραση, το μεγαλείο και την καταστροφή. Την κυρίαρχη κουλτούρα και την αυτοκαταστοφή της. Το παραμύθι και τη μάζα. Το γεγονός και τη χειραγώγηση της μάζας. Το ανθρώπινο δυναμικό. Το τέλος της αθωότητας. Η παράσταση αντλεί το περιεχόμενο της από αυτήν την κατάθεση, κινείται στο «Μετά τη Τέχνη» πεδίο όπου τα πάντα είναι ρευστά και δεν χαρίζονται.

Είναι μια περφόρμανς με σολίστ από διαφορετικούς χώρους με κοινό παρονομαστή την εμμονική σχέση του καθενός με το είδος του, οι οποίοι συναντώνται στην πυγμαχική αρένα. Οι συνδαιτημόνες της παράστασης έχουν πορεία ετών στον τομέα τους. Η εμπλοκή του καθενός είναι ενσυνείδητη, οπότε η κατάθεση είναι δεδομένη. Αυτό αρκεί, είναι ένα πεδίο ενηλίκων, η συμμετοχή δεν είναι επιβεβλημένη. Από εκεί και πέρα η σκηνοθεσία είναι μια διαδικασία αυτοεξάλειψης, αλλιώς πέφτεις στην παγίδα του “Ναρκισισμού”. Το ζητούμενο είναι τελικά μια ουσιαστική επικοινωνία με τους θεατές κι εμάς.

Για ποιο λόγο επέλεξες την αγγλική γλώσσα (μάλλον υποψιαζόμαστε, αλλά θα θέλαμε να ακούσουμε το σκεπτικό σου);

Απο πολύ μικρή ηλικία και αφού μετοίκησα στις ΗΠΑ, μετά το λύκειο στη σχολή, άκουγα ραδιόφωνο και συγκεκριμένα «radio plays» η «plays for voices» απο παλιά broadcasts του BBC με τον Ορσον Γουέλς. Θέατρο για ραδιόφωνο του Dylan Thomas. Ακούσματα απο ραδιοφωνικούς μπρόντκαστερς που αναμετάδιδαν αγώνες πυγμαχίας, στα μέσα το 80 όπου το άθλημα είχε τις τελευταίες του μεγάλες στιγμές, καθώς οδηγούσα στους δρόμους της Βαλτιμόρης. Στη Jazz μουσική με είχε μυήσει ένας πολύ καλος φίλος ο «Λού» στο γυμνάσιο. Θυμάμαι στο δεύτερο μου ταξίδι στην Αμερική, κάπου στην αρχή της τρίτης Γυμνασίου, είχα αποκτήσει δύο δίσκους, Mahavisnu Orchestra-Visions of the Emerald Beyond και Joni Mitchel/Mingus. Όλα αυτά τα ακούσματα στα Αγγλικά -Αμερικάνικα- κατά κάποιο τρόπο εκφράστηκαν στο έργο. Είναι ένα έργο για άκουσμα και παίζεται έτσι, ξεκινάει με την παρακάτω φράση: “A voice in the dark recites the following..”. Δε θα μπορούσε να είναι σε άλλη γλώσσα.

Πλήθος θεατρικών ομάδων δρουν και δημιουργούν στην πολύπαθη Ελλάδα. Υπάρχει ουσιαστικό μέλλον και ελπίδα, ακόμα κι αν η διάθεση και η όρεξη για δουλειά υπάρχουν; Μπορεί να λάμψει το ταλέντο μέσα στην κρίση ή χρειάζεται, όπως συνηθίζεται, και κάποιες «καλές γνωριμίες»;

Τώρα τι να πω! Εύχομαι στον καθένα να πετύχει και να είναι ευτυχισμένος με όποιο τρόπο αυτός θεωρεί πρέπον. Από εκεί και πέρα ας βοηθήσουμε όλοι όλους. Κανένας δε μπορεί να ξεφύγει απο τον εαυτό του, όταν σβήνουν τα φώτα η παρουσία του είναι έντονη.

Η δύναμη και η επιρροή των social media είναι πλέον αδιαμφισβήτητη (;)…

Τα πάντα είναι σχετικά, εξαρτάρται από το τι επιλέγεις. Είναι ένα πολύ ωφέλιμο μέσο αν το χρησιμοποιείς και δεν εθιστείς.

Κατά πόσο κάνεις χρήση αυτών και πώς πιστεύεις ότι ο μέσος χρήστης πρέπει να τα χειρίζεται για να μην καταλήξει να ζει σε μια εξιδανικευμένη ψηφιακή πραγματικότητα;

Για έναν ανεξάρτητο μη δικτυομένο, μη πολιτικά προσκείμενο η οικονομικά ανεξάρτητο άτομο στον χώρο των τεχνών είναι ένα απροσδόκητο δώρο. Στα «επώνυμα» περιοδικά η δήθεν “Free” φυλλάδες δεν μπαίνεις, αν δεν πληρώσεις. Σε μια Αθήνα με μέσο όρο δύο με τρεις χιλιάδες παραστάσεις, η μόνη επαρκής και ίσως αμερόληπτη ενημέρωση μπορεί να γίνει από τα social media.

Τώρα, σε μεγάλο βαθμό τα μέσα λειτουργούν εθιστικά και πολλές φορές αντικαθιστούν την προσωπική επικοινωνία. Πας για καφέ με φίλους και οι μισοί είναι απόντες, όντας παρόντες, καθώς είναι αποροφημένοι με το κεφάλι σκυφτό στο κινητό τους ή το τάμπλετ. Κάθε μέρα βλέπω κόσμο να περπατάει, περνώντας στα φανάρια και να μιλάει η να κοιτάει στην οθόνη του κινητού του. Οδηγούν με το ένα χέρι, στρίβοντας και στέλνοντας μηνύματα.

Ζεις και δημιουργείς στη σύγχρονη Ελλάδα. Τι σε κινητοποιεί σε αυτή τη χρονική στιγμή και συνεχίζεις; Έχεις σκεφθεί να φύγεις εκτός, σε κάποιο άλλο μέρος, με καλύτερες και περισσότερες, ίσως, ευκαιρίες;

Από ένα σημείο και μετά η όλη διαδικασία είναι τρόπος ζωής. Για πολλούς απο εμάς πάντα ήταν δύσκολα. Θέλω να παίξουμε σε όλο τον κόσμο, αλλα δεν θα ήθελα να ζήσω αλλού. Έχω ζήσει στο εξωτερικό για πολλά χρόνια και ίσως να το κάνω πάλι.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ‘ΕΝΑΣ ΠΥΓΜΑΧΟΣ, ΜΙΑ ΥΨΙΦΩΝΟΣ, ΕΝΑΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΧΟΡΕΥΤΡΙΑ’

«Ένας πυγμάχος, μια υψίφωνος, ένας ηθοποιός και μία χορεύτρια»
(A Boxer, a Singer, an Actor and a Dancer)

Η εμμονική freejazz οπτικοακουστική περφόρμανς, του ομώνυμου θεατρικού πρωτότυπου έργου του Παντελεάκη Γιώργου σε σκηνοθεσία του ιδίου συνεχίζει την επιτυχημένη της πορεία στο θέατρο «Χώρος Τέχνης 14η Μέρα» για λίγες μόνο παραστάσεις.

Ένας πυγμάχος, μια Υψίφωνος, ένας ηθοποιός και μια χορεύτρια του κλασικού μπαλέτου, ερμηνεύοντας ένα Freejazz δοκίμιο γύρω απο την εσωστρεφή φύση και τον μοναχικό δρόμο ενός Πυγμάχου.

Ελεγεία πάνω στη Πυγμαχία και το Αμερικάνικο όνειρο της «Jazz age» εποχής κατα τον εικοστό αιώνα. Μια επινοημένη συναντηση τεσσάρων μορφών τέχνης με καμβά το στερεοσκοπικό ήχο απο τύμπανα. Θέαμα-ακρόαμα σε ένα φυγοκεντρικό, εμμονικο jazz σόλο για Τύμπανα!

Μια avant guard παράσταση με μοναδικότητες, οι οποίες διαδέχονται ή μια την άλλη και συνευρίσκονται δραματουργικά, όπως αυτό προκύπτει κατα την διάρκεια ενός πραγματικού Πυγμαχικού αγώνα επι σκηνής.

Μια παράσταση φεστιβαλικού παγκόσμιου χαρακτήρα η οποία δεν μιμείται, ούτε αναπαραγάγει, αλλά δημιουργεί την δική της πραγματικότητα σε ένα ρεσιτάλ νουάρ αισθητικής, γύρω απο ένα πραγματικό πυγμαχικό αγώνα.

Παίζεται στην Αγγλική με ελληνικούς υπέρτιτλους.

Κείμενο/Σκηνοθεσία Γιώργος Παντελεάκης
Συνεργούν οι:
Νίκος Παπαβρανούσης Τύμπανα
Μάïρα Μηλολιδάκη Υψίφωνος
Εβίτα Πιταρά Χορός
Γιώργος Παντελεάκης Ηθοποιός
Αποστόλης Μακρής Πυγμάχος
Βασίλης Παραδεισάς Πυγμάχος

Μια παραγωγή της Independent Greek Cinema Productions

Δεκέμβριος (17,18) (23, 24, 25) (27, 28, 29, 30)
Ιανουάριος (3, 4, 5, 6)
ΩΡΑ 21:00MM

Θέατρο: Χώρος Τέχνης 14η Μέρα
Καλλιρόης 10, Αθήνα, 11743
(στάση μετρό Ακρόπολη, στάση τραμ Βουλιαγμένη)
Τιμές Εισιτηρίων:10 ευρώ γενική είσοδος / 8 ευρώ Ειδική Τιμή**
Η ειδική τιμή περιλαμβάνει τις εξής κατηγορίες:
Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας ΟΑΕΔ/ ΑμΕΑ / Ατέλειες Ηθοποιών και Σκηνοθετών / Μαθητικό / Φοιτητικό. Η επίδειξη της αντίστοιχης για κάθε περίπτωση ταυτότητας είναι απαραίτητη.
Εισητήρια/Κρατήσεις: Τηλ: +302109210077, +30 6932195393
Email: panteleakis@live.com

Η PLAYLIST ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ (MIXCLOUD)

1. Avishai Cohen – “Pinzin Kinzin”
2. David Bowie – “Heroes”
3. Joni Mitchell Jaco Pastorius – “The Dry Cleaner From DesMoines”
4. James Brown – “Get Up Offa That Thing”
5. Mahavishnu Orchestra – “Cosmic Strut”
6. Miles Davis –  “Generique”
7. Pink Floyd – “Breathe”
8. Ornette Coleman – “Lonely woman”
10. FRANK ZAPPA “Dirty Love”
11. Red Hot Chili Peppers – “Aeroplane”
12. Lou Reed – “Walk On The Wild Side”
13. The Police – “Walking On The Moon”

…KAI 2 ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ LIVE!