Ο Φιλιππος Μουζας στο «Και για πες…» με την Ελενα Χατζοπουλου

Ο Φίλιππος Μουζάς είναι ο πρώτος καλεσμένος της στήλης συνεντεύξεων της Έλενας Χατζοπούλου, με τίτλο «Και για πες…».

Ψηλός, όμορφος, χαμογελαστός, Σαλονικιός και καλό παιδί! Α, και φίλος απ’ τα παλιά! Κυρίες και κύριοι, ο Φίλιππος Μουζάς, μας κάνει ποδαρικό για το 2019.

Φίλιππε, καλώς ήρθες στο Sin radio! Κατ’ αρχάς, πες μου, σε παρακαλώ, τι είσαι τελικά; Δικηγόρος ή μουσικός;

Κατ’ αρχάς, Έλενα και Sin radio, να σας πως ένα ευχαριστώ για τη φιλοξενία και καλή σας χρονιά. Λοιπόν, σπούδασα Νομική στη Θεσσαλονίκη, ασκώ ακόμα το επάγγελμα του δικηγόρου, όμως η μουσική είναι η κύρια ενασχόλησή μου εδώ και κάποια χρόνια.

Αλήθεια, πώς ξεκίνησε αυτή η μουσική σου περιπέτεια;

Σε μικρή ηλικία, περίπου στα επτά μου χρόνια, έκανα κάποια μαθήματα κιθάρας, αν και κάπου στα δέκα τα παράτησα. Ήταν ότι δεν μου ταίριαζε το σύστημα εκμάθησης που ακολουθούσαν τότε τα ωδεία. Βλέπεις, από τότε είχα άποψη… (γελάει και κάνει λακάκια στα μάγουλα). Ξαναέπιασα την κιθάρα στα δεκαεπτά πια, ακολουθώντας κάποιους μεγαλύτερους που έπαιζαν σε φοιτητικά μαγαζιά της εποχής. Πολύ αργότερα, είχα την τύχη να διδαχθώ από τους κιθαρίστες Ηλία Ζάϊκο και Λάκη Ραγκαζά. Αυτοί εξάλλου μου έδωσαν και την ευκαιρία να παίξω μαζί τους μουσική. Τύπου πιο επαγγελματικά…

Εννοείς τον Ηλία Ζάικο των θρυλικών «Blues Wire»; Και τον Λάκη Ραγκαζά των «Devil’s train»;

Ναι! Εξαιρετικοί και ως δάσκαλοι και ως φίλοι!

Και κάπως έτσι έρχονται στη ζωή σου οι «Lemonade on Stage»;

Οι «Lemonade on Stage» δημιουργήθηκαν το 2007. Δημιουργήθηκαν από μια εσωτερική ανάγκη να παίξουμε τη μουσική που μας αρέσει, χωρίς ιδιαίτερους στόχους, έτσι, περισσότερο για να ικανοποιήσουμε την ανάγκη μας να εκφραστούμε. Στην πορεία ηχογραφήσαμε και τρεις ανεξάρτητους δίσκους,  χωρίς να πολυσκεφτούμε ούτε το πώς, ούτε το γιατί…

Ποιοι είναι αυτοί οι δίσκοι;

Το 2010 κάναμε  μια ζωντανή ηχογράφηση για το album «Down the basement», με διασκευασμένα κομμάτια blues. Και το 2011 ηχογραφήσαμε ένα studio album το «Freedom» (https://www.youtube.com/watch?v=LAkh4i85vGAhttps://www.youtube.com/watch?v=zfaRi77WMas).

Στο επόμενο δίσκο μας, το 2013, που έχει τον τίτλο «Squeeze It» (https://www.youtube.com/watch?v=_Cz4MZflpG4), συμμετέχει στα κομμάτια «Summer days are gone» και στο «Lucky» ο Ηλίας Ζάϊκος με την κιθάρα του. Μεγάλη η χαρά μας και η τιμή που μας έκανε.

Οι «Lemonade on Stage» υπάρχουν ακόμη;

Ναι, βέβαια! Είναι ένα σχήμα από το οποίο ακόμη αντλούμε θετική ενέργεια και ανεβαίνουμε πάντα στη σκηνή με κέφι, παρά τα δέκα χρόνια που μεσολάβησαν από τη δημιουργία του σχήματος. Και εξακολουθούμε να παίζουμε blues, swing, rock, rock n roll και rhythm n blues. Είναι μια προσιτή μουσική, είναι διασκεδαστική, πολύμορφη και μπορεί να ξεσηκώσει τον κόσμο. Είμαστε μαζί με τον Δημήτρη Ρόμπο στα drums, τον Νίκο Καϊάφα στο σαξόφωνο και τον Σωτήρη Πατσαλιά στο μπάσο.

Σε ρωτώ, διότι ξαφνικά ακούσαμε για τη δημιουργία των «Little Kiss Retro Band» και αναρωτηθήκαμε σχετικά με τους Lemonade…

Οι «Little Kiss Retro Band» είναι το μωρό μας. Υπήρχε από παλιά μια ιδέα για τη δημιουργία ενός σχήματος αστικής ρετρό μουσικής. Ήταν κάτι που με απασχολούσε αρκετά χρόνια, δούλευα σταδιακά το ρεπερτόριο και προσπαθούσα όσο μπορούσα να μελετήσω τα είδη που απαρτίζουν τη μουσική αυτή. Έτσι όταν το 2017 γνώρισα την Ελένη Γκόλφω Μιχαηλίδη –που οι δύο μας αποτελούμε κατά κύριο λόγο το συγκρότημα– κατάλαβα  ότι ήμουν έτοιμος να  υλοποιήσω την ιδέα αυτή, αφού είχα πια μια φωνή που να μπορεί να αποδώσει την ουσία της μουσικής αυτής, όχι μόνο τεχνικά, αλλά και σε βάθος. Επίσης, η Ελένη εκτός από την ιδανική φωνή για αυτό το είδος έχει και αμεσότητα στην επικοινωνία της επί σκηνής.

Ναι, στ’ αλήθεια η Ελένη έχει ένα μπρίο που σε κερδίζει αμέσως.  Και βέβαια έχω να σου πω ότι  και το «Να το πάρεις το κορίτσι» (https://www.youtube.com/watch?v=OG6RtHhsyK0) και το παραδοσιακό που διασκευάσατε, δηλαδή το «Μενεξέδες και Ζουμπούλια» (https://www.youtube.com/watch?v=p1pa-E6OdHs), μας άρεσαν πολύ.

Ναι, οι φίλοι μας τα υποδέχτηκαν πολύ θερμά και είμαστε ευχαριστημένοι μ’ αυτό.

«Lemonade on Stage» ή «Little Kiss» λοιπόν;

Και τα δύο! Εξάλλου έχουν κοινές αφετηρίες. Τη δημιουργία, τη μουσική αναζήτηση στο παρελθόν, τη συνύπαρξη και την ανταλλαγή ιδεών με φίλους μουσικούς. Και τα δύο λοιπόν! Απλώς οι «Little Kiss» στοχεύουν ένα ευρύτερο κοινό, οπότε μοιραία θα εμφανίζονται λίγο παραπάνω. Με τους «Lemonade on Stage»  παίζουμε πια blues revival που είναι είδος περιοριστικό για το ευρύ κοινό, οπότε εμφανιζόμαστε πιο σπάνια. Δεν αποκλείω και κάποιο νέο σχήμα στο μέλλον.

Οκ! Είμαστε ανοικτοί στις εκπλήξεις και περιμένουμε. Όμως, η ερώτηση είναι, γιατί σήμερα ρετρό και όχι ροκ, ποπ ή λαϊκό;

Παίζουμε ρετρό, επειδή απλά μας αρέσει αυτό το είδος. Είναι η ελληνική εκδοχή της τζαζ, του σουίνγκ, της οπερέτας. Είναι ένα μουσικό ρεύμα που βίαια ξεριζώθηκε από την Ελλάδα, για πολιτικούς λόγους πιστεύω. Με τη μεταπολίτευση η μουσική έγινε όχημα έκφρασης της πολιτικής αλλαγής, οπότε το παλιό έπρεπε να φύγει. Πολλές φορές η τέχνη αναγκάζεται να ακολουθεί την κοινωνία και την πολιτική ώστε να επιβιώσει.

Λες γι’ αυτό ο κόσμος να το αγαπάει τόσο; Επειδή ήταν το απαγορευμένο του;

Ίσως. Πάντως σήμερα το ρετρό έχει μπει για τα καλά στη διασκέδαση μας μιας  και έχουν εκλείψει οι λόγοι που το οδήγησαν στην αφάνεια.

Φίλιππε, δικά σας κομμάτια γράφετε ή απλά διασκευάζετε με πιο σύγχρονη ματιά κάτι παλιό αγαπημένο ή ξεχασμένο;

Η αλήθεια είναι πως η ματιά μου δεν ήταν ποτέ πολύ σύγχρονη, προσπαθώ τα κομμάτια να παίζονται όπως στις δεκαετίες του 30 και 40, απλά τα σύγχρονα μέσα ηχογράφησης τα κάνουν να ακούγονται «καινούρια». Το επόμενο κομμάτι πάντως που ετοιμάζουμε ήδη με τους «Little Kiss Retro Band» θα έχει μουσική και στίχους δικούς μου και θα έχει επίσης το βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν. Ετοιμάζουμε όμως κι άλλα δικά μας κομμάτια.

Η επιλογή των κομματιών πώς γίνεται;

Από αυτά που μας αρέσουν διαλέγουμε εκείνα που μας διασκεδάζουν, όταν τα παίζουμε στις πρόβες ή ζωντανά. Επιλέγονται από μόνα τους κατά κάποιον τρόπο, αν κάτι δοκιμάσουμε και μας κουράσει, το αφήνουμε.

Εξαιρετικό αυτό για έναν καλλιτέχνη! Τυχερός που το κατόρθωσες, αν και από την αρχή δήλωσες ότι θέλεις να παίζεις τη μουσική που σου αρέσει την κάθε φορά. Τα επόμενα μουσικά σου/σας βήματα;

Θα συνεχίσουμε να φτιάχνουμε κομμάτια και βίντεο για το Youtube και σιγά-σιγά θέλουμε να ξεφύγουμε από τα πλαίσια της Θεσσαλονίκης και να κάνουμε εμφανίσεις σε περισσότερα μέρη της Ελλάδας. Ήδη φτάσαμε φέτος μέχρι την Ορεστιάδα.

Βγαίνετε σιγά-σιγά από το καβούκι σας; Ας κάνω λοιπόν την κλισέ ερώτηση: γιατί Θεσσαλονίκη και όχι Αθήνα; Από επιλογή ή δεν έτυχε;

Γιατί Αθήνα κι όχι Θεσσαλονίκη ρωτάω κι εγώ με τη σειρά μου; Γιατί Αθήνα και όχι Νέα Υόρκη; Και ούτω καθ εξής. Πιστεύω ότι σήμερα το διαδίκτυο βοηθάει να επικοινωνήσεις τη μουσική σου από οπουδήποτε. Η Θεσσαλονίκη δεν ήταν συνειδητή επιλογή, απλά δεν υπήρξε κάποια ανάγκη να μας ωθήσει να έρθουμε στην Αθήνα.

«Little Kiss Retro Band»

Φίλιππε, έχεις ανεκπλήρωτα όνειρα;

Με τα χρόνια, τα όνειρα αντικαθίστανται από άλλα όνειρα και μετά φτιάχνει κανείς σχέδια και πλάνα. Με τα χρόνια αυτά ωριμάζουν σε κάποια κατεύθυνση, γίνονται πιο βατά και έτσι ξεκαθαρίζει και ο δρόμος που οδηγεί σ’ αυτά. Στο χέρι μας είναι να τον ακολουθήσουμε και να φτάσουμε στον προορισμό μας. Μετά θα πρέπει να ονειρευτούμε ξανά από την αρχή, καθώς η ίδια η έννοια του ονείρου περιλαμβάνει το ανεκπλήρωτο, αλλιώς θα τα λέγαμε στόχους ή κάπως αλλιώς. Το ανεκπλήρωτο όμως δεν είναι και αδύνατο, αυτό που αυτή τη στιγμή είναι ανεκπλήρωτο είναι δυνατό να επιτευχθεί μελλοντικά.

Κι όταν τελικά επιτευχθούν τα ανεκπλήρωτα πώς θα ήθελες να σε θυμούνται; Το κοινό, οι συνάδελφοι, οι φίλοι, η οικογένεια;

Φιλοδοξία κάθε καλλιτέχνη είναι να τον θυμούνται μέσω του έργου του, που προϋποθέτει ότι το έργο του είναι αξιόλογο και πρωτότυπο και διαχρονικό. Αν αξίζει κάτι το έργο του θα τον θυμούνται, οτιδήποτε πέρα από αυτό είναι ματαιοδοξία.

Είναι ματαιοδοξία για σένα αν σε ρωτήσω τι θέλεις να γνωρίζει ο κόσμος για σένα;

Στην πραγματικότητα δε νομίζω ότι υπάρχει κάτι χρήσιμο να μάθει το κοινό για μένα. Θα είμαι ικανοποιημένος, όμως, αν έστω κάποιος προβληματιστεί ή αποκομίσει κάτι από αυτή τη συνέντευξη. Και όπως σου είπα ήδη, ο καλλιτέχνης αποζητά να τον γνωρίσουν μέσω του έργου του, που αποτελεί μια «προβολή» της προσωπικότητάς του, σε πλαίσια όμως που ο ίδιος καθορίζει. Δηλαδή το έργο δεν είναι καθρέφτης του καλλιτέχνη, αλλά περισσότερο αυτοπροσωπογραφία, όπου επιλέγει τι θα κρύψει, τι θα φανερώσει, τι θα επινοήσει ή και θα αντιγράψει ακόμα.

Εύχομαι να μην μας κρύψεις πολλά Φίλιππε. Σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου και περιμένουμε την επόμενη συνάντηση μας με την μουσική σας. Ρετρό ή όχι μας αρέσετε!

Έλενα Χατζοπούλου, Ιανουάριος 2019

Photos © Stejo