Ο Αλεξιος Κοτσωρης στο «Και για πες…» με την Ελενα Χατζοπουλου

Angels in America (Άγγελοι στην Αμερική), το τολμηρό έργο του Tony Kuschner, είναι η νέα παράσταση που ετοιμάζεται και είναι ήδη talk of the town. Σκηνοθετεί ο Βαγγέλης Παπαδάκης, μεταφράζει ο Αντώνης Γαλέος και πρωταγωνιστεί ο Στράτος Τζώρτζογλου, ο Αλέξιος Κοτσώρης, η Ανδρονίκη Αβδελιώτη, ο Μάνος Παπαδάς, η Σοφία Λιάκου, η Ναταλί Τσάβεζ, ο Δημήτρης Παπαλάμπρου κ.α.

Οι Άγγελοι στην Αμερική, λοιπόν, είναι η αφορμή για την κουβέντα μας με τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Αλέξιο Κοτσώρη.

Αλέξιε, κατ’ αρχάς καλωσόρισες στο Sin Radio. Η παράσταση Άγγελοι στην Αμερική, μαθαίνουμε ότι σύντομα ανεβαίνει στη σκηνή του Θεάτρου Χώρος.

Καλώς σας βρήκα, Έλενα. Ναι, Άγγελοι στην Αμερική, η καινούργια πρόκληση για εμένα. Είναι μια παραγωγή που την ονειρεύτηκε ο Βαγγέλης Παπαδάκης και στηρίχθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Από πού έρχεται η πρόταση για αυτή τη συνεργασία;

Από τον σκηνοθέτη Βαγγέλη Παπαδάκη, με τον οποίο γνωριζόμαστε, αλλά είναι η πρώτη φορά που συνεργαζόμαστε. Φυσικά είμαι πολύ χαρούμενος, μιας και μου άρεσε πάντα η δουλειά του και πάντα ήθελα να κάνουμε κάτι μαζί, είτε όπως τώρα είτε και αντίστροφα… Έτσι έχουμε ξεκινήσει πρόβες, με μία πολύ ωραία ομάδα, που με κάποιους έχω ξανασυνεργαστεί, όπως είναι με την Ανδρονίκη Αβδελιώτη, η οποία μ’ έχει σκηνοθετήσει στην παράσταση Νανά και τη Σοφία Λιάκου με την οποία παίζαμε μαζί στη Νανά.

Και με τον Στράτο Τζώρτζογλου;

Με τον Στράτο Τζώρτζογλου είναι πρώτη φορά που συνεργάζομαι μαζί του με μεγάλη μου χαρά. Και κάνουμε δύο πολύ σημαντικούς ρόλους, που έχουν άμεση σύνδεση στο έργο.

Είναι ένα σύγχρονο έργο.

Ναι, βέβαια. Ο Tony Kuschner, σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας, επίσης και γκέι ακτιβιστής, γράφει το έργο το 1990. Η παράσταση ανεβαίνει το 1993 και μετά το 2003 γίνεται σειρά στην HBO. Στη σειρά το ρόλο του Roy Cohn, που ερμηνεύει στην παράσταση μας ο Στράτος Τζώρτζογλου, τον έπαιξε ο Al Pacino, επίσης συμμετείχε ο Patrick Wilson στο ρόλο του Joe Pitt… και γενικά συμμετείχαν πολλά μεγάλα ονόματα και έτσι το έργο πήρε άλλη διάσταση… Στο ανέβασμα του έργου, το 1993, στο Λονδίνο στο National Theatre, το δικό μου ρόλο τον έπαιζε ο Daniel Craig, νεαρός τότε και πολλά υποσχόμενος. Στην Ελλάδα έχει ανέβει από τον Δημήτρη Ποταμίτη και μετά το 2010 από τον Νίκο Μαστοράκη.

Η υπόθεση του έργου μοιάζει λίγο παλιακιά σήμερα… Αναφέρεται στο AIDS, σωστά;

Είναι ένα έργο που ναι μεν αφορά μία περίοδο της Αμερικής, που έχει να κάνει με το πώς ήρθε το AIDS στη Νέα Υόρκη και πώς εξελίχθηκε όλο αυτό και πώς το αντιμετώπισε ο κόσμος… μιλά και για τον φόβο, αλλά επί της ουσίας δεν μιλάει για αυτό. Εγώ τουλάχιστον το βλέπω ως ένα πλαίσιο, για να μιλήσει για την αγάπη, για τη συντροφικότητα, για την πίστη, για την απιστία, για τον καπιταλισμό… Επίσης, όλο το έργο, είναι ένα ευθύβολο σχόλιο για τον καπιταλισμό.

Σχόλιο για τον καπιταλισμό;

Ναι, μέσω του δικηγόρου Roy Cohn και όσων πρεσβεύει. Ως ο άνθρωπος που έχει διασυνδέσεις στην κυβέρνηση και που κινεί τα νήματα, προωθώντας το καπιταλιστικό σύστημα. Μισώντας τους κουμουνιστές, επιβραβεύοντας το σύστημα που πρέσβευε και ο McCarthy και ο Reagan και ό,τι ουσιαστικά αντιπροσωπεύει το καπιταλιστικό σύστημα.

Και πώς το καπιταλιστικό σύστημα αναδεικνύεται -αρνητικά- μέσα από στο έργο;

Αυτό φαίνεται στην ιστορία του Prior και του Louis. Ο Roy Cohn είναι ένας πολύ ισχυρός δικηγόρος, ο οποίος είναι και υπαρκτό πρόσωπο, είναι αυτός που ήταν ουσιαστικά το δεξί χέρι του McCarthy και είναι αυτός που έφτιαξε τον Donald Trump. Ένας άνθρωπος που πραγματικά ανέβαζε και κατέβαζε κυβερνήσεις. Είναι αυτός που καταδίκασε την Ethel Rosenberg σε θάνατο, ενώ ήταν αθώα, με την δικαιολογία ότι έδωσε μυστικά στη Ρωσία… Οπότε η υπόθεση κινείται μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Δηλαδή, ναι μεν υπάρχει το AIDS, στην πρώτη του μορφή, που ο κόσμος φοβάται, που ο κόσμος πεθαίνει, που ακόμα δεν υπάρχουν φάρμακα, αλλά επί της ουσίας βλέπουμε πώς εγκαταλείπει ο ένας τον άλλον, πώς στηρίζει ο ένας τον άλλον, αν η αγάπη αρκεί για να μπορέσεις να είσαι δίπλα σε κάποιον… αν μπορείς να μείνεις σε ένα γάμο, όπως είναι ο ρόλος μου, δηλαδή χωρίς έλξη πραγματική παρά μόνο με μία συγκατάβαση…

Και όλη αυτή η κατάσταση παρουσιάζεται μέσα από τον μεγαλοδικηγόρο Roy Cohn, ο οποίος μάλιστα είναι κρυφά ομοφυλόφιλος;

Ναι, ναι φυσικά. Είναι μάλιστα αυτός που πολεμάει τους ομοφυλόφιλους. Συνειδητοποιεί κάποια στιγμή ότι έχει AIDS, αλλά δεν το αποδέχεται και πλασάρει την αρρώστια του ως καρκίνο. Επειδή δε υπάρχει κι ένα φαντασιακό κομμάτι σε όλο το έργο και παίζει ο συγγραφέας ανάμεσα στην πραγματικότητα και στην ψευδαίσθηση, βλέπουμε και την Ethel Rosenberg εκεί δίπλα στο κρεβάτι του Roy Cohn, η οποία περιμένει να τον δει να πεθάνει, να ξεψυχήσει και μάλιστα, με κάποιο τρόπο, θέλει να καταφέρουν να του πάρουν πρώτα την άδεια και μετά να ξεψυχήσει, έτσι ώστε να μην πεθάνει ως δικηγόρος. Για να τον τιμωρήσει και αυτός κάποια στιγμή από τη ζωή. Τον ρόλο αυτόν ερμηνεύει ο Τζώρτζογλου.

Εσύ ποιον ρόλο ερμηνεύεις;

Ερμηνεύω έναν άνδρα μορμόνο, τον Joe Pitt. Οι μορμόνοι πάνω από όλα έχουν τη θρησκεία και την πίστη, ενώ δεν αναγνωρίζουν και δεν επιτρέπουν πολλά πράγματα. Σαφώς και δεν αναγνωρίζουν την ομοφυλοφιλία, που υπάρχει στον δικό μου τον ρόλο, ούτε και το αλκοόλ και πολλά άλλα. Έτσι το έργο έχει μία τρομερή εξέλιξη, διότι ο Pitt, ναι μεν θέλει να ζήσει ως ένας καλός μορμόνος, με την καλή του γυναίκα, που είναι και αυτή της ίδιας πίστης, αλλά… Αλλά δεν μπορεί πια να καταπιέζει αυτό που είναι. Δεν μπορεί πια να ζει έτσι. Και έτσι βλέπουμε δύο ζευγάρια παράλληλα να συγκρούονται. Και το ένα μέλος από τα δύο ζευγάρια σμίγουν… Ένα έργο που μιλάει πολύ για την αγάπη, για τη συντροφικότητα, για την κατανόηση… μιλάει πολύ για όλα αυτά… Σαφώς όλο αυτό το πλαίσιο έχει να κάνει και με την Αμερική και το πώς ήταν τότε, αλλά και σήμερα, μιας και όλα αυτά υπάρχουν ακόμα και σήμερα. Εγώ (ως ρόλος) είμαι μαθητευόμενος δικηγόρος στο γραφείο του Roy Cohn, είμαι ο βοηθός του και ο προστατευόμενός του, ενός πολύ ισχυρού ανθρώπου στην Αμερική την εποχή εκείνη. Ο Cohn προσπαθεί να με στείλει στην Ουάσινγκτον, για να με έχει ως τσιράκι του στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, γιατί υπάρχει μία κατηγορία εναντίον του και προσπαθούν κάποιοι να του πάρουν την άδεια. Έτσι θέλει να έχει έναν δικό του για να μπορέσει να το αποτρέψει αυτό.

Νιώθω ότι είσαι πολύ ικανοποιημένος με αυτή τη συνεργασία.

Είναι πολύ ωραία η όλη διαδικασία, γιατί έχει έναν δικό του τρόπο ο Βαγγέλης Παπαδάκης που δουλεύει. Έναν πολύ ιδιαίτερο, πολύ μοναδικό τρόπο και είναι χαρά μου και μένα που συνεργάζομαι με αυτό και νομίζω δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερο και πιο ιδανικό ηθοποιό από τον Στράτο Τζώρτζογλου για να ερμηνεύσει τον Roy Cohn. Είναι ένας ρόλος που του πάει πολύ, είναι αυτό που λέμε ο ιδανικός ηθοποιός στον ιδανικό ρόλο. Έχει μία δύναμη ο Στράτος, έχει μία ένταση και μία ισχυρή παρουσία. Είναι και ως άνθρωπος έτσι, αλλά και ως ηθοποιός. Είναι πάρα πολύ δυνατός, πολύ ισχυρός, καταιγιστικός. Αλλά είναι και ο ρόλος έτσι. Οπότε έχει πολλά στοιχεία που έχει καταφέρει ο Στράτος και έχει βγει μέσα στο ρόλο και έχει γίνει ένα πολύ ωραίο μείγμα.

Πότε ξεκινάτε;

Η παράσταση ανεβαίνει στις 24 Απριλίου στο Θέατρο Χώρος στο Βοτανικό, για 18 παραστάσεις.

Αλέξιε, τι άλλο ετοιμάζεις;

Προς το παρόν έχουμε τους Αγγέλους στην Αμερική και με το έργο Όρκος στο Παρόν, το καλοκαίρι θα δώσουμε και κάποιες επιπλέον παραστάσεις.

Αλήθεια η υποκριτική πώς ήρθε στη ζωή σου;

Ξαφνικά; (γέλια)

Δηλαδή δεν ήθελες από πάντα να κάνεις θέατρο;

Ναι, αλλά το ‘ξερα και δεν το ‘ξερα… και κάποια στιγμή αποφάσισα ότι τελικά αυτό είναι το μόνο που θέλω να κάνω. Και ξεκίνησα και το έκανα επαγγελματικά πια και απόλυτα προσηλωμένος σε αυτό. Και φυσικά είμαι χαρούμενος, γιατί έχουν πάει καλά τα πράγματα, γενικά…

Από πότε είσαι προσηλωμένος σε αυτό;

Αφοσιωμένα είμαι από το 2006 και μετά. Μετά από τη Σχολή Ράμπα και το Θέατρο των Αλλαγών.

Και η σκηνοθεσία πώς προκύπτει;

Προκύπτει περίπου στο 2009, όταν είχα γράψει ένα δικό μου κείμενο για την αυτογνωσία και ήθελα να το κάνω παράσταση.

Και αυτό το κείμενο πώς προέκυψε;

Μέσα από μία σειρά σεμιναρίων της Προπόνησης Ζωής. Σεμινάρια life coaching, με τον Διονύση Μπουγά. Οπότε, όλες μου οι σημειώσεις, όταν έγιναν ένα κείμενο, ήθελα αυτό να το κάνω παράσταση και να τη σκηνοθετήσω ο ίδιος. Κι έτσι έκανα την πρώτη μου σκηνοθεσία και συνεργάστηκα με τον Αυγουστίνο Κούμουλο, ο οποίος σήμερα είναι και υποψήφιος για το βραβείο Χορν και τον Μάριο Ντερντέ. Η παράσταση παρουσιάστηκε σε δύο φεστιβάλ, στο off-off Athens στο Επί Κολωνώ και στο Fringe και συνεχίσαμε με δικές μας ανεξάρτητες παραστάσεις στο θέατρο Art Rouf στο Γκάζι. Έτσι μετά την παράσταση Τυχερός, που κάναμε με τον Κούμουλο και η επόμενη δουλειά μου ήταν το Σαν βροχή με την Παναγιώτα Πανταζή, που ήταν ένα project πάνω στο Μίλα μου σαν τη βροχή του Tennessee Williams. Μετά λοιπόν από αυτή την παράσταση, ήξερα. Ήξερα ότι η σκηνοθεσία ήταν κάτι που ήθελα να κάνω, εκτός από την υποκριτική. Έτσι ακολούθησε το Κάποιος να με φωνάξει και το Σαρβίλ όπου ήταν και η πρώτη μου συνεργασία με τον Στέφανο Κορκολή, ο οποίος έγραψε τη μουσική του. Αργότερα ξανασυνεργάστηκα με τον Κορκολή στην παρουσίαση βιβλίου της Αναστασίας Βούλγαρη και συμμετείχα σε κάποιες συναυλίες του ως επιμελητής και για αναγνώσεις κυρίως ποιημάτων. Ακολούθησε για δύο χρόνια η παράσταση Μόνος κόσμος και φτάνουμε φέτος που έχουμε τον Όρκο στο παρόν.

Να ρωτήσω τι από τα δύο προτιμάς;

Σίγουρα θα συνεχίσω να τα κάνω παράλληλα. Δηλαδή δεν νομίζω ότι θα σταματήσω ποτέ να είμαι ηθοποιός και να σκηνοθετώ. Είναι κάτι που ξέρω ότι και τα δύο μου αρέσουν και τα δύο θέλω να τα κάνω. Θέλω να αποφεύγω να τα κάνω μαζί, είναι κάτι που δεν το προτιμώ, όπως αυτό που συμβαίνει στον Όρκο στο παρόν. Συνήθως αυτό δεν το θέλω… αλλά κάποιες φορές δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς… πρέπει να συμβεί…

Για να γίνεις ηθοποιός παρακολουθείς κάποια σχολή. Για να γίνεις σκηνοθέτης;

Για τη σκηνοθεσία θεάτρου παίρνεις πολλές γνώσεις από τις δραματικές σχολές και από την υποκριτική. Η σκηνοθεσία του κινηματογράφου όμως θέλει ειδικές σπουδές και υπάρχουν εξειδικευμένες σχολές. Η μόνη σχολή για σκηνοθεσία θεάτρου και αυτή άρχισε να λειτουργεί σχετικά πρόσφατα, είναι η σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Φυσικά για σκηνοθεσία κάνεις και εξειδικευμένα μαθήματα, όπως έκανα με τον Δημήτρη Μαυρίκιο. Οι περισσότεροι σκηνοθέτες του θεάτρου έχουν ξεκινήσει από ηθοποιοί. Έχουν αποφοιτήσει από μια δραματική σχολή και μετά σκηνοθετούν…. Βλέπεις, είναι ουσιαστικά ο ίδιος τρόπος σκέψης και διδασκαλίας και γνώσης, από κει ξεκινάει. Εκτός αν θες να κάνεις κινηματογράφο, που είναι όντως κάτι άλλο και που δεν το μαθαίνεις σε μια δραματική σχολή. Πρέπει να πας σε σχολή κινηματογράφου, όπως είναι η σχολή Σταυράκου.

Κινηματογράφο έχεις κάνει;

Είμαι στην ταινία Εξορία του Βασίλη Μαζωμένου, που έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και τώρα ταξιδεύει σε μεγάλα και σημαντικά φεστιβάλ του εξωτερικού.

Φωτογραφία: Α. Διακούρης

Έχεις γράψει και δικό σου σενάριο, σωστά;

Ναι, πρόσφατα ως σεναριογράφος έκανα το σενάριο της μικρού μήκους ταινίας Ευέλικτες επιλογές, σε σκηνοθεσία του Θοδωρή Βουρνά, όπου έπαιξα εκεί και έναν από τους τρεις ανδρικούς ρόλους. Και αυτή η ταινία τώρα ταξιδεύει σε διάφορα φεστιβάλ. Ξεκίνησε από το Βερολίνο και συνεχίζει την πορεία της.

Σεναριογράφος. Δεν θέλει κάποια ειδική εκπαίδευση;

Ναι. Όλα θέλουν ειδική εκπαίδευση. Ναι, όταν θέλεις να κάνεις κάτι, ο καλύτερος δρόμος είναι να πας σε κάποια σχολή που ειδικεύεται σε αυτό. Εγώ δεν θεωρώ τον εαυτό μου σεναριογράφο, αν και είναι το 3ο σενάριο που έχω κάνει. Έγραφα πάντα. Μου αρέσει να γράφω. Έτσι προέκυψε και το θεατρικό μου ο Τυχερός, έτσι προέκυψε και το σενάριο Οι Εθελοντές, που κάναμε με τον Αντίνοο Αλμπάνη. Είναι η δική μου ανάγκη, Έλενα, να φτιάξω κάτι και μετά αυτό βρίσκει το δρόμο του και υλοποιείται… όπως και οι Ευέλικτες επιλογές και το Χωρίς γάλα, πάλι του Βουρνά… Υπάρχουν κύκλοι σεμιναρίων, αν και μια δραματική σχολή δίνει πάρα πολλά πράγματα. Εγώ γράφω. Κάποια πράγματα από αυτά δεν ολοκληρώνονται… Το βλέπω και εγώ ότι δεν είναι έτοιμα να προχωρήσουν… κάποια είναι… Και με όσα αισθάνομαι εγώ καλά, ότι έχουν δηλαδή κάτι να πουν, τα επικοινωνώ και φυσικά χαίρομαι όταν υλοποιούνται.

Και το life coaching;

Το life coaching ήταν για εμένα κάτι που μου άνοιξε νέους ορίζοντες.

Πώς ξεκίνησε για εσένα αυτή η ιστορία;

Είναι ένα βήμα για να σε κάνει πιο δυνατό…

Εννοείς ότι προέκυψε ως ανάγκη σου;

Συνήθως, όλα αυτά τα αναζητάς, όταν δεν είσαι και πολύ καλά… Όταν έχεις κάποια θέματα που σε βασανίζουν. Είναι κάτι που μπορεί να βοηθήσει πάρα πολλούς, σαφώς όχι όλους, αλλά μπορεί να βοηθήσει πολύ κόσμο να πατήσει λίγο καλύτερα στα πόδια του ή να βάλει τα πράγματα σε μία τάξη. Εγώ το έκανα αυτό τότε και πραγματικά μου έδωσε το θάρρος και τη δύναμη να σκηνοθετήσω το έργο μου, το Τυχερό… και εύχομαι στον Αυγουστίνο να πάρει το βραβείο Χορν φέτος γιατί πραγματικά το αξίζει. Στη συνέχεια βέβαια δεν φτάνει μόνο αυτό το σεμινάριο… Χρειάζεται διαρκής προπόνησης ζωής ή life coaching ή ψυχοθεραπεία ή διαλογισμός ή οτιδήποτε… μια διαρκής προσπάθεια…

Μια διαρκής προσπάθεια για ένα καλύτερο αύριο… Αλέξιε, πολύ σε ευχαριστώ!