Ο Ντειβιντ Νεγριν, η Δαναη Μιχαλακη και ο Παντελης Παγκαλος στο «Και για πες…» με την Ελενα Χατζοπουλου

Μπλε, είναι το όνομα της παράστασης. Μια παράσταση την οποία ονειρεύεται, σκηνοθετεί, σκηνογραφεί και επιμελείται της μουσικής της ο πολυπράγμων Ντέιβιντ Νέγριν. Παρέα του, ο μοναδικός και ιδιαίτερος Παντελής Πάγκαλος ή αλλιώς ο Conte Pagalini και η ταλαντούχα Δανάη Μιχαλάκη που κλέβει τις εντυπώσεις. Και μια συνέντευξη που ακολουθεί, και με τους τρεις μαζί και χαρακτηρίστηκε από πολλά γέλια, παιχνιδιάρικη διάθεση και αρκετή συγκίνηση.

Αρχικά να σας καλωσορίσω στο Sin Radio. Ντέιβιντ, μίλα μας για το δικό σου Μπλε.

Ντέιβιντ Νέγριν: Έλενα, ευχαριστούμε για την πρόσκληση. Αυτή η ιστορία είναι μια πολύ προσωπική ιστορία… Ήθελα πάρα πολύ να κάνω μια δουλειά από την καρδιά μου και να είναι όλη μου η αλήθεια. Να είναι όλη μου η ψυχή. Αυτό που προσπαθούν οι σκηνοθέτες και οι δάσκαλοι υποκριτικής να περάσουν στους ηθοποιούς είναι να καταφέρουν να βγάλουν από μέσα τους αυτό που έχουν… να βγάλουν όλη τους την αλήθεια και να τη βγάλουν αβίαστα. Νομίζω ότι στη συγκεκριμένη παράσταση κατάφερα να το πετύχω αυτό… Έκλεισα δηλαδή τα μάτια μου και είπα Τι θες να πεις ρε; Πες το. Ό,τι υπάρχει μέσα σου, βγάλτο μέσα σε μια ώρα. Νομίζω ότι το κατάφερα. Το κατάφερα, γιατί ξέρω ότι αυτό που βγαίνει στο Μπλε είναι ο χαρακτήρας μου. Σ’ αυτήν την παράσταση τα έκανα όλα, εκτός από το να παίξω, μιας και δεν έχω και το ταλέντο να το κάνω… Αν μπορούσα, θα έπαιζα κιόλας… Είχα τη μεγάλη τύχη, όμως, να δουλέψω με τον Παντελή Πάγκαλο, τον οποίον τον ήξερα από παλιά, μιας και είχαμε ξαναδουλέψει μαζί. Όταν ο Παντελής άκουσε την ιδέα, μου είπε αμέσως πάμε. Τον κοίταξα στα μάτια και πίστεψα στο πάμε γιατί ήξερα ότι ο Παντελής μπορεί να είναι αυτό που δεν μπορώ να είμαι εγώ… Έτσι λοιπόν ξεκινάει η ιστορία του Μπλε.

Παντελής Πάγκαλος: Μα κι εσύ μπορούσες να το κάνεις, Ντέιβιντ… Απλά για μένα ήταν μεγάλη χαρά, όταν μου είπες να κάνουμε μαζί αυτή την παράσταση…

Ν.Ν. Αν δεν είχα πετύχει τον Παντελή σε εκείνο τα ταξίδι μου προς τη Δωδώνη, δεν ξέρω εάν θα την έκανα αυτή την παράσταση…

Έχετε παρελθόν δηλαδή;

Ν.Ν. Ναι, εκτός απ’ το ταξίδι αυτό, έχουμε δουλέψει μαζί τέσσερις φορές.

Και γιατί επιλέγεις τον Παντελή;

Ν.Ν. Στον Παντελή, βρήκα ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου που προσπαθεί να κάνει τους άλλους να διασκεδάζουν και να γελάνε, ενώ μέσα του μπορεί να πονάει. Αυτό για μένα δείχνει μια ανιδιοτέλεια. Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τον εαυτό μας. Ο Παντελής και ο κάθε Παντελής, όπως και κάποιοι κωμικοί του παρελθόντος που κουβαλούσαν μια πονεμένη ιστορία, όπως ο αγαπημένος μου Χρόνης Εξαρχάκος, και παρόλα αυτά έκαναν τον κόσμο να γελάει. Αυτή η προσπάθεια προσωπικά με συγκινεί πολύ. Η προσπάθεια αυτών των ανθρώπων να κάνουν τους άλλους να ξεχαστούν και να μη πονάνε πια, ενώ πονάνε αυτοί, δείχνει μια ανιδιοτέλεια. Ο Παντελής λοιπόν όλο αυτό μου το έβγαζε. Είναι ένα παιδί βαθιά σκεπτόμενο, ξέρει ακόμη και το Άξιον Εστί απέξω…. Κάτι δείχνει αυτό… Στον Παντελή λοιπόν βρήκα και τον άνθρωπο που ήθελα να συνεργαστώ. Όταν ξεκίνησε η ιστορία του Μπλε, ήταν περισσότερο one man show. Και απλά ήθελα να υπάρχει μια όμορφη κοπέλα που θα τον ενοχλεί στην αρχή και στη συνέχεια να τον βοηθήσει στο όνειρό του. Η κοπέλα δηλαδή θα ήταν μόνο μια πινελιά σ’ όλη την παράσταση.

Όμως το αποτέλεσμα δείχνει κάτι άλλο…

Ν.Ν. Ναι, όπως φάνηκε και από τις πρόβες, η παρουσία της κοπέλας έπρεπε να είναι ισότιμη. Κι αυτό μου έδειξε πολλά πράγματα για τον χαρακτήρα μου και τα θέλω μου. Πόσο μ’ ενδιαφέρει η συντροφιά, πόσο μ’ αρέσει να μοιράζομαι, πόσο μου αρέσει να δουλεύω μ’ άλλους ανθρώπους, να αγαπώ και να αγαπιέμαι… να χαιρόμαστε μαζί, να στεναχωριόμαστε μαζί… Τελικά αυτό θέλει να πει το Μπλε. Τώρα πια δεν μπορώ να φανταστώ τον Μπλε με τον Παντελή μια ώρα στη σκηνή και τη Δανάη μόνο πέντε λεπτά… Το έργο που βγήκε τελικά είναι άλλο από αυτό που είχα σκεφτεί…

Ποια ήταν δηλαδή η αρχική ιδέα;

Ν.Ν. Η αρχική ιδέα είχε να κάνει με το όταν βρεις κάτι στη ζωή σου που το θέλεις πάρα πολύ, το κυνηγάς και το παλεύεις και αυτό σε κάνει ευτυχισμένο. Και τελικά καταλήξαμε να λέμε ότι δεν έχει σημασία αυτό που κυνηγάς, αν δεν το μοιραστείς. Έτσι το Μπλε έγινε ένα άλλο έργο απ’ αυτό που ξεκίνησε. Είμαι δε πάρα πολύ τυχερός με τους συνεργάτες που βρέθηκαν στον δρόμο μου. Αυτό ισχύει και για την Αναστασία Καπρέτσου, η οποία συμμετείχε πέρυσι στην παράσταση. Και φυσικά είμαι και πολύ ενθουσιασμένος που φέτος έχουμε μαζί μας τη Δανάη Μιχαλάκη…

Φέτος σε τσίμπησε μια μέλισσα κι εσένα Ντέιβιντ…

Ν.Ν. Ναι, ναι και μάλιστα μια Άγρια Μέλισσα. Με τη Δανάη γνωριζόμασταν πριν το Μπλε. Και ήμουν τυχερός που πέρυσι είχε δει το Μπλε. Η Δανάη φέτος κάνει μεγάλη επιτυχία στη σειρά που πρωταγωνιστεί. Της αξίζει και σαν καλλιτέχνη, αλλά και σαν άνθρωπο. Πιστεύω ότι έχει μέλλον στο θέατρο και είναι χαρά μας που είναι μαζί μας. Και όχι επειδή είναι μια επιτυχημένη Άγρια Μέλισσα, αλλά επειδή απλά είναι η Δανάη. Είναι ένας πολύ γλυκός άνθρωπος κι ένας άνθρωπος ιδιαίτερα συνεπής, κάτι που δεν το συναντάς συχνά στη δουλειά μας. Με το που θα πάρει το πρόγραμμα των γυρισμάτων της σειράς, θα τηλεφωνήσει για να ενημερώσει, ώστε να κανονίσουμε τις πρόβες μας. Στη δουλειά μας είναι σημαντικό να έχεις συνεργάτες τυπικούς και που είναι στην ώρα τους… Η Δανάη ερχόταν στην πρόβα και ήξερε αυτά που έπρεπε, είχε δουλέψει πάνω στη μουσική που είχαμε επιλέξει και γενικά με τη συμπεριφορά της μας έκανε τη ζωή πιο εύκολη. Ευτυχώς που δεν είναι εδώ και δεν ακούει (γέλια πολλά).

Κι έτσι έχουμε έναν Κόντε Παγκαλίνι και μια Άγρια Μέλισσα μαζί…

Π.Π. Κάποια στιγμή δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τον Ντέιβιντ. Με ρώτησε εάν θέλω να ξαναπάμε δεύτερη σαιζόν το Μπλε. Αμέ, πάμε, ήταν φυσικά η απάντηση μου. Για να φτιάξουμε το Μπλε πέρυσι κουραστήκαμε πολύ. Παίξαμε τριάντα και παραστάσεις. Και παρόλο που πήγε πολύ, εγώ δεν το χόρτασα. Το πάμε; Και το φέρνουμε, του λέω (γέλια). Άρχισε λοιπόν ο Ντέιβιντ να κάνει τις ενέργειές του… Η Αναστασία, λόγω άλλων υποχρεώσεων, δεν μπορούσε φέτος να είναι μαζί μας κι ο Ντέιβιντ υποσχέθηκε ότι θα μου φέρει τη Cindy Crawford -ακόμη δε μου την έχει φέρει- (και δεν γελάει… δεν ξέρω αν με πιστεύετε…).

Ν.Ν. Ακόμη τον κοροϊδεύω…

Π.Π. Αλλά τελικά μου είχε επιφύλαξε καλύτερη έκπληξη. Έτσι γνώρισα τη Δανάη. Εξαιρετικό παιδί κι εργάτης.

Και Άγρια Μέλισσα που τσιμπάει όμως….

Π.Π. Ε, ναι. Άμα την πειράξεις πολύ…. Είναι όμως πολύ καλό παιδί. Κι έκανε και βουτιά «παντελονάτη» που λέμε, γιατί είναι άλλος κώδικας. Δεν είναι το θέατρο που μιλάς και σωματοποιείς αυτό που λες. Εδώ είσαι γυμνός (μεταφορικά το λέμε μην προτρέχετε)…

Και με πολλές μελανιές στα πόδια….

Δανάη Μιχαλάκη: Ναιιιι… Φαίνονται εεε;;; Είναι που είμαι και λίγο ατσούμπαλη στη ζωή μου…

Μπαλαρίνα και ατσούμπαλη;

Δ.Μ. (γέλια) Κι όμως ναι. Μια μπαλαρίνα μπορεί να είναι και πολύ ατσούμπαλη. Ε, ήταν και λίγες από τις πρόβες…

Έδεναν όμως με τον ρόλο…

Δ.Μ. Ναι, είδες; Έκατσε καλά στον ρόλο. Ταίριαξε. Θυμάμαι που είπα στον Ντέιβιντ σχετικά, μήπως και τις έβαφα. Φυσικά μου είπε όχιιιι, κάνε κι άλλες…

Ν.Ν. Θέλω να μοιραστώ κάτι μαζί σας… Με τη Δανάη γνωριζόμαστε από πέρυσι. Είχαμε δουλέψει μαζί σε άλλες συνθήκες και είχαμε δημιουργήσει μια πολύ καλή αδελφική σχέση. Η Δανάη πέρυσι είχε δει το Μπλε. Το καλοκαίρι της τηλεφώνησα για να συζητήσω μαζί της μια νέα δουλειά… Ήταν στη γενέτειρά της, τη Σύρο, και η απάντησή της ήταν αρνητική… Με ευχαρίστησε για την πρόταση και μου είπε όλο χαρά ότι απαντάει αρνητικά, διότι είχε κλείσει να παίξει σε ένα σήριαλ εποχής, τις Άγριες Μέλισσες, στον Αντ1. Φυσικά χάρηκα πολύ για την Δανάη. Χοροπηδούσα κι εγώ μαζί της και ανυπομονούσα να αρχίσει η προβολή του σήριαλ για να δω την καλή μου φίλη στην τηλεόραση, μιας και δεν την είχα ξαναδεί να παίζει… Και τα πράγματα ήρθαν κάπως… δεν ξέρω πώς να το χαρακτηρίσω… Ο πατέρας μου ήταν στο νοσοκομείο… Η κυρία που φρόντιζε τον άντρα της στο διπλανό κρεβάτι, άνοιξε να δει το πρώτο επεισόδιο από τις Άγριες Μέλισσες… Είδα την πρώτη εμφάνιση της φίλης μου, τη στιγμή που είχα την τελευταία επικοινωνία με τον πατέρα μου… τη στιγμή που τον αποχαιρετούσα… Ήταν η γέννηση, η αρχή μιας πορείας και ο θάνατος, το τέλος μιας ζωής…

Ντέιβιντ, σε ευχαριστώ πάρα πολύ που αυτή τη στιγμή θέλησες να τη μοιραστείς μαζί μας. Η ευαισθησία σου εξάλλου είναι διάχυτη και στην παράσταση. Αλήθεια, πώς γίνεται, μέσα σε μια παράσταση, να ξεδιπλωθεί τόσο συναίσθημα χωρίς κείμενο;

Δ.Μ. Μετράνε πάρα πολύ οι εκφράσεις και οι κινήσεις σου και πάνω απ’ όλα αυτό που νιώθεις μέσα σου. Πρέπει αυτό που νιώθεις μέσα σου, έστω με μια ματιά στον κόσμο, να καταφέρεις να δείξεις, να το μεταφέρεις.

Και τι νιώθεις μέσα σου;

Δ.Μ. Προσωπικά στο Μπλε, είμαι ένα πειραχτήρι που ψαχουλεύει τα πράγματα του κύριου Μπλε και ενόσω μαθαίνω τον δικό του κόσμο, παράλληλα δείχνω και τον δικό μου κόσμο. Και κάπως έτσι αυτοί οι δύο διαφορετικοί κόσμοι ενώνονται.

Παντελή, η παράσταση είναι μιμική τέχνη;

Π.Π. Όχι το Μπλε δεν είναι μιμική τέχνη…

Τι ακριβώς είναι;

Π.Π. Είναι σωματικό θέατρο. Η μιμική είναι μια άλλη σχολή… είναι ο κλασικός μίμος με το άσπρο πρόσωπο και τα δάκτυλα στον τοίχο… Η μιμική τέχνη είναι ένα άλλο κομμάτι τέχνης, η οποία περιγράφει μόνο την κίνηση.

Ν.Ν. Αυτή την παράσταση δεν θα την ορίζαμε ως παντομίμα ή μιμική, κυρίως γιατί αυτοί οι δύο άνθρωποι που είναι πάνω στη σκηνή δεν μιμούνται…. Δηλαδή δεν κάνουν ότι πίνουν νερό, αλλά πίνουν νερό… δεν μιμούνται ότι σκουπίζουν, αλλά σκουπίζουν με μια αληθινή σκούπα… Απλώς αυτοί οι δύο άνθρωποι δεν μιλούν μεταξύ τους. Θα μπορούσαν κάλλιστα να μιλάνε, απλά δεν χρειάζεται να μιλήσουν. Γιατί να μιλήσουν, αφού όλα τα δείχνουν; Αυτή είναι η βάση και η λογική της παράστασης. Απλά έτυχε για μία ώρα αυτοί οι δύο άνθρωποι να μη μιλήσουν.

Απαιτείται όμως ακρίβεια κινήσεων, συντονισμός, έως και χορογραφημένες κινήσεις…

Δ.Μ. Για μένα όλη η παράσταση είναι μια χορογραφία. Ακόμη όμως και σε μια «κανονική» παράσταση, όπου μιλάς εννοώ, έχεις τη χορογραφία σου. Απλά στο Μπλε είναι πολύ πιο συγκεκριμένη η χορογραφία. Πρέπει να είσαι στην ακρίβεια με τη μουσική, συντονισμένος με τον διπλανό σου, άρα η κίνηση παίζει τον πρωτεύοντα ρόλο.

Η συναρπαστική επιλογή της μουσικής είναι δική σου Ντέιβιντ…

Ν.Ν. Η μουσική παίζει κυρίαρχο ρόλο στην παράσταση. Βοηθάει και στο ρυθμό, αλλά και στο συναίσθημα, χωρίς να σημαίνει ότι τα παιδιά την ακολουθούν επακριβώς ως χορευτές, απλά έχουν οδηγία να ακολουθούν το συναίσθημα της μουσικής, αλλά όχι τον ρυθμό. Μάλιστα οι πρώτες πρόβες που έγιναν με τον Παντελή, οι μουσικές που άκουγε τότε ήταν πολύ διαφορετικές. Μπορεί να σου επιβεβαιώσει ότι…

Π.Π. Το επιβεβαιώνω, το επιβεβαιώνω! (πολλά τα γέλια φυσικά)

Ν.Ν. Ένα από τα μουσικά κομμάτια με τα οποία έκανε πρόβα ο Παντελής, ήταν ένα ροκ σκληρό κομμάτι, για να του δώσει το συναίσθημα του θυμού και της αντίδρασης. Για πολύ καιρό έκανε την πρόβα με αυτό το κομμάτι. Ενώ το έκανε έτσι, ξαφνικά μπήκε στην μουσική της παράστασης, που ήταν μια διαφορετική μουσική κι αυτό δημιούργησε ένα κοντράστ πολύ ενδιαφέρον. Ο Παντελής είχε, τέτοιου είδους, πολλές δυσκολίες…

Και γιατί Μπλε κι όχι Πράσινο, Κίτρινο ή Ροζ;

Ν.Ν. Μμμμμ… αυτό εάν το απαντήσω είναι λίγο σα να σου δίνω spoiler της σοφίας της παράστασης… Αν και δεν έχει και μεγάλη σημασία αν είναι Μπλε, Πορτοκαλί ή Κόκκινο. Το χρώμα δεν έχει πολύ σημασία, εκτός από το ότι το Μπλε είναι συμβολικό.

Τι συμβολίζει;

Ν.Ν. Πολλοί λένε ότι το μπλε συμβολίζει την μελαγχολία, όπως blue Monday… Δεν συμβολίζει κάτι συγκεκριμένο…. Αν και το μπλε ήταν το αγαπημένο χρώμα των παιδικών μου χρόνων και για μένα είναι μια ανάκληση της παιδικότητας μου…

Μπλε, λοιπόν. Μια ιστορία προορισμού, όπως αναγράφεται και στη μπροσούρα σας…

Π.Π. Προορισμός. Λέξη που υποδηλώνει το πού πάμε. Τι θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας. Τι είναι αυτό που μας γεμίζει και μας δίνει χρώμα. Κι όπως έλεγε κι ο Καβάφης, σημασία έχει το ταξίδι. Αλλά για να κάνεις το ταξίδι πρέπει νά’χεις κι έναν προορισμό. Το Μπλε, λοιπόν, στην ιστορία μας είναι ο προορισμός. Μπλε, λοιπόν. Μια ιστορία προορισμού.

Μια ιστορία προορισμού στη σιωπή. Κι όπως λέει ο Ντέιβιντ και οι θεατές είναι μέσα στη σιωπή τους, έχοντας τις δικές τους σκέψεις και δίνοντας τις δικές τους ερμηνείες.

Π.Π. Χρησιμοποιούμε ως δραματουργικό εργαλείο το ότι δεν μιλάμε. Όταν δεν μιλάμε, ο άλλος μπορεί να φανταστεί ό,τι θέλει. Να κάνεις στο μυαλό σου όποιον διάλογο θέλεις και να έχει για σένα συμβολισμό διαφορετικό το κάθε τι…. Πώς εσύ δηλαδή καταλαβαίνεις το κάθε τι. Αυτό λοιπόν είναι το να αφεθείς. Για να γίνει λοιπόν το Μπλε κι ο Ντέιβιντ κι εγώ αφεθήκαμε και δεχτήκαμε αυτό που ερχότανε… Αφεθήκαμε και συναισθηματικά. Δεχτήκαμε αυτό που ερχόταν…. Αυτό που έβγαινε… Ο Ντέιβιντ είπε ξεκίνησα να κάνω κάτι συγκεκριμένο και μου βγήκε κάτι άλλο. Αυτό εξακολουθεί και συμβαίνει μέσα στην παράσταση.

Πρέπει, λοιπόν, να αφήνεσαι;

Π.Π. Μμμμ… το θέμα είναι υπό ποία έννοια θα αφεθείς… Θα αφεθείς για να ζήσεις τη στιγμή σου; Να ζήσεις τη μέρα σου; Να ζήσεις τη χαρά; Να είσαι παρόν και να αφεθείς χωρίς να έχεις μέσα σου αγκάθια και πράγματα που σε περιορίζουν, ναι τότε να αφεθείς… Αλλιώς να αφεθείς και να τα κάνεις όλα γύρω σου κομμάτια, ε όχι… Να χαίρεσαι, αυτό έχει σημασία. Να αφεθείς και να μη φοβάσαι να ζήσεις.

Και ο κύριος Μπλε, τι κάνει;

Π.Π. Ο κύριος Μπλε είναι ο άνθρωπος του σήμερα. Είναι ο άνθρωπος ο οποίος πρέπει να ξυπνήσει 7.00 το πρωί, να ετοιμάσει τον καφέ του, άντε αν προλάβει να φάει και τα δημητριακά του και να φύγει για να πάει στη δουλειά και να γυρίσει πίσω και ξανά απ’ την αρχή…. Γιατί έτσι επιτάσσει η ζωή στο σήμερα…. Ε, αυτός είναι ο άνθρωπος ο οποίος δεν έχει αφεθεί. Δεν ζει πράγματα.

Ψυχαναγκαστικό λιγάκι τον είδα…

Π.Π. Είμαστε ψυχαναγκαστικοί…. Αν το σκεφτούμε, πολλά απάνθρωπα πράγματα στη ζωή, μας έχουν γίνει συνήθεια.

Όμως ο κύριος Μπλε…

Π.Π. Όμως ο κύριος Μπλε καταφέρνει και ανοίγεται και βλέπει κάτι καινούργιο. Βλέπει ότι υπάρχει και κάτι άλλο. Ότι ο κόσμος τελικά είναι ένας κόσμος of possibilities. Το Μπλε είναι ένας κόσμος ευκαιριών, ένας κόσμος με πολύ φως, μέσα στον οποίο μπορείς να ζήσεις.

Συναίσθημα ή λογική;

Δ.Μ. Προσωπικά βαδίζω πιο πολύ με το συναίσθημα. Υπάρχει και η λογική και αναλόγως σε ποια φάση πρέπει να επιλέξεις, η λογική είναι η σιγουριά. Το θέμα είναι όμως τι νιώθεις μέσα σου. Τι σου λέει η καρδούλα σου. Κι εγώ πάντα πάω με την καρδούλα μου και με το συναίσθημα… Και μπορώ να πω ότι, σε γενικές, μ’ έχει βγάλει σε καλό.

Εσύ αφήνεσαι;

Δ.Μ. Ναι. Τουλάχιστον στην παρούσα φάση της ζωής μου έχω αφεθεί και τα ζω όλα. Τα ζω, Έλενα. Τα ζω! Αλλά και γενικότερα είμαι άνθρωπος που θα αφεθώ κι ότι είναι να μου φέρει η ζωή το δέχομαι και το αντιμετωπίζω.

Ο κύριος Μπλε αφήνεται και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να κάνει μια αλλαγή στη ζωή του.

Π.Π. Ο κύριος Μπλε κάνει μια ανακάλυψη. Μια ανακάλυψη μεγάλη. Βλέπει ότι ο κόσμος του δεν είναι αυτός που έχει κτίσει. Αυτό, Έλενα, είναι γέννα. Τόσο πολύ πονάει. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιήσεις, στα 40 ή στα 50, ότι ο κόσμος που ξέρεις κι έχεις δομήσει, ξαφνικά ανατρέπεται. Πιστεύω ότι είναι εξαιρετικά συγκλονιστικό για έναν άνθρωπο να το ζήσει αυτό. Γέννα συμβαίνει στον Μπλε. Βλέπει κάτι με το οποίο πρέπει να μάθει να ζει μαζί του. Πρέπει να πιστέψει ότι υπάρχει στη ζωή του κι αυτός δεν το βλέπει τόσα χρόνια.

Και η κοπέλα, εκείνο το πειραχτήρι με τις μελανιές, βιώνει κάποια αλλαγή;

Δ.Μ. Ναι, βέβαια. Εγώ (σαν ρόλος) την αλλαγή τη βλέπω σαν μια συναρπαστική ανακάλυψη. Ουάου… και μ’ αρέσει πάρα πολύ όλο αυτό. Τη βιώνω με ενθουσιασμό όλη αυτή την αλλαγή. Είναι κάτι πολύ όμορφο για μένα. Αντίθετα με τον κύριο Μπλε, που την αλλαγή την αντιμετωπίζει πρώτη φορά και τον φοβίζει. Δεν ξέρει τι να κάνει. Ενώ εγώ έχω από την αρχή τη λαχτάρα… να βάψω… Και βάφω και βάφω, βάβω μέχρι που σίγα-σιγά βάφουμε μαζί. Και γίνονται επιτέλους όλα ΜΠΛΕ.

Εύχομαι στον κόσμο σας πάντα όλα να είναι ΜΠΛΕ. Χαρούμενα, αισιόδοξα και ΜΠΛΕ. Πολύ σας ευχαριστώ. 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ‘ΜΠΛΕ’

Η παράσταση παρουσιάστηκε στο θέατρο Άλφα μόνο δύο ημέρες, στις 28/02 και 06/03, καθώς, με εντολή της κυβέρνησης, στις 12/03, τα θέατρα έκλεισαν, λόγω του κορωνοϊού. Ευελπιστούμε να επαναληφθεί στο άμεσο μέλλον, όταν θα επιστρέψουμε όλοι στην κανονική μας καθημερινότητα!

ΜΠΛΕ
ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 21:00
ΚΑΙ ΓΙΑ 4 ΜΟΝΟ ΤΕΤΑΡΤΕΣ

Στα ίχνη του Buster Keaton και του Jacques Tati, μια βουβή και συγκρατημένα τρελή παράσταση που φωνάζει την εξαντλητική επανάληψη μια μοναχικής και άχρωμης καθημερινότητας και τελικά θα «χρωματίσει» τις ψυχές μας.
Οι θεατές της παράστασης βιώνουν μια αλληλουχία συναισθημάτων γέλιου, χαράς, βαθιάς σκέψης, ανησυχίας, προβληματισμού, ψυχικής ανάτασης και συγκίνησης…

Λίγα λόγια για το έργο:
Ένας, άθελά του αστείος, αλλά πολύ μελαγχολικός ήρωας, ζει σε ένα λευκό κόσμο. Καταφέρνει και επιβιώνει ψυχικά σε ένα άχρωμο “λίγο”, που βάζει σε τάξη τη ζωή του.
Μα ποιος θέλει την τάξη;
Μια απρόσμενη συνάντηση και ο ήρωάς μας θα ανακαλύψει το ΜΠΛΕ.
Εκεί θα πάρει αποφάσεις που, στην πορεία, όταν δεν είναι μόνος, ανατρέπονται…

Μια ιστορία για την ανθρώπινη φύση, που σε κάθε εποχή ανά τους αιώνες, είναι συνδεδεμένη με τη συντροφικότητα και την αποδοχή του άλλου.
Το άλλο είναι μια εσωτερική ανακάλυψη, ένα βαθύτερο «είναι».
Μια συνάντηση που επιβάλλεται για να δώσει χρώμα στη ζωή του ήρωα. Και ξαφνικά, όλα αλλάζουν και αποκτούν νόημα…

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Nτέιβιντ Νεγρίν
Υποκριτική διδασκαλία: Άννα Μονογιού
Χορογραφίες: Χριστίνα Φωτεινάκη
Σκηνικά-κοστούμια-φωτισμοί: Ντέιβιντ Νεγρίν
Βοηθός Σκηνογράφου: Νάσια Πλέτση
Κατασκευή σκηνικού: Χρήστος Χαμζαλάρης

ΠΑΙΖΟΥΝ
Παντελής Πάγκαλος, Δανάη Μιχαλάκη

Θέατρο ΑΛΦΑ
28ης Οκτωβρίου (Πατησίων) 37
Από Τετάρτη 26 Φεβρουαρίου στις 21:00, για 4 Τετάρτες.
Τιμές εισιτηρίων: 10€ προπώληση / Ταμείο 12€ & 10€ μειωμένο (άνεργοι, φοιτητές, ΑμεΑ)
Προπώληση από το ταμείο του θεάτρου (2105221444) & από το viva.gr