Ο Πασχαλης Τσαρουχας και η Θεοδωρα Σιαρκου στο «Και για πες…» με την Ελενα Χατζοπουλου

After Play του Brian Friel, σε μετάφραση της Μαργαρίτας Δαλαμάγκα-Καλογήρου. Η ολοκαινούργια δουλειά του πολυδιάστατου σκηνοθέτη Θοδωρή Βουρνά, παρουσιάζεται στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα, από τις 9 Μαρτίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη, με πρωταγωνιστές τη Θεοδώρα Σιάρκου και τον Πασχάλη Τσαρούχα. 

Ο Friel επαναφέρει στην επικαιρότητα δύο χαρακτήρες του Τσέχωφ, τη Σόνια από τον Θείο Βάνια και τον Αντρέϊ από τις Τρεις Αδελφές. Ο καθένας τους είχε αποκτήσει ζωή μέσα από τα έργα του Τσέχωφ και από την εποχή εκείνη έχει ακολουθήσει τη δική του άγνωστη διαδρομή. Σήμερα συναντιούνται τυχαία σε ένα εστιατόριο στη Μόσχα, γοητεύονται ο ένας από τον άλλον και αρχίζουν να διηγούνται τη ζωή τους, παρουσιάζοντάς την μάλλον ονειρική. Υποκρισία; Ψέμα; Ή άρνηση της αλήθειας;

Μια υπέροχη παράσταση που καταφέρνει να σε συγκινήσει, ενώ με μια ιδιαίτερη προσθήκη, ένα εισαγωγικό Pre Play κείμενο, σε δραματουργική επεξεργασία της Χρύσας Λαγού, ο Θοδωρής Βουρνάς παρουσιάζει την εικόνα της εποχής, με πρωταγωνιστές τη Μαρία Θωμά και τον Νίκο Μέλλο.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί η Θεοδώρα Σιάρκου και ο Πασχάλης Τσαρούχας μας μιλούν για την παράσταση και για τους χαρακτήρες που ερμηνεύουν.

Κα Σιάρκου, σας καλωσορίζουμε στο Sin Radio. Είναι η πρώτη φορά που συνεργάζεστε με τον Θοδωρή Βουρνά;

Ναι, ναι η πρώτη μου φορά. Και πρώτη φορά και με τον Πασχάλη.

Πώς είναι αυτή η συνεργασία;

Είναι πολύ όμορφα. Ο Θοδωρής είναι ένα παιδί που τον χαρακτηρίζει η ευγένεια, η συνέπεια και όλα κύλισαν πολύ ομαλά και στρωτά. Δεν τον γνώριζα σαν σκηνοθέτη, όταν γνωριστήκαμε άρχισα να βλέπω κάποιες δουλειές του στο θέατρο και κάποιες ταινίες του. Γενικά συνεργαστήκαμε πολύ όμορφα. Μου αρέσει ο άλλος να έχει μια ευγένεια, να ξέρει να σέβεται και να έχει συνέπεια. Αυτά είναι δύο χαρακτηριστικά του Θοδωρή, που εγώ τουλάχιστον στη δική μας τη σχέση, τα ξεχώρισα, τα αναγνώρισα και τα εκτίμησα.

Επειδή σας συναντώ πολύ συχνά σε διάφορες παραστάσεις, στ’ αλήθεια είστε πολύ ευγενής. Ακόμη και στον τρόπο που θα θελήσετε να περάσετε, να διασχίσετε την αίθουσα.

Θεωρώ ότι η ευγένεια είναι απαραίτητο συστατικό στη ζωή μας και αυτό προσπαθώ να διδάξω και στα παιδιά μου. Ναι, η ευγένεια είναι αρετή. Μεγάλη αρετή και νομίζω ότι, όποιος την έχει, μόνο κερδισμένος μπορεί να βγει.

Λοιπόν, After Play. Μία παράσταση που μιλάει για τη μοναξιά και πώς δύο άνθρωποι, σε μια τυχαία συνάντηση, παρουσιάζουν έναν ιδεατό εαυτό, ο ένας στον άλλον…

Καταρχάς, να σας πω ότι με γοήτευσε που μου δίνεται η ευκαιρία να παίξω τη Σόνια και ας μην παίζω στον Τσέχωφ. Και μόνο το γεγονός ότι ένας συγγραφέας, όπως ο Friel, που όχι τυχαία έχει χαρακτηριστεί ως ο Τσέχωφ της Ιρλανδίας, συγγραφέας μιας άλλης χώρας κι εποχής, σκέφτηκε να πάρει δύο χαρακτήρες από δύο διαφορετικά Τσεχωφικά έργα και να τους κάνει να συναντηθούν τυχαία και περιστασιακά και να εξελίξει με ένα τρόπο τη ζωή τους, να δείξει πως αυτοί οι δύο άνθρωποι είναι μετά από 20 χρόνια, αφότου τους έχουμε αφήσει στα Τσεχωφικά έργα, ε και μόνο αυτό σαν σκέψη εμένα με ιντριγκάρισε πάρα πολύ… το βρήκα πολύ γοητευτικό. Είναι λοιπόν η συνάντηση δύο ανθρώπων. Και όπως συμβαίνει και στη ζωή μας, όταν συναντάμε έναν καινούργιο άνθρωπο…

Βάζουμε τα καλά μας…

Ναι, ακριβώς αυτό. Δηλαδή να δείξουμε ότι είναι όλα καλά και δεν τρέχει τίποτα. Σπάνια δείχνουμε τις ρωγμές μας. Πόσο μάλλον σε έναν άνθρωπο που βλέπουμε πρώτη ή δεύτερη φορά. Δεν δείχνουμε εμπιστοσύνη, δεν αφηνόμαστε τόσο εύκολα στο να εκτεθούμε… Έτσι κι αυτοί οι δύο ήρωες, δειλά-δειλά παρουσιάζουν μία ζωή κανονική, μια ζωή όπου όλα βαίνουν ομαλά και ικανοποιητικά και σιγά-σιγά πέφτουν οι μάσκες.

Εδώ, βέβαια, βοηθάει και λίγο το αλκοόλ. Δηλαδή δεν είναι τυχαίο το ότι ο Friel βάζει τη Σόνια να πίνει. Και το επαναλαμβάνει κιόλας αρκετές φορές. Ότι δηλαδή αυτό το ξεκίνησε πρόσφατα, ότι δεν πρέπει να καταλήξει σαν τον παλιό σταβλίτη τους που ήταν μεθύστακας, ενώ μιλάει και πολύ συχνά για τον αλκοολισμό του αγαπημένου της, του Μιχαήλ Αστρώφ. Επίσης, και ο Αντρέϊ λέει ότι υπήρξε για πολλά χρόνια ο μπεκρής της γενέτειράς του… Παίζει πολύ ο Friel με το αλκοόλ. Αφού λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι πιουν, γίνονται πιο ανοικτοί…

Και οι αντιστάσεις μειώνονται…

Ναι, και οι αντιστάσεις συρρικνώνονται… και γινόμαστε και λίγο περισσότερο ευάλωτοι και λίγο περισσότερο αληθινοί.

Μου δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι ήθελαν να πούνε τελικά τις αλήθειες τους… Για αυτό άρχισαν να πίνουν… Δεν το κατάλαβα σωστά;

Ναι, μια χαρά το κατάλαβες. Εγώ τουλάχιστον έτσι όπως το έχω αναγνώσει το έργο, η Σόνια, πριν αποφασίσει να βγάλει αυτό το μπουκάλι και να πιει, ο Αντρέι της έχει πατήσει κουμπιά. Της έχει πατήσει κουμπιά πολύ ευαίσθητα για αυτήν και εκείνη τη στιγμή πραγματικά αισθάνεται ότι δεν μπορεί να το διαχειριστεί και θέλει μία βοήθεια… οπότε καταφεύγει στο αλκοόλ. Και μετά, όταν αρχίζει κι αυτός και ξεγυμνώνεται σιγά-σιγά και της λέει για τις ψυχικές διαταραχές που παρουσίαζε, τότε και η Σόνια παίρνει θάρρος, γιατί το ένστικτό της την έχει οδηγήσει σωστά. Είχε καταλάβει ότι απέναντί της έχει έναν άνθρωπο που έχει ρωγμές, σαν τις δικές της… και ότι δεν είναι τόσο ιδεατά αυτά που της παρουσιάζει… Είχε καταλάβει από την αρχή ότι κάποιο ψέμα της παρουσιάζει… και προσπαθεί σιγά-σιγά, υποδόρια, να τον κάνει να ξεγυμνωθεί. Και, όπως το διέκρινες, από τη στιγμή που μπαίνει το αλκοόλ στο προσκήνιο, μετά αρχίζει το πράγμα λίγο να «ανθίζει»…

Μα ναι… αισθανόμουν ότι η Σόνια είχε ανάγκη να το κάνει αυτό…

Φυσικά. Επειδή της πάτησε κουμπιά. Κι αυτά που της έλεγε σχετικά με τις αδελφές του που πίστευαν ότι η ζωή τους η πραγματική δεν ήταν ποτέ στον Ταγκανρόγκ, αλλά ήταν στην Μόσχα… Όπως και ότι δεν μπορεί να καταλάβει πως ορισμένοι άνθρωποι δεν έχουν κάποιο σχέδιο και πιστεύουν στην αυταπάτη ότι κάποια στιγμή κάτι θα τους συμβεί… Μα και η Σόνια έτσι είναι… Πιστεύει σε ότι θα ‘ρθει κάτι διαφορετικό από αυτό που ζει και βιώνει…

Όμως;

Εδώ είναι το συγκλονιστικό. Ενώ της Σόνιας της δίνεται η ευκαιρία να πάει τη ζωή της παρακάτω, να βγει από τη μονοτονία της και μέσα από αυτή τη γνωριμία να πάει ένα βήμα παραπέρα, παραμένει τόσο κολλημένη στο παρελθόν… Κι ενώ φαίνεται από τη γραφή του Friel ότι έχει την τάση να κάνει αυτή την αλλαγή, είναι απ’ ότι φαίνεται τόσο τρομακτική αυτή η αλλαγή… Ακόμη και το γεγονός ότι για τις δύο αυτές συναντήσεις συναναστράφηκε με τον Αντρέϊ, πιθανόν να θεωρεί η ίδια ότι ήταν μια, εντός πολλών εισαγωγικών, απιστία απέναντι στον Μιχαήλ, ο οποίος είναι ο πραγματικός και μοναδικός έρωτας της ζωής της. Και προτιμάει να συμβιβαστεί μάλλον με μία πραγματικότητα αρρωστημένη, στον έρωτά του Μιχαήλ, που είναι παντρεμένος με την Ελένα, που, που… παρά να δοκιμάσει κάτι καινούργιο και να γευτεί κάτι καινούργιο στη ζωή της. Είναι οι ανασφάλειές της μεγάλες και έντονες.

Χρειάζεται γενναιότητα για να ζούμε;

Ααα, τι ωραία ερώτηση.

Λέγεται στην παράσταση…

Όχι απλώς λέγεται, αλλά επαναλαμβάνεται. Και δεν είναι τυχαίο ότι υπάρχουν αυτές οι επαναλήψεις στον Friel συνεχώς… Χρειάζεται και αρετή και γενναιότητα. Θέλει κουράγιο, θέλει στομάχι γερό, θέλει να έχει κανείς αντοχές και ανοχές και γενικά να αντιμετωπίζει τη ζωή με αισιοδοξία. Γιατί, αν τον πάρει από κάτω, μετά δύσκολα θα μπορέσει να ξανασηκωθεί και να ατενίσει το μέλλον με αισιοδοξία και ελπίδα. Όλα αυτά λοιπόν απαιτούν μία γενναιότητα.

Περνάει κάποιο μήνυμα το After Play;

Το έργο αυτό έχει να κάνει με τη μοναξιά. Αυτό που λίγο-πολύ κάθε ανθρώπινη ψυχή φοβάται.. που δεν θέλει να αναμετρηθεί… έχει να κάνει με τη μοναξιά και γενικά με τη στάση του κάθε ανθρώπου απέναντι στην ίδια τη ζωή. Επειδή λοιπόν είναι ένα πανανθρώπινο πρόβλημα αυτό το θέμα της μοναξιάς… γιατί άλλο μοναχικότητα άλλο μοναξιά, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που έχουν επιλέξει έναν δρόμο πιο μοναχικό, γιατί εκεί αισθάνονται ισορροπημένοι και ασφαλείς και ευτυχισμένοι… νομίζω ότι με αυτό καταπιάνεται ο Friel. Και σίγουρα μέσα από τη Σόνια το αναδεικνύει αυτό και το υπογραμμίζει. Λέει η Σόνια στο τέλος ότι συμβιβάζεται με αυτή τη σχέση που έχουν με τον Αντρέϊ, γιατί αυτή η ατελείωτη τούντρα της μοναξιάς που απλώνεται μπροστά της με αυτό τον τρόπο, η οποία μπορεί να την παιδεύει, αλλά δεν την τρομάζει… Και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Να μην τρομοκρατείται, δηλαδή, μπροστά στη μοναξιά της.

Πολύ, πολύ σ’ ευχαριστώ.

Κι εγώ Έλενα.

Κύριε Τσαρούχα καλωσορίσατε στο Sin Radio. Πρώτη φορά συνεργάζεστε με τον σκηνοθέτη Θοδωρή Βουρνά;

Ναι, είναι η πρώτη φορά.

After Play, μια παράσταση που μιλάει για τη μοναξιά.

Είναι δύο άνθρωποι ηττημένοι. Δύο άνθρωποι που έχουν χάσει στη ζωή τους, όπως είναι και το 99% των συνανθρώπων μας, χωρίς να εξαιρούμε εμάς. Και νομίζω ότι για αυτό αφορά και πάρα πολύ τον κόσμο από την παράσταση.

Και εξαιτίας της μοναξιάς μας παρουσιάζουμε έναν ιδεατό εαυτό μας στον άλλον; Από τη μοναξιά μόνο παρουσιάζουμε κάτι που δεν είμαστε;

Μιλάτε για όλες τις αποκλείσεις από την πραγματικότητα, του Αντρέι… Προσωπικά νομίζω ότι απλώς εξωτερικεύει τις ιστορίες που διηγείται ο ίδιος στον εαυτό του. Για να μπορέσει να συνεχίσει να υπάρχει.

Εννοείτε ότι έχει την εντύπωση ότι είναι κάποιος άλλος; Ή θα ‘θελε να είναι κάποιος άλλος;

Απλά φτιάχνει ένα παραμύθι. Όλοι οι άνθρωποι φτιάχνουμε ένα παραμύθι για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε. Στον θεατρικό λόγο, βέβαια, τα πράγματα δεν μπορούν να είναι ακριβώς ρεαλιστικά, όπως λέει και το τραγούδι του Μικρούτσικου, ότι η τέχνη δεν πρέπει να αντανακλά σαν τον καθρέφτη, αλλά πρέπει σαν φακός να μεγεθύνει. Τα πράγματα στο θέατρο είναι πιο μεγάλα για να μπορούν να εγγράφονται. Σε αυτή τη λογική, εάν το δούμε με αυτό το πρίσμα, ο Αντρέι θα προτιμούσε να μην έρχεται στη Μόσχα, για να πηγαίνει να βλέπει τον γιο του στη φυλακή, αλλά θα προτιμούσε να παίζει στην όπερα. Και αυτό είναι το παραμύθι, το οποίο ενδεχομένως κοιτάζοντας το ταβάνι το διηγείται στον εαυτό του ή όταν είναι το τρένο και διανύει τα 800 μίλια από το χωριό του στη μεγάλη πόλη… ε, αυτό το παραμύθι δοκιμάζει να το πει και σε μία γυναίκα που του άρεσε… Βέβαια, έρχεται η στιγμή της αλήθειας, πάντα… Νομίζω ότι ο ίδιος δεν αντέχει το ψέμα του… γιατί θα μπορούσε να μην της αποκαλύψει τίποτα αφού δεν θα την ξανάβλεπε. Γιατί, λοιπόν, της αποκαλύπτει την αλήθεια; Γιατί στο τέλος όλοι έχουμε την ανάγκη να λέμε την αλήθεια στον εαυτό μας. Είναι, όπως λέμε ότι σκουπίζω το σπίτι λιγάκι, γιατί περιμένω μία επίσκεψη… ο άλλος δεν βλέπει ότι είναι λίγο σκουπισμένο, αλλά εγώ το ξέρω. Είναι αυτό που εμείς στην ουσία το γνωρίζουμε και δεν αισθανόμαστε καλά, όταν κάνουμε κάτι πέρα από την αλήθεια που γνωρίζουμε. Θέλουμε να αποκαταστήσουμε την τάξη, σε σχέση με τον εαυτό μας, για να είμαστε συνειδησιακά εντάξει. Για να μπορούμε να κοιμηθούμε το βράδυ.

Αυτό γίνεται κάτω από κάποιες προϋποθέσεις…

Αυτό έχει να κάνει με το αξιακό σύστημα καθενός. Στο After Play έχουμε δύο καθαρούς ανθρώπους. Είναι δύο πονεμένοι, καθαροί, ηττημένοι άνθρωποι. Έχουν χάσει. Μη ξεχνάτε, ότι ο Friel έχει πάρει δύο αντιήρωες του Τσέχωφ, δύο πρόσωπα τα οποία μένουν στο ημίφως, στο Θείο Βάνια και στις τρεις Αδελφές και φωτίζει αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους. Γιατί το κάνει αυτό δεν ξέρουμε, αλλά πιστεύω ότι θέλει να δείξει πόσο σημαντικοί μπορεί να είναι και οι ήρωες, οι οποίοι δεν έχουν φωτιστεί όσο πρέπει. Ή να το πω καλύτερα… Πόσο σημαντικοί μπορεί να είναι οι ήρωες, οι οποίοι ήταν πρωταγωνιστές σε κάποια έργα. Ότι έχουν και αυτοί τη δική τους υπόσταση. Είναι και αυτοί ανθρώπινες υπάρξεις. Έχουν κι αυτοί το δικό τους ειδικό βάρος. Εδώ είναι σαν να βάζει ένα στοίχημα με τον εαυτό του ο Friel. Σα να λέει κοιτάξτε τι ζαβολιά μπορώ να κάνω… σα να μας κλείνει το μάτι. Και παίρνει αυτούς τους δύο και τους κάνει πρωταγωνιστές. Για να δούμε ότι και οι δικές τους ζωές είναι ισάξιες του θείου Βάνια.

Τι αποτύπωμα αφήνει η παράσταση;

Ότι δύο άνθρωποι όσο φαινομενικά ξένοι κι αν είναι μπορούν να έχουν πολύ ειλικρινείς και τρυφερές στιγμές, εάν αποφασίσουν να ανοίξουν ο ένας τον εαυτό του στον άλλον.

Σας ευχαριστώ πολύ

Κι εγώ το ίδιο.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ‘AFTER PLAY’

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ 2019-2020
ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ: ΖΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ ΜΑΣ;

ΑFTERPLAY του Brian Friel (Κοινωνικό)
(Πρώτη παρουσίαση του έργου στην Ελλάδα)
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00 από 24 Φεβρουαρίου 2020
Μετάφραση: Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου
Πρόταση έργου-Σκηνοθεσία: Θοδωρής Βουρνάς
*Εισαγωγικό κείμενο παράστασης: Χρύσα Λαγού & Θοδωρής Βουρνάς

Το ΑFTERPLAY γράφτηκε το 2002. O συγγραφέας του Brian Friel έχει χαρακτηριστεί ως ο Τσέχωφ της Ιρλανδίας και έχει θεωρηθεί ισάξιος των συγχρόνων του Samuel Beckett, Harold Pinter, Arthur Miller και Tennessee Williams. Είναι γνωστός στην Ελλάδα από το πολυβραβευμένο έργο του «Χορεύοντας στην Λουνάσα». Έχει βραβευτεί με βραβεία Τony, Laurence Olivier, με το Βραβείο Θεατρικών Κριτικών Νέας Υόρκης κ.ά.

Στο AFTERPLAY, βάζει να συναντιούνται τυχαία σε ένα καφέ στη Μόσχα δύο ήρωες του Τσέχωφ: η Σόνια (Θεοδώρα Σιάρκου) από τον Θείο Βάνια και ο Αντρέι (Πασχάλης Τσαρούχας) από τις Τρεις Αδελφές. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που, χώρια ο καθένας, απόκτησαν ζωή ως ήρωες των δύο πασίγνωστων θεατρικών έργων του κορυφαίου Ρώσου συγγραφέα. Τώρα, υπάρχουν ακόμα, αλλά ζουν στην αφάνεια.

Στην πρώτη τους τυχαία συνάντηση σε ένα εστιατόριο στη Μόσχα, αυτός τής λέει πως τώρα βρίσκεται στην πρωτεύουσα για να παίξει βιολί με την Κρατική Ορχήστρα σε μια γνωστή Όπερα και πως, τον υπόλοιπο καιρό, ζει ευτυχισμένος με την γυναίκα και τα δύο όμορφα παιδιά τους στην επαρχιακή πόλη όπου ζούσε με τις Τρεις Αδελφές του. Αυτή τού λέει πως ζει ακόμα στο σπίτι του θείου Βάνια, ο οποίος πέθανε γλυκά και ήρεμα και πως εκείνη τώρα βρίσκεται στην Μόσχα για μια συμφέρουσα επένδυση που θα δώσει νέα ζωή στο κτήμα του.

Όμως, η μαγική γραφίδα του Brian Friel ξύνει αριστοτεχνικά αυτή την επιφάνεια των διηγήσεων της πρώτης συνάντησης της Σόνιας και του Αντρέι αποκαλύπτοντας μπροστά μας, με την δεύτερη συνάντησή τους,  την τωρινή, πραγματική και πέρα από φαντασιώσεις ζωή τους. Έτσι που, μέχρι να πέσει η αυλαία του τέλους, εμείς θα έχουμε δει καθαρά όλα τα μυστικά και ψέματα και όλες τις διαψεύσεις που ο καθένας τους επιμελώς θέλει να κρύβει.

*To AFTERPLAY το συμπληρώνει ένα εισαγωγικό έργο που δημιουργήθηκε από    πρόταση του σκηνοθέτη σε δραματουργική επεξεργασία της Χρύσας Λαγού. Στο “PREPLAY” γνωρίζουμε δυο νέους, την Γιούλα (Μαρία Θωμά) και τον Ιβάν (Νίκος Μέλλος) που έχουν τη δικιά τους τυχαία συνάντηση, λίγο πριν έρθουν η Σόνια και ο Αντρέι στο εστιατόριο. Μέσα από την κουβέντα τους παίρνουμε μια μικρή εικόνα της εποχής και της κοινωνίας στην Μόσχα του 1920.

Συντελεστές:

Μετάφραση: Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου
Σκηνοθεσία: Θοδωρής Βουρνάς
Σκηνικά-Κοστούμια: Αρετή Μουστάκα
Σχεδιασμός Φωτισμών: Γιώργος Αγιαννίτης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Σπύρος Σιακαντάρης
Δραματουργική Επεξεργασία / Εισαγωγικό Κείμενο: Χρύσα Λαγού
Φωτογραφίες Πορτρέτων: Erion Kovaci
Φωτογραφίες Παράστασης: Ανδρέας Καμουτσής

Παίζουν
Θεοδώρα Σιάρκου, Πασχάλης Τσαρούχας,
Μαρία Θωμά, Νίκος Μέλλος

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00 από 24 Φεβρουαρίου 2020.
Διάρκεια παράστασης 70΄
Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό 14 Ευρώ, Μειωμένο (φοιτητές, άνεργοι, άνω των 65) 10 Ευρώ, Ατέλειες 5 Ευρώ

Κρατήσεις θέσεων στο 210-5242211, στο: http://www.aggelonvima.gr και στο Viva.gr