Η Αντζυ Νομικου και στο «Και για πες…» με την Ελενα Χατζοπουλου

Άντζυ Νομικού. Καλοσυνάτη, χαμογελαστή και δοτική η κυρία της Pear, που μιλάει μόνο εξ ονόματος άλλων, όταν επικοινωνεί τις παραστάσεις τους ή όταν εκπροσωπεί τους ηθοποιούς ή όταν μας συστήνει το Μουσείο Κοσμήματος Ηλία Λαλαούνη. Την ίδια, δημόσια, δεν έτυχε ποτέ να την ακούσουμε, αν κι έχει τόσα πολλά να πει… Φυσικά, μιλούσαμε για ώρες… Όπως φαντάζεστε όμως, ελάχιστα απ’ αυτά θα δημοσιοποιηθούν… Τα καλύτερα. Τα πιο αντιπροσωπευτικά. Ξεκινώντας από τα παιδικάτα της στον τόπο καταγωγής της, τη Σύρο και φτάνοντας στο ζοφερό, αλλά και ελπιδοφόρο σήμερα…

Άντζυ μου καλωσόρισες στο Sin Radio. Σύρος, το αγαπημένο σου νησί. Εκεί γεννήθηκες, εκεί μεγάλωσες, εκεί επιστρέφεις πάντα…

Εκεί, στην πολυαγαπημένη μου Σύρο. Μεγάλωσα σε μια εξαιρετική και πολύ αγαπημένη οικογένεια και φυσικά ήμουν το κοριτσάκι του μπαμπά. Πολύ αυστηρός, συντηρητικός, παλαιών αρχών και ιδιαίτερα υπερπροστατευτικός.

Αδέλφια;

Ναι, βέβαια! Ο Αντώνης, ο μεγαλύτερος αδελφός (αρχίζει και γελάει…). H μεγάλη μου αδυναμία και ο άνθρωπος που του οφείλω πολλά. Λοιπόν θα σου πω μια ιστορία, που κάθε φορά που τη θυμάμαι γελάω πολύ. Ο πατέρας μου κι εγώ, υποτίθεται, είχαμε ένα μυστικό… ότι τάχα μου έδινε μεγαλύτερο χαρτζιλίκι από τον αδελφό μου. Ο Αντώνης όμως το ’χε πάρει χαμπάρι και πήγαινε στο περίπτερο και αγόραζε σοκολάτες, πατατάκια, γαριδάκια και διάφορες λιχουδιές, τις οποίες τις τοποθετούσε σε ένα ράφι στο δωμάτιο του… είχε φτιάξει και μια ταμπέλα «το μαγαζάκι άνοιξε και θα ‘ναι ανοιχτό για μία ώρα»… εγώ λοιπόν επειδή δεν έβγαινα από το σπίτι, αλλά ήμουνα και λιχούδο, πήγαινα ως πελάτισσα και αγόραζα με το χαρτζιλίκι μου όλα τα καλούδια (πολλά γέλια). Μπορείς λοιπόν να καταλάβεις ποιος τελικά είχε το μεγαλύτερο χαρτζιλίκι!

Και ποιος ήταν ο πλούσιος της οικογένειας, κατάλαβα… Όμως τα παιδικά τα χρόνια περνούν γρήγορα… Τελειώνεις το σχολείο στη Σύρο και μετά, σπουδές;

Σκέψεις για σπουδές ή για αλλαγή πόλης ούτε κατά διάνοια… αν και ο αδελφός μου σπούδαζε ήδη στο Λονδίνο, αγόρι γαρ… Ο φοιτητής Αντώνης όμως ήταν πάρα πολύ αδύνατος και είχε και πρόβλημα με το εγγλέζικο φαγητό δεν του άρεσε… κι έτσι η μητέρα μου σκέφτηκε να με στείλει, για λίγο, κοντά του μήπως και του μαγειρέψω κάτι και πάρει λίγο τα πάνω του … Ήταν Μάιος του 1985.

Κι έτσι, μετά από την τόσο προστατευμένη ζωή σου, βρίσκεσαι στα ξαφνικά στο Λονδίνο;

Ναι, έτσι ακριβώς. Η καταπιεσμένη, η άβουλη, η φοβική, ακόμη και για τα αεροπλάνα, Άντζυ, βρέθηκε σχεδόν μόνη της, στο Λονδίνο. Πήγα με τα κλάματα. Δεν ήθελα, αλλά έπαιρνα κουράγιο επειδή θα έμενα μόνο για λίγο το καλοκαίρι… Όμως με το που πάτησα το πόδι μου στο Heathrow, παρ’ όλο τον βροχερό καιρό, αισθάνθηκα ότι εδώ θα έμενα… Όπως κι έμεινα τελικά 5 χρόνια. Ο αδελφός μου σπούδαζε, στο North East London Polytechnic, στην περιοχή Barking. Όταν λοιπόν εκείνος δεν πήγαινε στις παραδόσεις, πήγαινα εγώ στη θέση του και παρακολουθούσα, με στόχο να βελτιώσω τα αγγλικά μου. Παράλληλα έκανα και κάποια μαθήματα μουσικής. Έτσι και πέρασε ο πρώτος χρόνος εκεί…

Με τον Τάκη Ζαχαρατο από το back stage της παράστασης Sugar Angel & με τον αγαπημένο Γιάννη Πάριο από τις συναυλίες του 2019.

Μπορούσες να παρακολουθήσεις αυτά τα μαθήματα;

Ε, εντάξει… με πονηριά… (πολλά γέλια). Από Α τα αρχικά των ονομάτων μας, ίδιο επίθετο, λίγο κρύψιμο τη φωτογραφία στο φοιτητικό πάσο και τσουπ, να ‘μαι στο αμφιθέατρο… Και σιγά-σιγά άρχισα να νιώθω ελεύθερη και να κάνω μια διαφορετική ζωή, διαφορετική ακόμη και από τον σπιτόγατο αδελφό μου. Γνωρίστηκα με πολλούς Έλληνες φοιτητές και έβγαινα συχνά, πήγαινα σε πάρτι, ακόμη και στο Elysee στα ελληνικά μπουζούκια… Φυσικά ο πατέρας μου, ο οποίος πάντα είχε την κρυφή ελπίδα ότι θα γύριζα σύντομα, δεν τα γνώριζε όλα αυτά… Η αυστηρότητα του όμως, υπήρξε οδηγός για να μην ξεστρατίσω… για να μην μπλέξω… Πάντα την κουβαλούσα μέσα μου… Και τον ευγνωμονώ ακόμη και σήμερα.

Και το American College in London πως μπαίνει στη ζωή σου;

Στα ξαφνικά. Μια μέρα έπεσε στα χέρια μου ένα περιοδικό της Vogue, που στο οπισθόφυλλο του είχε μια διαφήμιση για το American College in London, όπου απεικονίζονταν δύο μεγάλες μαρμάρινες σκάλες, με έναν πολυέλαιο, με ένα κόκκινο χαλί και αναφέρονταν όλες οι επιλογές σπουδών που είχες στο κολλέγιο. Αυτό ήταν. Αυτό ήθελα πια να κάνω. Το μόνο που ήθελα να σπουδάσω ήταν interior design.

Κι έτσι αλλάζουν τα αρχικά σχέδια και παράμεινες στο Λονδίνο…

Δεν ήταν τόσο απλό… Το κολλέγιο αυτό ήταν πολύ ακριβό… δεν υπήρχαν τόσα χρήματα, αφ’ ενός γιατί το ΄85 ήταν δύσκολο να βγάλεις λεφτά στο εξωτερικό και το συνάλλαγμα ήταν μετρημένο και αφετέρου δεν ξέραμε τις αντιδράσεις του πατέρα μου… Όμως σε αυτό με βοήθησε πάρα πολύ ο αδελφός μου… και φυσικά του είμαι ευγνώμων. Του εξήγησε τα σχετικά με την σοβαρότητα του κολλεγίου, το πόσο αυστηρό ήταν κι έτσι μπόρεσε και ο πατέρας μου να το σκεφτεί διαφορετικά… Ζήτησε βοήθεια από τον θείο μου, Αντώνη Πάγκαλο που ζούσε μόνιμα στο Λονδίνο με την οικογένεια του και έτσι βρέθηκα στο αγαπημένο μου κολλέγιο.

Και τα χρόνια στο κολλέγιο πώς είναι;

Αρχικά να σου πω ότι εγώ πρέπει να ήμουν η πιο φτωχή… Όταν έχεις συμμαθήτρια την κόρη του Κασόγκι, καταλαβαίνεις… Τα περισσότερα παιδιά ερχόντουσαν στο κολλέγιο με συνοδεία και με σοφέρ… Κι έτσι από το American College in London ουσιαστικά ξεκίνησε η πορεία μου και όλη η εξέλιξη μου. Από εκεί ξεκινάει η Άντζυ ως άνθρωπος, ως προσωπικότητα, αλλά και ως επαγγελματίας.

Μαζί με τους Μανώλη Ιωνά και Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, σε ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη.

Τι ακριβώς εννοείς;

Ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο… Στο κολλέγιο, μεταξύ πολλών άλλων, γνώρισα και την Ιωάννα Λαλαούνη, με την οποία μας συνδέει μέχρι και σήμερα μια βαθιά φιλία. Η Ιωάννα μετά το κολλέγιο, όπου σπούδαζε Ιστορία της Τέχνης, έφυγε να κάνει το διδακτορικό της στην Αμερική… Κρατήσαμε όμως επαφή και όταν πια επιστρέψαμε και οι δύο στην Ελλάδα, μου ζήτησε να συνεργαστούμε. Ήταν το 1993, που μου μίλησε για το όνειρο του πατέρα της να δημιουργήσει ένα Μουσείο Κοσμημάτων και έτσι μου ζήτησε να αναλάβω τη διακόσμηση του.

Τη διακόσμηση;

Ναι, ναι. Έτσι ξεκίνησε η συνεργασία μας εγώ νόμιζα πως θα δούλευα στο Μουσείο σαν διακοσμήτρια, αλλά τελικά ασχολήθηκα με την επικοινωνία του ΜΚΗΛ… Να είναι καλά εκείνη και ο πατέρας της ο Ηλίας Λαλαούνης, ο οποίος κάτι διέκρινε σε εμένα και με παρότρυνε να ασχοληθώ με την επικοινωνία. Με έπεισε ότι είναι ένας τομέας που μου ταιριάζει πολύ… Και παρόλο που είμαι αρκετά συνεσταλμένη, η επικοινωνία όντως φάνηκε ότι είναι το δυνατό μου χαρτί… Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, με σημάδεψαν και ότι και να κάνω στη ζωή μου, είναι πια μέλη της οικογένειας μου. Στην Ιωάννα χρωστάω πολλά

Ακολουθούν κι άλλες σπουδές, πιο εξειδικευμένες;

Αρχικά παρακολούθησα μαθήματα στο Κολλέγιο Αθηνών, σχετικά με την Μαζική Επικοινωνία και Ενημέρωση και για δύο χρόνια έκανα μαθήματα στη Λάρνακα, στο Αμερικάνικο Κολλέγιο Intercollege. Όμως οι σπουδές δεν σταματούν ποτέ. Ακόμη και σήμερα παρακολουθώ σεμινάρια επικοινωνίας, αλλά και τις εξελίξεις στην τεχνολογία, όπως για παράδειγμα αυτήν την περίοδο παρακολουθώ διαδικτυακά μαθήματα για το Instagram. Ενημερώνομαι και μαθαίνω διαρκώς, θέλω να είμαι παρούσα στις εξελίξεις.

Και στο θέατρο και στην προώθηση των παραστάσεων πως φτάνεις;

Συγκυριακά. Η γυναίκα του Γιάννη Βόγλη, η Μιράντα, ήταν η γραμματέας του Λαλαούνη. Συνδεθήκαμε πολύ και κάναμε παρέα και με τον Γιάννη, αλλά στις παρέες τότε που έκανα ήταν η Παναγιώτα Βλαντή, ο Μάνος Ζαχαράκος, η Δήμητρα Χατούπη, ο Σπύρος Σπαντίδας, η Μαργαρίτα Βαρλάμου, κ.α. Ο φίλος μου ο Βαγγέλης Παπαδόπουλος, που είχε τότε το εστιατόριο «1900» στη Σίνα και Σόλωνος στο Κολωνάκι, κάποια στιγμή μου πρότεινε να μου παραχωρήσει το μαγαζί ώστε να κάνω ένα πάρτι. Κι εκεί ανακαλύπτω ότι από τα 100 άτομα που κάλεσα οι 90 ήταν ηθοποιοί. Ήταν η παρέα που είχα αποκτήσει από τότε που ήρθα στην Αθήνα. Έτσι έπεσε η ιδέα, αφού ασχολείσαι επαγγελματικά με την επικοινωνία του ΜΚΗΛ, δε θα είναι δύσκολο να αναλάβεις και εμάς. Σε αυτό με βοήθησε πολύ ο Γιάννης Βόγλης και έτσι έγινε η αρχή. Αυτός ήταν και ο μέντοράς μου. Η σύζυγός του Μιράντα ήταν Σκωτσέζα, αγαπημένη μου φίλη, ήμασταν πολύ δεμένες μέχρι το τέλος… γνώριζε ότι η επικοινωνία, αλλά και η εκπροσώπηση των ηθοποιών στο εξωτερικό ήταν από τότε κάτι συνηθισμένο… Ξέρεις, οι ηθοποιοί δεν είναι πολύ καλοί στο να προωθήσουν τον εαυτό τους ή να διαπραγματευτούν την αμοιβή τους ή να προωθήσουν την παράστασή τους… Κι έτσι άρχισε η ενασχόλησή μου με την τηλεόραση πρώτα και μετά ήρθε και το θέατρο.

Μαζί με την Παναγιώτα Βλαντή.

Και έτσι δημιουργείς την Pear Boutique (www.pearpr.com) και συνεργάζεσαι με πληθώρα ηθοποιών και δημιουργών, για την προβολή της δουλειάς τους… Γνωρίζω ότι έχεις συνεργασίες χρόνων και θυμάμαι που κάποια στιγμή στο παρελθόν μου είχες πει ότι οι συνεργάτες σου αποτελούν την οικογένειά σου…

Ε, φυσικά! Κοίταξε Έλενα… περνάς τις περισσότερες ώρες της ημέρας με τους συνεργάτες σου… Όταν επιστρέφω σπίτι μου μετά τις 12 το βράδυ, όταν τον σύζυγο μου, τον Στέλιο, δεν προλαβαίνω να τον δω… ε, ναι οι συνεργάτες μου είναι η οικογένειά μου. Δεν γίνονται όλοι οικογένεια… όμως υπάρχει ένας πυρήνας χρόνιας συνεργασίας… Είναι ο Μανώλης Ιωνάς και η σύζυγός του Ειρήνη Παπαδημάτου, που έχουν το θέατρο Αλκμήνη, είναι η σκηνοθέτης Κωνσταντίνα Νικολαϊδη η οποία έχει δημιουργήσει και την A Priori (https://a-priori.gr/theatre/) όπου έχουμε και πολλούς κοινούς συνεργάτες, είναι ο coach Αργύρης Μάρδας, ο υπέροχος γραφίστας μας ο Γιάννης Στιβανάκης, η Δώρα Χαραλαμπίδη στα social media, o Δημήτρης Γκιολές στη φωτογραφία, η Νάνσυ Παπαζώη στα αρχιτεκτονικά σχέδια, η πολύτιμη βοηθός μου Λίτσα Γούβα και φυσικά άφησα για το τέλος τις πολύ αγαπημένες μου συνεργάτιδες Κατερίνα Κωνσταντέλου, Μαγδαληνή Παλιούρα αλλά και την ανιψιά μου Γεωργία που είναι πάντα δίπλα μου. Αυτοί είναι συνεργάτες, φίλοι, οικογένεια!

Είναι ο ηθοποιός – δημιουργός που σε πλησιάζει, αναζητώντας τη συνεργασία σου;

Παλαιότερα οι ηθοποιοί απευθύνονταν σε μένα. Σήμερα τους εκπροσωπώ μόνο για τις οικονομικές τους συμφωνίες. Κατά τα λοιπά ο παραγωγός της παράστασης, της συναυλίας ή της ταινίας, θα έρθει για να ζητήσει τη συνεργασία μου.

Και τι γίνεται Άντζυ, όταν μια παράσταση δεν σου αρέσει, αλλά υπάρχει το δικό σου όνομα στην επικοινωνία της;

Ευτυχώς αυτό έχει συμβεί μόνο μια φορά στο παρελθόν και από τότε έβαλα μυαλό και ζητάω να διαβάσω το σενάριο πριν συμφωνήσω… Ξέρεις, αναλαμβάνουμε μια παράσταση αρκετό καιρό πριν, τουλάχιστον δύο μήνες, καμιά φορά και νωρίτερα πριν να έχουν ξεκινήσει καλά-καλά οι πρόβες, οπότε πάντα υπάρχει αυτός ο κίνδυνος. Ο κίνδυνος δηλαδή να εκτεθείς σαν επαγγελματίας.

Έχεις τη δυνατότητα να κάνεις κάποια «παρατήρηση» ή να εκφράσεις κάποια δυσαρέσκειά σου ή έστω να προτείνεις κάποια αλλαγή;

Όχι. Σαφέστατα όχι. Και γιατί δεν έχω τις γνώσεις του σκηνοθέτη, αλλά και γιατί είναι σαν να βλέπω έναν πίνακα ζωγραφικής και να έχω άποψη για το πού πρέπει να είναι αυτή ή η άλλη πινελιά… Είναι ένα έργο τέχνης, που μόνο ο καλλιτέχνης γνωρίζει τι κάνει… επιπλέον είμαι της άποψης ο καθένας στον τομέα του… Από την άλλη ξέρω πως, αν κάτι δεν σου αρέσει, δεν μπορείς να το προωθήσεις και καλά… και για να μην έρχομαι σε δύσκολη θέση, κάνω αυτό που σου είπα… διαβάζω πρώτα το σενάριο και εφόσον μου αρέσει τότε προχωράω, αποφεύγοντας έτσι παραστάσεις με σενάρια που δεν μ’ αντιπροσωπεύουν.

Και μετά από τόσα χρόνια δράσης και συνεργασία με όλο το ελληνικό θέατρο, έρχεται η καραντίνα…

Ααα, την πρώτη καραντίνα την είδα ως δώρο Θεού. Μια ευκαιρία για ξεκούραση και ανασυγκρότηση. Έγραψα μουσική, παρακολούθησα μαθήματα ιταλικών και τουρκικών και βρέθηκα επιτέλους με τον σύζυγό μου. Για πολλούς από εμάς ήταν παραγωγική αυτή η μοναξιά. Στη δεύτερη καραντίνα έβαλα στην καθημερινότητα μου την άσκηση (πορεία 1 ώρας) και άρχισα να ασχολούμαι ενεργά με την οργάνωση Δεσμοί Αλληλεγγύης (www.desmoi.gr). Όπως γνωρίζεις, εκεί γίνεται πολύ σοβαρό έργο, με τη φροντίδα της Ντίνας Μανωλοπούλου, του Σταύρου Παπαϊωάννου και πολλών εθελοντών. Οι Δεσμοί σήμερα προσφέρουν, μέσω χορηγιών, τα απαραίτητα για τη σίτιση σε 15 δομές και σε 2000 οικογένειες.

Πάνω φωτογραφία: Με τον αείμνηστο Κώστα Παναγιωτοπουλο και τους Σπύρο Μπιμπίλα, Σπύρο Θεοδόση, Ανθή Αγγελοπούλου, Δημήτρη Γιώτη, Λιζέτα Νικολάου, Μάκη Δελαπόρτα, από ένα ταξίδι μας στη Χαλκίδα.
Κάτω φωτογραφία: Με τις Σοφία Βόσσου, Παναγιώτα Βλαντή, Μπέσσυ Μαλφα.

Πριν περίπου ένα χρόνο είχαμε κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση και παρουσίαση των Δεσμών Αλληλεγγύης (wp.me/p5CJoB-1fh).

Σήμερα, λοιπόν, στους Δεσμούς εμπλέκονται ενεργά και πολλοί ηθοποιοί. Ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο Παναγιώτης Πετράκης, η Παναγιώτα Βλαντή, η Κωνσταντίνα Νικολαϊδη, ο Θανάσης Κουρλαμπάς και πολλοί άλλοι δραστηριοποιούνται, δωρίζουν ή ακόμη και μοιράζουν τρόφιμα.

Αυτή είναι η φωτεινή πλευρά του νομίσματος.

Όντως. Όμως η καραντίνα και η απομόνωση προκάλεσαν και μια έκρηξη δημιουργικότητας για κάποιους. Πάντα οι δυσκολίες δημιουργούν «ευκαιρίες» και όποιος θέλει να δημιουργήσει, δημιουργεί… Ο Victor Hugo τους Άθλιους τους έγραψε όταν βρισκόταν στην εξορία…

Η καραντίνα όμως έφερε στην επιφάνεια και την άλλη πλευρά του νομίσματος, την διόλου φωτεινή…

Ναι. Αν με ρωτούσες για την καραντίνα πριν δύο μήνες θα σου έλεγα άλλα πράγματα… τώρα που με ρωτάς θα σου πω… ότι η καραντίνα για τους ηθοποιούς και το θέατρο γενικότερα ήταν βάλσαμο…

Πιστεύεις ότι η καραντίνα αποτελεί την αφορμή για την ίαση του θεάτρου;

Κατά κάποιον τρόπο ναι… Όλα αυτά που λέγονται τώρα δεν θα λεγόντουσαν αν τα θέατρα ήταν ανοιχτά… Δεν θα άνοιγαν τα στόματα. Για αυτό το λέω… γιατί μέσα σε όλη αυτή την ασχήμια η καραντίνα αποδείχτηκε ευλογία… Είναι μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση… αλλά τώρα είναι η ευκαιρία να καθαρίσει το τοπίο.

Ήταν γνωστές όλες αυτές οι συμπεριφορές;

Τα γνωρίζαμε… Έχουμε ακούσει για αρκετούς… Αυτό που δεν γνωρίζαμε ήταν η έκταση, η ασχημοσύνη και η αθλιότητά τους… Αυτό που έκαναν πάνω στις παιδικές ψυχές, όχι δεν το γνωρίζαμε… Είναι αυτό που είπε ο Γιώργος Καπουτζίδης… «ζητώ συγγνώμη, γιατί ήξερα»… ΄Η αυτό που είπε ο Σωτήρης Τσαφούλιας, αναφορικά με την άκαιρη ερώτηση πολλών «γιατί τώρα;»… Αυτήν την ίδια ερώτηση λοιπόν την απευθύνει στον κύριο που είπε ότι θα δεχτεί ιατρική βοήθεια… και τον ρωτάει «γιατί τώρα;;;», γιατί να δεχτείς τώρα την ιατρική βοήθεια και όχι πιο πριν, πριν καταστρέψεις τόσες ψυχές… Αισθάνομαι ότι σε αυτό το έγκλημα είμαστε όλοι ένοχοι…

Πάνω φωτογραφία: Με τους Κατερίνα Ευαγγελινού, Δήμητρα Σταματάκη, Ντίνα Νικολάου, Στέλιο Καλλιανιώτη.
Κάτω φωτογραφία: Ξέγνοιαστες στιγμές με φίλους.

Ύβρις και Νέμεσις…

Και επιτέλους Κάθαρση. Και όταν με το καλό ανοίξουν ξανά τα θέατρα καιρός είναι να ξανασυστηθούμε.

Πιστεύεις ότι θα γίνουν αλλαγές σε βάθος;

Θέλω να είμαι αισιόδοξη. Γιατί πρέπει να αλλάξουν πολλά πράγματα και τώρα είναι η ευκαιρία. Να μπει επιτέλους ένα πλαίσιο… Δεν γίνεται να υπάρχουν περισσότερες από 1200 παραστάσεις σε μια σεζόν στην Αθήνα… Ούτε στο Broadway δεν υπάρχουν τόσες παραγωγές. Δεν γίνεται να συνεχιστεί κι άλλο αυτό, είμαστε μια χώρα των 10 εκ., πρέπει να ξέρουμε μέχρι που φτάνει το χέρι μας (ο μπαμπάς μου, μου το έλεγε αυτό). Όπως δεν γίνεται να λειτουργούν θέατρα σε μη ασφαλείς χώρους, όπου πηγαίνουν και παιδιά… ούτε να σκεφτώ δεν θέλω την περίπτωση ατυχήματος…

Τελικά, Άντζυ, πόσο σκοτάδι κρύβει το φως;

Κοίταξε ο κόσμος, τους βάζει μπροστά από τη λάμπα και δίνει στον καθένα το φως που πιστεύει ότι του αναλογεί… Έτσι όμως γίνεται σε πολλούς χώρους… Το ίδιο σκοτάδι κρύβεται και σε ένα νοσοκομείο, με κάποιους γιατρούς που νομίζουν ότι είναι θεοί, στη δημοσιογραφία, στο τραγούδι, στην πολιτική και πάει λέγοντας…

Με τον αγαπημένο της σύζυγο, Στελιο Καλλιανιώτη.

Είναι λοιπόν το δυνατό φως που τυφλώνει;

Έλενα, έχει πει ο Paul Claudel κάτι πολύ ωραίο, που νομίζω ότι ταιριάζει στην ερώτησή σου: «Υπάρχουν δύο τρόποι για να λάμπεις… είτε να αντανακλάς το φως, είτε να το δημιουργείς»… Προσωπικά, θεωρώ ότι ένας άνθρωπος, για να φτάσει στο σημείο να δημιουργήσει το φως, πρέπει σε όλες τις πτυχές της ζωής του να ακολουθεί ένα αξιακό – ηθικό πρότυπο. Διαφορετικά, έρχεται η αντανάκλαση, η οποία μπορεί να αποβεί μοιραία.

Θαυμάζαμε ευφυείς ανθρώπους που έχουν το χάρισμα του ταλέντου… Και ξαφνικά όλο αυτό κατέρρευσε… Τι μπορεί να τους ωθεί για να φέρονται με τόση απαισιότητα; Η εξουσία, η επικράτηση, ο ανταγωνισμός, το χρήμα ή απλά η αρρώστια τους;

Ξέρεις ότι έχω κάτσει και έχω σκεφτεί πολύ τις τελευταίες μέρες με όλα όσα γίνονται γύρω μας. Δε μπορώ να σου πω ότι τα έχω όλα ξεκάθαρα και τακτοποιημένα σε κουτάκια. Κάποτε, ο Αυστροαμερικανός σκηνοθέτης, Billy Wilder, είπε ότι ένας σκηνοθέτης πρέπει να είναι αστυνόμος, νοικοκυρά, ψυχαναλυτής, συκοφάντης και καθίκι… Το θυμάμαι πολύ καλά και τότε αναρωτιόμουν τι λέει αυτός ο άνθρωπος; Κι όμως σήμερα τα βλέπουμε όλα αυτά… Αρρωστημένες καταστάσεις…

Έφτασε λες η εποχή των μεγάλων αλλαγών; Ακόμη και στις «παγιωμένες» νοοτροπίες;

Νομίζω πως ναι. Παρ’ όλα τα δύσκολα της καραντίνας. Θέλω να πιστεύω ότι αυτή η στεναχώρια, η απελπισία, αυτός ο κόμπος στο στομάχι θα αποτελέσουν το σκαλοπάτι για πολλές αλλαγές… Οι δε κακώς παγιωμένες νοοτροπίες, εφόσον υπάρξει ένα νομικό πλαίσιο, ο δρόμος για ένα πειθαρχικό ή αν μπορούμε ευκολότερα να οδηγηθούμε σε μια δικαστική οδό, τότε αυτός που έχει τάση να κακοποιεί θα το σκεφτεί δυο φορές, θα το φιλτράρει παραπάνω… δεν θα του είναι τόσο εύκολο πια…

Και πώς φαντάζεσαι το θέατρο την επόμενη μέρα;

Αυτό που πραγματικά θα ήθελα είναι το θέατρο να αποκτήσει τα χαρακτηριστικά του παράδεισου. Με πολύ λευκό φως, με αγγέλους, με χαρά.. Να γίνει ένας νεραϊδένιος χώρος. Ένας χώρος στον οποίο πραγματικά να ποιείται το ήθος. Αλλά αυτό που πραγματικά εύχομαι, είναι η δημιουργία στο θέατρο να στέφεται από ανθρωπιά, καλοσύνη και γενναιοδωρία.

Άντζυ μου, πολύ σε ευχαριστώ! Εύχομαι όλα αυτά να τελειώσουν γρήγορα, να φύγουν οι σκιές και να ξημερώσει μια νέα καθαρότερη ημέρα για το θέατρο. Και ας γίνει από εδώ η αρχή…

Άντζυ Νομικού

Η οικογένεια, τα κορίτσια της παραγωγής a priori: Μαγδαληνή Παλιούρα, Κατερίνα Κωνσταντέλου, Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, Άντζυ Νομικού.