Η Στεφανη Καπετανιδη και ο Γιωργος Ημερης στο «Και για πες…» με την Ελενα Χατζοπουλου

«Η ζωή μου στην τέχνη», του Άντριου Κόουι, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά και απόδοση Κατερίνας Βαϊμάκη, με τη Στεφανή Καπετανίδη, τον Γιώργο Ημέρη και τον Γιάννη Σίντο, επιστρέφει στο Θέατρο 104.

Μια απολαυστική παράσταση, όπου τα όρια μεταξύ ζωής και τέχνης μπερδεύονται συνεχώς και δημιουργούν πολλά ευτράπελα.

Ένας σκηνοθέτης, δύο ηθοποιοί, τρεις ρόλοι κι ένα μπλέξιμο… Και τι μπορεί να συμβεί όταν ο καθένας τους κοιτάει προς μια διαφορετική κατεύθυνση; Ή τι μπορεί να συμβεί, όταν ο ηθοποιός ταυτίζεται και στη ζωή του με τον ρόλο του στο θέατρο;

Αυτό που μπορεί να συμβεί, είναι μια σειρά από παρεξηγήσεις και καταστάσεις, οι οποίες προσφέρουν γέλιο στον θεατή. Και όταν έχεις τη χαρακτηριστική σκηνοθετική ματιά του Θοδωρή Βουρνά και τους ταλαντούχους Γιώργο Ημέρη, Στεφανή Καπετανίδη και Γιάννη Σίντο, ε, τότε τα πάθη που δημιουργούνται, από τις παρεξηγήσεις, μεταξύ αυτού του τριγώνου (ερωτικού δεν το λες, μιας και ο καθένας άλλα ονειρεύεται, ελπίζει και προσδοκά), ούτε με τις εξομολογήσεις μπορούν να κατευναστούν…

Τελικά μήπως η ίδια η ζωή σκηνοθετεί καλύτερα;

Για όλα αυτά και πολλά άλλα, μιλήσαμε με τον Γιώργο Ημέρη και τη Στεφανή Καπετανίδη.

Τι μπλέξιμο (έργο), ήταν αυτό που είδαμε;

Στεφανή Καπετανίδη: Αυτό που κυρίως βγαίνει προς τα έξω, είναι κατά πόσο εμείς οι ηθοποιοί ταυτιζόμαστε με τους ρόλους που ενσαρκώνουμε κάθε φορά.

Συμβαίνει συχνά αυτό;

Σ.Κ.: Θα έλεγα ότι συμβαίνει. Και, από τους ρόλους μας, κρατάμε στοιχεία μετά στη ζωή μας. Αλλά το πιο ενδιαφέρον για μένα, είναι ότι υποσυνείδητα υπάρχουν αυτές οι πλευρές, οι οποίες βρίσκουν ευκαιρία και βγαίνουν μέσα από τους διάφορους ρόλους.

Μπορεί δηλαδή να γίνει κάποιο μπλέξιμο, όπως αυτό που είδαμε στην παράσταση;

Γιώργος Ημέρης: Στο θέατρο; Μα ναι, αυτό εννοείται… αλλά η ζωή με τον ρόλο, μπλέκεται κυρίως στις μικρότερες ηλικίες. Σε αυτούς που είναι λίγο πιο φρέσκοι στο θέατρο, όχι τόσο με τους μεγαλύτερους σε ηλικία, μιας και έχουν περάσει από πολλούς ρόλους…

Εσύ έχεις να θυμηθείς κάτι σχετικό;

Γ.Η.: Δεν είχα τέτοια εμπειρία, ως επαγγελματίας ηθοποιός, αλλά το είχα στην σχολή… Στη σχολή, νομίζω, ότι όχι απλά μπλέκεσαι, αλλά παραμπλέκεσαι (με τους ρόλους)… Και όταν πρωτοξεκίνησα, στις δύο πρώτες δουλειές μου είχε συμβεί κάποιο παρόμοιο μπλέξιμο… Ξέρεις, αυτά τα μπλεξίματα της ζωής με τον ρόλο, ή που θα σε απογειώσουν ή που θα σε ρίξουν στα τάρταρα…

Αναφερόμαστε και στο #metoo;

Γ.Η.: Η παράστασή μας έχει και στοιχεία #metoo, αν και όχι σε εμφανή βαθμό… Αλλά αν θέλουμε να το δούμε σε βάθος, αυτά τα στοιχεία υπάρχουν… Όταν ένας σκηνοθέτης ερωτεύεται τον πρωταγωνιστή ή την πρωταγωνίστρια που έχει κι έχει μια άλλη αντιμετώπιση απέναντι σε αυτόν… πιο ήπια, πιο οικεία, ενώ στον άλλο ηθοποιό φέρεται πολύ διαφορετικά, ε, τότε υπάρχει ένα θέμα… Η δική μας παράσταση κινείται στα όρια της παρενόχλησης. Στον δικό μας πρωταγωνιστή υπάρχει μια αφέλεια, την οποία όμως ο σκηνοθέτης την αντιλαμβάνεται διαφορετικά, θεωρώντας ότι κι ο άλλος θέλει… και ο άλλος… ούτε που του περνάει απ’ το μυαλό του…

Γιατί δεν αντιλαμβανόμαστε το τι γίνεται;

Γ.Η.: Γιατί ο καθένας έχει διαφορετικά θέλω… Και τελικά τα θέλω που επικρατούν στην παράστασή μας, είναι του σκηνοθέτη, που «μαγειρεύει» τα πάντα…

Δηλαδή υπερισχύει το θέλω κάποιου που μπορεί να μαγειρέψει καλά;

Γ.Η.: Εννοείται. Και τον συγκεκριμένο στην παράστασή μας, δεν θα τον έλεγα σκηνοθέτη, θα τον έλεγα μάγειρα… γιατί όταν καταλαβαίνει ότι δεν θα βγάλει άκρη με τους δύο πρωταγωνιστές του, αλλά θέλει διακαώς να ανεβάσει την παράστασή του, τότε φτιάχνει έτσι τα πράγματα, ώστε να νομίζουν οι άλλοι ότι αυτοί είναι που θέλουν να γίνουν έτσι τα πράγματα… Άρα μαγειρεύει τα πράγματα…

Σ.Κ.: Νομίζω όμως, ότι το να γίνει η παράσταση, είναι και μια δική του προσωπική του νίκη… γιατί θέλει πολύ να τα καταφέρει… οι δε ηθοποιοί του είναι τόσο «παλιοχαρακτήρες», που κι αυτός το βάζει πείσμα και με τον δικό του τρόπο γίνεται αυτό που τελικά θέλει…

Σταματάμε ποτέ να παίζουμε θέατρο, στη ζωή μας;

Γ.Η.: Όχι. Το χειρότερο θέατρο είναι στη ζωή μας, στον δρόμο… Παίζεις θέατρο, ανάλογα με ποιον άνθρωπο έχεις απέναντι σου. Και φυσικά δεν μιλάω για τους ηθοποιούς, μιλάω για όλον τον κόσμο. Είμαι διαφορετικός σε μια ερωτική σχέση, είμαι διαφορετικός με τον φίλο μου. Ή αν είμαι με κάποιον που θέλω να τον γοητεύσω, για μια δουλειά και όχι ερωτικά, ε, θα είμαι πολύ διαφορετικός. Ανάλογα με ποιον έχεις απέναντί σου, αυτόν τον ρόλο παίζεις, άσχετα αν δεν το καταλαβαίνεις… Ο ηθοποιός μπορεί να το καταλάβει… Όταν θέλει να βοηθηθεί σε έναν ρόλο, κάνει ανάκληση της μνήμης κι έτσι προσεγγίζει και τους ρόλους του.

Σ.Κ.: Αναρωτιέμαι γιατί γίνεται αυτό… Γιατί να παίζουμε συνέχεια ρόλους στη ζωή μας; Όπως η πρωταγωνίστρια στην παράστασή μας… παίζει διαρκώς έναν ρόλο, ώστε να καταφέρει κάτι. Και τον πραγματικό της εαυτό τον βλέπουμε προς το τέλος, σε έναν μικρό μονόλογό της, σχετικά με ένα προσωπικό της τραύμα… Ίσως είναι η μόνη στιγμή που βλέπουμε το αυθεντικό της πρόσωπο… Οι ρόλοι λοιπόν μπορεί να είναι και δικαιολογία, αλλά και στρατηγική…

Σαν να μπερδεύεται ο ρόλος με την προσωπικότητά μας… Έχουμε μια πολύπλευρη προσωπικότητα, που είναι κι έτσι, κι αλλιώς, κι αλλιώτικα… Δεν είναι απαραίτητο ότι παίζουμε ρόλους…

Γ.Η.: Απλά επειδή μιλάμε για θέατρο τέθηκε έτσι. Και φυσικά υπάρχουν πολύπλευροι άνθρωποι που είναι οι χαρακτήρες τους έτσι και δεν παίζουν ρόλους. Αλλά σκέψου έναν άνθρωπο, για τον οποίο λες «έλα μωρέ, αυτός το παίζει συνέχεια καλός»… Αυτός ο άνθρωπος πιθανότατα να είναι καλός με όλους, αλλά λέμε ότι το «παίζει» καλός…

Γιατί να έρθουμε να δούμε την παράστασή σας;

Γ.Η.: Γιατί για 70 λεπτά, παρακολουθούμε μια ιστορία τριών ανθρώπων και πώς η συνεργασία τους μπλέκεται με τη ζωή τους… Και το σημαντικό, ο θεατής, μέσα από την ιστορία μας, κάπου θα δει και τον εαυτό του ή κάποιον που γνωρίζει…

Σ.Κ.: Γιατί κάπου ο θεατής θα ταυτιστεί με τους ήρωές μας..

Γ.Η.: Γιατί είναι μια κωμωδία, η οποία ρέει ευχάριστα. Είναι και νωρίς το Σαββατοκύριακο, όπου μετά μπορείς να συνεχίσεις και με κάτι άλλο…

Περνάει κάποιο μήνυμα η παράσταση;

Γ.Η.: Δεν υπάρχει κάποιο βαθυστόχαστο μήνυμα. Απλά βλέπουμε ότι δεν υπάρχει λόγος εμείς οι άνθρωποι να τα κάνουμε όλα τόσο πολύπλοκα. Δεν χρειάζεται να μπλέκουμε τα πράγματα… Το πιο ξεκάθαρο μήνυμα είναι ότι πρέπει να προσέχεις, να ακούς και να φιλτράρεις όσα σου λένε, για να μην πιστεύεις και να μην νομίζεις άλλα. Οπότε, για οτιδήποτε πας να κάνεις, πρέπει από την αρχή να υπάρχει μια ξεκάθαρη εξήγηση, αφού ούτως ή άλλως δεν σκεφτόμαστε όλοι το ίδιο… σκεφτόμαστε πολύ διαφορετικά…

Και γιατί είναι δύσκολο να είσαι ξεκάθαρος με τον άλλο;

Γ.Η.: Γιατί μπορεί να παρεξηγηθεί… Δεν μπορείς να είσαι απόλυτα ειλικρινής και να εκφράσεις ακριβώς αυτό που θέλεις…

Μπορείς όμως να είσαι ξεκάθαρος με έμμεσο τρόπο… να μην αφήνεις υπόνοιες…

Γ.Η.: Δεν αφήνεις μεν υπόνοιες, αλλά το πώς ακριβώς σκέφτεσαι εσύ, εγώ δεν μπορώ να το καταλάβω… Ουσιαστικά κάποια πράγματα δεν ξέρουμε πως να τα επικοινωνήσουμε ή φοβόμαστε μην παρεξηγηθούν οι προθέσεις μας ή τα θέλω μας… κι έτσι αφήνουμε να εξελιχθεί η όποια κατάσταση… Άρα το μήνυμα είναι ένα: να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα από την αρχή…

Σ.Κ.: Ενδιαφέρον πάντως είναι να δούμε και το τραύμα που κρύβεται πίσω από την κάθε συμπεριφορά… μιας και ο καθένας έχει τα τραύματά του και συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρεται…

Οι καλλιτέχνες έχουν περισσότερα τραύματα από εμάς τους υπόλοιπους;

Γ.Η.: Όχι, απλά ένας ηθοποιός ψάχνει να ανακαλύψει τα τραύματά του, γιατί αυτό θα τον βοηθήσει πολύ στην ερμηνεία του. Με τη μέθοδο, παράδειγμα, Στανισλάφσκι, πας και ανακαλείς προηγούμενα συναισθήματα, όπως θυμό, λύπη κ.λπ., για να τα χρησιμοποιήσεις όταν παίζεις… Οπότε, αν ένας ηθοποιός γνωρίζει τα τραύματα του, μπορεί να τα χρησιμοποιήσει για καλό του, για να αποδώσει κάτι που θέλει, πάνω στην τέχνη του.

Και γιατί λέμε ότι οι ηθοποιοί έχουν περισσότερες ευαισθησίες;

Σ.Κ.: Γιατί οι ηθοποιοί είναι κοντά με το συναίσθημά τους. Υπάρχουν, για παράδειγμα, πολλοί που θα σου πούνε «μη μου το πεις, γιατί θα κλάψω», δηλαδή δεν θέλουν να έχουν επαφή με το συναίσθημα τους, δεν θέλουν να αισθανθούν… Ενώ οι ηθοποιοί είναι το συναίσθημα τους…

Γιατί γίνατε ηθοποιοί;

Γ.Η.: Θέλεις την αλήθεια; Γιατί ήμουν πολύ ντροπαλός… Όταν λοιπόν, τυχαία, ανέβηκα για πρώτη φορά στη σκηνή, ένιωθα ότι δεν ήμουν εγώ… οπότε δεν μ’ ένοιαζε που ήμουνα εκτεθειμένος, γιατί έκανα έναν ρόλο… Κάτι κάτι άλλο που δεν είμαι εγώ, είμαι εγώ απλά λέω κάποια λόγια και ζω μια κατάσταση, την οποία αλλιώς δεν θα τη ζούσα. Οπότε, δεν ντρεπόμουνα επάνω στη σκηνή. Δεν ένιωθα καμία έκθεση. Δεν είμαι ο Γιώργος πάνω στη σκηνή. Στην προσωπική μου ζωή είμαι ακόμη ντροπαλός. Ακόμη και τώρα που μιλάμε μαζί, είμαι μέσα σε έναν ρόλο, γιατί αυτό μου το ζήτησε ο σκηνοθέτης μου. Αν ήμουνα μαζί με κάποιον φίλο μου, θα ντρεπόμουνα μπροστά του να σου μιλήσω… Ποτέ μπροστά στα οικεία μου πρόσωπα δεν έχω τραγουδήσει ή έχω κάνει πρόβα. Όχι, αυτό απλά είναι η δουλειά μου.

Σ.Κ.: Κι εγώ επίσης ήμουνα ένα ντροπαλό παιδί. Δεν ήμουνα από τα παιδάκια που τα βάζεις στη μέση και παίζουν. Βέβαια στην αρχή το έκανα για να αρέσω, αρχικά στους γονείς μου… Στη συνέχεια, ένιωθα πάνω στη σκηνή ελευθερία. Κι επειδή δεν μ’ αρέσει να εκφράζομαι για μένα, αλλά μπορώ να εκφράζομαι μέσα από τα λόγια ενός συγγραφέα. Η θέληση έκφρασης και ελευθερίας και παιχνιδιού επικράτησαν στην απόφασή μου να γίνω ηθοποιός. Ήθελα να βάλω περισσότερο παιχνίδι στη ζωή μου και να μην έχω βάρος, θλίψη και πόνο.

Το μετανιώσατε που γίνετε ηθοποιοί;

Σ.Κ.: Εγώ όχι, καθόλου. Αν και υπάρχουν κάποια πράγματα, γύρω από τη δουλειά, που με δυσκολεύουν…

Γ.Η.: Εγώ το ψάχνω ακόμη… Ακόμη δεν ξέρω αν είναι αυτή η δουλειά που θέλω να κάνω στην ζωή μου… Αν σταματήσω όμως, ξέρω ότι θα μου λείψει… Βλέπεις, δεν ήταν όνειρο ζωής, από παιδάκι… Το θέατρο το ανακάλυψα αργά… στα 30 μου… Αλλά και τον εαυτό μου τον θυμάμαι από τότε που μπήκα στην σχολή και μετά…

Στεφανή και Γιώργο, σας ευχαριστώ πολύ για την συζήτησή μας. Εύχομαι η Ζωή σας να είναι γεμάτη Τέχνη, χωρίς μπλεξίματα και παρεξηγήσεις.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Η ζωή ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ
του Άντριου Κόουι
απόδοση Κατερίνα Βαϊμάκη
σκηνοθεσία Θοδωρής Βουρνάς

trailer https://youtu.be/u_pk2X-nRA0
bts video https://youtu.be/ESQLXoRLXLY

Τι συμβαίνει όταν οι ηθοποιοί αρχίζουν να ταυτίζονται με το ρόλο τους;

Η πετυχημένη παράσταση “Η ζωή ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ” σε σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά και απόδοση Κατερίνας Βαϊμάκη επιστρέφει στο Θέατρο 104 με ανανεωμένη διανομή.

Η κωμωδία καταστάσεων του συγγραφέα Άντριου Κόουι κοιτάει μέσα από την κλειδαρότρυπα τις πρόβες μιας θεατρικής παράστασης και προσεγγίζει με χιούμορ τις παρεξηγήσεις, τις διαφωνίες και τα πάθη που μπορεί να προκύψουν πίσω από τη σκηνή…

Στους ρόλους του έργου συναντάμε τους ηθοποιούς Γιώργο Ημέρη, Στεφανή Καπετανίδη και Γιάννη Σίντο.

Τελικά μήπως δεν σταματάμε ποτέ να παίζουμε θέατρο;

Τρεις άνθρωποι. Μία παράσταση. Ένα ερωτικό τρίγωνο που ο καθένας κοιτά προς… διαφορετική κατεύθυνση.

Ο Γκράχαμ, ένας σκηνοθέτης που ανεβάζει τον «Δον Ζουάν», είναι κρυφά ερωτευμένος με τον πρωταγωνιστή του, Στίβεν, ο οποίος φαντασιώνεται τη συμπρωταγωνίστρια του, Ρεβέκκα, αλλά εκείνη έχει την προσοχή της στραμμένη στο λάθος άντρα…

Μυστικά, εξομολογήσεις, αποκαλύψεις μέσα και έξω από το θέατρο. Τα όρια ανάμεσα στη ζωή και την τέχνη μπερδεύονται. Ένα έργο μέσα στο έργο. Τι συμβαίνει όταν οι ηθοποιοί αρχίζουν να ταυτίζονται με το ρόλο τους; Πώς μπορεί κανείς να σκηνοθετήσει την ίδια τη ζωή;

Η ζωή μου στην τέχνη ανέβηκε, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά, το 2014 στο Θέατρο Αργώ και το 2019 στο Θέατρο 104 αποσπώντας θετικές κριτικές που μεταξύ άλλων την χαρακτήρισαν:

“Μία παράσταση που θίγει και σατιρίζει εκ των έσω το θέατρο, το παρασκήνιο του και τους ηθοποιούς, αλλά και το πόσο ευάλωτη μπορεί να γίνει η προσωπική τους ζωή. Έχει ρυθμό, στηρίζει πολλά στην ετοιμότητα και τη διαδοχή της ατάκας, το χιούμορ είναι έξυπνο, αποτυπώνοντας εύστοχα όλη την ανασφάλεια των καλλιτεχνών, αλλά και διατηρεί μια τρυφερή ματιά στην προσωπική τους ζωή και τα αδιέξοδά της.”

Συντελεστές παράστασης:
Συγγραφέας: Άντριου Κόουι
Απόδοση: Κατερίνα Βαϊμάκη
Σκηνοθεσία: Θοδωρής Βουρνάς
Βοηθός σκηνοθέτη: Λίλα Μπάρμπα
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
Μουσική: Γιώργος Ιωαννίδης
Πρωταγωνιστούν: Γιώργος Ημέρης, Στεφανή Καπετανίδη, Γιάννης Σίντος

Πληροφορίες:
Τοποθεσία: Θέατρο 104 – Kεντρική σκηνή – (Ευμολπιδών 41, Αθήνα, ΜΕΤΡΟ Κεραμεικός)
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Σάββατο & Κυριακή στις 18.30
Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό 12€, Μειωμένο (Φοιτητικό/Ανέργων) 10€, Ατέλεια 5€
Προπώληση εισιτηρίων: https://www.viva.gr/tickets/festival/theater/i-zoi-mou-stin-techni/
Κρατήσεις θέσεων στα τηλέφωνα: 210 3455020 & 6951269828