Η Γεωργια Ζωη στο «Και για πες…» με την Ελενα Χατζοπουλου

«Σοφία Βέμπο… σε θυμάμαι».

Μια πολυδιάστατη προσωπικότητα, που τη θυμάται – ερμηνεύει μια άλλη πολυδιάστατη προσωπικότητα, η Γεωργία Ζώη. Μια παράσταση – οδοιπορικό – αφήγηση στη ζωή της Σοφίας της Ελλάδας. Η ιστορία της Βέμπο ξεδιπλώνεται, μέσω μιας συνέντευξης, που δίνει σε έναν νεαρό δημοσιογράφο, τον οποίο υποδύεται ο μουσικός Μαυρίκιος Μαυρικίου, που με τη συνοδεία πιάνου και ακορντεόν, μας ταξιδεύουν στην πρόσφατη ιστορία μας. Στο Θέατρο Χυτήριο, κάθε Παρασκευή στις 20:30.

Μια παράσταση που σιγοτραγουδάς όσα σε συγκινούν. Που νοσταλγείς άλλες εποχές, διαφορετικές, αλλά και δύσκολες πολύ. Που δεν θέλεις να τελειώσει. Που θέλεις να τραγουδήσεις κι άλλο, τα τραγούδια της νίκης, αλλά και του έρωτα. Τα τραγούδια που θαρρείς και γράφτηκαν για το σήμερα…

Γεωργία Ζώη, καλωσόρισες στο Sin Radio. Απολαύσαμε μια εξαιρετική παράσταση και συγκινηθήκαμε πολύ… Τελικά, τα τραγούδια της Σοφίας Βέμπο, μπορούν ακόμη να προκαλούν έντονα συναισθήματα…

Τα τραγούδια της μεγάλης Βέμπο. Προσωπικά, τα έχω αγαπήσει πολύ… αν και δεν τα έχω ζήσει… όμως, τα τραγουδούσαμε με τους γονείς μου και τα ακούγαμε διαρκώς από το ραδιόφωνο. Θα ‘θελα να μπορούσα να ακούσω τον κάθε θεατή, να μας πει κι εκείνος γιατί τον συγκινούν… Στην παράστασή μας, βέβαια, παίζει ρόλο και ο συνδυασμός των τραγουδιών με το κείμενο. Δηλαδή, δεν ξέρω αν θα είχαν την ίδια απήχηση, εάν θα τα ακούγαμε σε μια απλή συναυλία, χωρίς κείμενο. Στη δική μας περίπτωση, μέσα από το κείμενο, περνάει όλη η ζωή και περνάει κι ένα μεγάλο μέρος της πρόσφατης ιστορίας μας. Τη Βέμπο, στην παράστασή μας, τη συναντάμε το 1975, 65 χρονών πια… Η αφήγηση της ζωής της είναι ουσιαστικά η ιστορία της Ελλάδος… λίγο πριν τον πόλεμο, στη διάρκεια του πολέμου, έπειτα στη δικτατορία και στη μεταπολίτευση… διανύει όλες αυτές τις εποχές… χωρίς να εστιάζει μόνο στον πόλεμο ή μόνο στο Πολυτεχνείο. Η ιστορία της είναι τόσο μεστή και δεν είναι μόνο μια πατριώτισσα που έχει προσφέρει κι αγωνιστεί για την Ελλάδα…

Τι άλλο ήταν η Βέμπο;

Η Βέμπο ήταν και η πρώτη κοσμοπολίτισσα ηθοποιός-τραγουδίστρια της χώρας μας. Υπήρξε κοσμοπολίτισσα και η Μελίνα Μερκούρη, αλλά η Βέμπο, θεωρώ ότι ήταν πολυδιάστατη στον καλλιτεχνικό τομέα και η οποία έδρασε και πέτυχε εδώ, σε μια εποχή πολύ δύσκολη, που κανένας δεν έβγαινε έξω. Εκείνη, όμως, είχε αλώσει όλον τον κόσμο… Αίγυπτο, Κωνσταντινούπολη, Παρίσι, Νέα Υόρκη, Μέση Ανατολή και Ελλάδα και ξανά και ξανά. Τα τραγούδια της τραγουδιόντουσαν και από τους Έλληνες της διασποράς και από εμάς εδώ. Και τι δεν έχει τραγουδήσει… Αυτή εισήγαγε και το αρχοντορεμπέτικο…

Αν και τη θυμόμαστε μόνο κάθε 28η Οκτωβρίου…

Αυτό ήταν και το παράπονό της… ότι, κυρίως οι δημοσιογράφοι, τη θυμούνται για τα τραγούδια που γράφτηκαν για τον πόλεμο. Όμως, είδες πόσο συγκινούν σήμερα όλα της τα τραγούδια. Συγκινεί η «Ταμπακιέρα» που είναι το πρώτο αρχοντορεμπέτικο που έχει ειπωθεί. Συγκινεί επίσης «Ο Άνθρωπός μου», που είναι το παλιότερο, μεγαλύτερο και ωραιότερο «καψουροτράγουδο» όλων των εποχών… (ας μου επιτραπεί η έκφραση, τη λέω με πολλή αγάπη). Και βέβαια όλα τα τραγούδια, όπως η «Ψαροπούλα», το «Χωριό μου, χωριουδάκι μου», που ο κόσμος τα αγαπάει πολύ, όπως κι εγώ. Ή το «Στην Λαρ’σα βγαίν’ η αυγερινός», που τρελαίνομαι να το λέω…

Και στ’ αλήθεια, όλος ο κόσμος τραγουδάει μαζί σου…

Πρώτα πρέπει να συγκινηθώ εγώ και μετά να συγκινήσω και τον κόσμο, αλλά με βοηθάνε και όλα αυτά τα ακούσματα, βοηθάει όλη της η ιστορία… Εδώ έχω την τύχη να έχω μαζί μου τον Μαυρίκιο Μαυρικίου, ο οποίος είναι πολυτάλαντος, είναι εξαιρετικός, είναι πολυεργαλείο, είναι μουσικός και τραγουδιστής. Έχουμε δέσει πολύ μεταξύ μας… είναι αυτό που λένε έχουμε χημεία μεταξύ μας στη σκηνή. Βέβαια, έχουμε και την τύχη να έχουμε το πολύ καλό κείμενο της Τάνιας Χαροκόπου και την καθοδήγηση του εξαιρετικού σκηνοθέτη μας, Μενέλαου Τζαβέλλα. Ακόμη και τα νέα παιδιά που συμβάλλουν και συνδράμουν από τα ΙΕΚ Άλφα, είναι εξαιρετικά. Και τελικά τι γίνεται; Με αυτόν τον τρόπο με τα παιδιά, τα αφηγηματικά γίνονται εικόνες, υπάρχει ένα animation… και όλα αυτά εντείνουν τη συγκίνηση…

Ιδίως όταν τραγουδάτε το «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά» που στο τελευταίο κουπλέ το αλλάζετε σε «Παιδία της Ουκρανίας παιδιά»…

Φυσικά συντελεί και η συγκυρία. Συμβαίνουν και αντίστοιχα γεγονότα, όπως είναι ο πόλεμος της Ουκρανίας. Βλέπεις, η ιστορία τελικά επαναλαμβάνεται… Από τις εικόνες που βλέπουμε κι απ’ όσα ακούμε, αναγνωρίζουμε πολλά, που μάλλον είναι καρμπόν με τους πολέμους στην Ελλάδα. Και ξαφνικά, κάποια στιγμή που λέει: «Ακόμη ηχούν στα αυτιά μου οι σειρήνες… ο συναγερμός για τους βομβαρδισμούς, που τρέχουμε να κρυφτούμε και μετά η λήξη…». Σκέψου ότι όλα αυτά σήμερα τα ακούμε στις ειδήσεις… Και όλα αυτά ακόμη ηχούν στα αυτιά των ανθρώπων που τα έχουν βιώσει. Αυτά τα παιδιά που βλέπουμε στις ειδήσεις, που φεύγουν, που τα παίρνουν οι γονείς τους για να επιζήσουν, να επιβιώσουν, για να μην αφανιστεί η γενιά… και οι άντρες μένουν πίσω να πολεμήσουν. Κι αυτό το πώς πολεμούν σαν λιοντάρια, μας θυμίζει πάρα πολύ τα παιδιά για τα οποία τραγουδάει η Βέμπο.

Η ζωή της Βέμπο ήταν γεμάτη από συναίσθημα, έρωτα, πάθος και πατρίδα. Έννοιες και λέξεις τις οποίες άκουσα κατ’ επανάληψη στην παράσταση, γι’ αυτό και τις σημείωσα.

Όλα αυτά τη χαρακτηρίζουν. Το λέει και η ίδια. Ήταν μια ερωτική γυναίκα, που της άρεσε το φλερτ, μέχρι να γνωρίσει τον Μίμη Τραϊφόρο, όπως λέει και η ίδια… Μια πολύ ωραία και εντυπωσιακή γυναίκα που ζούσε με το συναίσθημα και για το συναίσθημα. Λάτρευε τη μουσική και τραγουδούσε από το πρωί ως το βράδυ και ήταν παθιασμένη με ό,τι έκανε. Η κιθάρα ήταν το παν για μένα, λέει κάποια στιγμή.

Πιστεύεις ότι έχεις κάποια κοινά στοιχεία μαζί της;

Η αλήθεια είναι ότι μερικές φορές βρίσκω κάποιες ομοιότητες στη ζωή μου. Γιατί κι εγώ από το πρωί έως το βράδυ τραγουδάω, παρότι δεν έγινα τραγουδίστρια. Παρόλο που μου έκαναν συμβόλαιο με την Polygram, όταν ήμουν στο Εθνικό, αλλά επειδή μου επέβαλαν να τραγουδάω κάθε βράδυ κι εγώ ήθελα να παίξω στο θέατρο και να πάω στην Επίδαυρο και να παίξω αρχαία τραγωδία, λέω θα τραγουδάω μόνο όταν χρειαστεί και εάν χρειαστεί στο θέατρο ή στο σινεμά. Απ’ το πρωί ως το βράδυ, λοιπόν, τραγουδάω ή σφυρίζω. Η μουσική είναι…. Πώς να το πω;

Η μουσική είσαι εσύ. Η κόρη του Άραχθου.

(γελάει) Ναι, τα χωριά του πατέρα μου και της μητέρας μου είναι εκατέρωθεν του Αράχθου και αισθάνομαι ως κόρη του Αράχθου. Εκεί έμαθα να κολυμπάω, εκεί άκουγα τη μουσική του Αράχθου, κάθε που επισκεπτόμασταν το χωριό. Μεγαλύτερη, εκεί έμαθα να κάνω rafting και όταν πηγαίνω, χειμώνα ή καλοκαίρι, κολυμπάω στα νερά του.

Ποια η σχέση σου με το υγρό στοιχείο;

Το λατρεύω. Τα ποτάμια, τις λίμνες, τη θάλασσα…

Το υγρό στοιχείο, το νερό δηλαδή, συμβολίζει το συναίσθημα…

Ναι, σωστά… ναι…

Κολύμπι στα βαθιά;

Κυρίως στα βαθιά (με ένα βροντερό γέλιο).

Κυριολεκτικά και μεταφορικά, λοιπόν.

Ναι και αυτή η αγάπη εξακολουθεί και υπάρχει. Εδώ και 11 χρόνια και έναν μήνα, 3 Φεβρουαρίου του 2011, άρχισα να μετράω τα καθημερινά μπάνια μου.

Κι απ’ ότι γνωρίζω δεν σταματάς αυτήν την καθημερινή σου συνήθεια…

Μα, αν σταματήσω έστω και μια μέρα, πρέπει να ξαναρχίσω από την αρχή το μέτρημα… Και τώρα είμαι στα 4.046 μπάνια περίπου…

Μα είναι δυνατόν; Και χιονίζει και βρέχει και φυσάει κι έχει κύμα κι εσύ πας για μπάνιο;

Κάθε μέρα, κάθε μέρα. Με χαλάζι, με βροχή, κάθε μέρα, Έλενα.

Από του Παπάγου που μένεις, κατεβαίνεις στη θάλασσα;

Από του Παπάγου, πηγαίνω ή στον Άλιμο ή στον Άγιο Ανδρέα, αλλά τα δύο τελευταία χρόνια με τον κορωνοϊό, αποφάσισα τους χειμώνες να μένω στον Άγιο Ανδρέα, γιατί ήταν και δύσκολη η μετακίνηση μας τότε, ήταν και τα χαρτιά που συμπληρώναμε… άσε που έλεγα ότι πάω για αρχιτεκτονική δουλειά, μιας και εμείς οι αρχιτέκτονες μπορούσαμε να μετακινηθούμε. Με βόλευε και με βολεύει να μένω στον Άγιο Ανδρέα, ξυπνάω το πρωί, τη θάλασσα την έχω μπροστά στο σπίτι, πάω κάνω το μπάνιο μου και μετά πηγαίνω στο γραφείο και όταν έχω παράσταση έρχομαι και στην Αθήνα.

Και πόση αρχιτεκτονική χωράει στο θέατρο και πόσο θέατρο στην αρχιτεκτονική, Γεωργία;

Άμα αγαπάς κάποια πράγματα και τα έχεις μελετήσει και τα έχεις δικά σου χωράνε παντού. Και πολλές φορές μπορούνε και ταυτίζονται. Ως αρχιτέκτων, έχω σχεδιάσει πολλά θέατρα και σε πολλά από αυτά έχω παίξει κιόλας. Το συναίσθημα να παίζεις σε ένα θέατρο που έχεις σχεδιάσει είναι απερίγραπτο και αυτή την αίσθηση την προσλαμβάνουν πολλοί λίγοι…

Ποια θέατρα είναι αυτά, μπορούμε να πούμε;

Αρκετά… Για παράδειγμα είχα σχεδιάσει, μετά από διαγωνισμό, το Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη», στη Θεσσαλονίκη. Και δεν είχα παίξει ποτέ εκεί μέχρι το 2020… Έμαθε ο τωρινός Δήμαρχος, ο Γιάννης Δαρδαμανέλης, ότι βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη και ότι είχα σχεδιάσει και το θέατρο και μας κάλεσε και παίξαμε τρεις παραστάσεις, με το έργο «Ομμάτα Δακρωμένα – Ένα γράμμα για την Τραπεζούντα», του Δήμου Αβδελιώδη, εμπνευσμένο από το ομότιτλο έργο της Τάνιας Χαροκόπου. Ήταν κάτι μαγικό. Έχω σχεδιάσει κι έχω παίξει, για 10 χρόνια, και το θέατρο του Αντώνη Αντωνίου. Επίσης, το θέατρο Βικτώρια, του Γιώργου Χριστοδούλου, και είχα εγκαινιάσει μάλιστα τη μικρή σκηνή με το έργο «Της μοναξιάς διπρόσωποι μονόλογοι», της Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Φαλκώνη. Και έπαιξα και φέτος, στην επάνω σκηνή, το «Εγώ η Λέγκω», του Βασίλη Γιαννόπουλου, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Μαντέλη. Εκείνο που μου λείπει πολύ από τη «συλλογή» μου, να έχω σχεδιάσει και να έχω παίξει κιόλας είναι το θέατρο Φλόκα, στην αρχαία Ολυμπία, που το εγκαινίασε ο Μπαρίζνικοφ το 1997. Όμως, για να αισθανθώ ότι το εγκαινιάζω εγώ, μια μέρα πριν πήγα στο κέντρο της σκηνής και τραγούδησα ένα παραδοσιακό…κι επειδή αυτό μου το ζήτησαν ήταν σαν να έδινα ένα ρεσιτάλ… Είναι ένα θέατρο 3.000 θέσεων, με εκπληκτική ακουστική, ούτε μικρόφωνα, ούτε τίποτα…

Μικρόφωνο σε αρχαίο θέατρο;

Είμαι και λίγο κατά του μικροφώνου… όπως δεν μπορώ να δεχτώ τη χρήση τους στην Επίδαυρο… Ούτε εδώ έχουμε μικρόφωνα… όπως και σε πολλά καλοκαιρινά θέατρα δεν χρησιμοποιούμε. Σε λίγο παίζουμε την παράσταση «Εγώ η Λέγκω» στο Δημοτικό θέατρο Καλλιθέας, για τα 200 χρόνια από την επανάσταση του ’21. Κι εκεί χωρίς μικρόφωνα θα είμαστε. Γενικά, υποστηρίζω ότι η φυσική φωνή πρέπει να κατεβαίνει κάτω στους θεατές.

Τι ρόλο παίζουν τα σημάδια στη ζωή σου;

Αρκετά. Μεταφυσικά… Αισθάνομαι πολλές φορές ότι μου μιλάνε κάποια σημάδια. Κάποια όνειρα, κάποια νούμερα που συναντώ και που ταιριάζουν με την ηλικία μου ή καρκινικά νούμερα που διαβάζονται το ίδιο και από την αρχή και από το τέλος… Όλα αυτά τα θεωρώ σημάδια και κάποιες φορές και σημάδια τύχης. Αλλά δεν θεωρώ ότι το 13 είναι γρουσούζικο. Τελικά, στα σημάδια δίνω τη σημασία που τους πρέπει και δεν με προδίδουν ποτέ.

Τα σημάδια στο σώμα;

Έλενα, εγώ γεννήθηκα με σημάδια. Σημάδια στο πρόσωπο. Και στη συνέχεια απόκτησα σημάδια από ατυχήματα. Όταν γεννήθηκα, με χτύπησε ο γιατρός στο ένα μάτι μου, έτσι όπως με έβγαζε και έμεινε πιο κλειστό από το άλλο. Αλλά από μικρή δεν αισθάνθηκα καμιά διαφορά από τα άλλα παιδιά. Από μικρό παιδί, ακόμη και στις φωτογραφίες, έπαιρνα τέτοια στάση, που δεν φαινότανε αυτή η διαφορά στο μάτι μου… Στα 14 μου χρόνια, με πήγαν οι γονείς μου για να κάνω εγχείρηση, αλλά επειδή δεν είχε ολοκληρωθεί η ανάπτυξη μου, δεν πέτυχε αυτή η εγχείρηση. Πολύ αργότερα, ενήλικη πια έκανα ακόμη μια εγχείρηση και αποκαταστάθηκε αυτή η διαφορά, αλλά όχι τελείως. Είναι κάτι που δεν με ενόχλησε ποτέ. Μάλιστα, στο Εθνικό θέατρο, κατά τη διάρκεια των σπουδών μου εκεί, κάποιοι δάσκαλοι μου ήταν υπέρ και κάποιοι διαφωνούσαν και έλεγαν ότι αυτό είναι το χαρακτηριστικό μου και πρέπει να το κρατήσω.

Και μετά έρχονται τα ατυχήματα…

Ναι, σημάδια από ατυχήματα στο πρόσωπο. Αλλά δεν έκανα καμία κίνηση, καμία πλαστική για να τα αποκαταστήσω.

Αποδοχή…

Αποδοχή; Θα έλεγα κυρίως, τα σημάδια γράφουν την ιστορία μου. Είναι βιωμένα. Και αυτό και αυτό (δείχνει σημάδια της στο πρόσωπο) έγινε τότε που είχα κάνει την προμελέτη για το Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς και πήγαμε με συνεργάτες του γραφείου μου να παραδώσουμε. Ήταν Μεγάλη Πέμπτη και Πρωτομαγιά και επιστρέφοντας παραλίγο να σκοτωθούμε στην εθνική οδό… τρακάραμε και έσπασα λεκάνη κι έμεινα ακίνητη ένα μήνα κι έπειτα πέντε μήνες ήμουν με πατερίτσες… Αυτό το σημάδι στο πρόσωπο ήταν πολύ έντονο και μάλιστα μ’ έχει ζωγραφίσει ο σπουδαίος ζωγράφος Δήμος Σκουλάκης (1990). Με είχε δει σε μια παράσταση, όπου είχα μακριά μαλλιά, φορούσα ένα εντυπωσιακό φόρεμα και το μισό μου πρόσωπο ήταν καλυμμένο με τα μαλλιά μου. Και ξαφνικά έκανα μια κίνηση, τινάζοντας τα μαλλιά προς τα πίσω και μπροστά στα φώτα αποκαλύφθηκε το σημάδι. Εντυπωσιάστηκε από το θάρρος μου να το δείξω στα φώτα, χωρίς μακιγιάζ. Μια ωραία κοπέλα, που κάνει κι ένα ρόλο ωραίας, να μη φοβάται να εκθέσει αυτό της το σημάδι. Κι έτσι ο Σκουλάκης έκανε μια σειρά έργων με τίτλο «Η ηθοποιός με το σημάδι στο πρόσωπο».

Δήμος Σκουλάκης

Εξαιρετικά πορτρέτα, ομολογώ…

Ένα από αυτά τα έργα εκτέθηκε πριν από τρία χρόνια στο Μουσείο Μπενάκη. Στο σύνολο τα έργα ήταν δέκα, όλα πουλήθηκαν κι ευτυχώς πρόλαβα δύο για τη συλλογή μου, τα οποία μου τα χάρισε ο Δήμος. Τα σημάδια λοιπόν είναι η ιστορία μου.

Και τα σημάδια στην ψυχή;

Νομίζω ότι έχω μια δύναμη περίεργη, που έχει να κάνει ίσως με τα Τζουμέρκα, με τον Άραχθο… δεν ξέρω, με το χωριό μου… με τα εκεί βουνά και έτσι όλα αυτά τα σημάδια της ψυχής τα επουλώνω. Να τα επουλώνω και να προχωράω. Δηλαδή, δεν μένουν βαθιά χαραγμένα, έτσι ώστε να με αποτρέψουν από τη συνέχεια ή από κάτι άλλο. Γίνονται μαθήματα, γίνονται εμπειρίες και προχωράω.

Τελικά, πως τα πάει η Ζώη με τη ζωή;

(γελάει) Παίζω πολύ συχνά μ’ αυτό. Πάμε χέρι-χέρι. Λέω πολλές φορές ότι το όνομα μου είναι μια παράτονη ζωή (και πάλι το βροντερό της γέλιο γεμίζει τον χώρο του cafe στο θέατρο Χυτήριο)… μια ζωή τονισμένη στην παραλήγουσα. Ευτυχώς καλά τα πάμε… Είμαι συμφιλιωμένη με τη ζωή, δεν τη βλέπω από τη μαύρη της πλευρά. Όσοι ξέρουν την ιστορία μου, λένε ότι δεν είναι δυνατόν να έχω περάσει τόσα… Έχω περάσει πάρα πολλά στη ζωή μου… ενώ ξεκίνησε η ζωή μου με πάρα πολύ καλούς οιωνούς, με μια πολύ αγαπημένη και δεμένη οικογένεια, με καλούς γονείς, πολύ καλά παιδικά χρόνια… μέχρι που και τελείωσα τις σπουδές μου, ήμουνα όχι καλομαθημένη, αλλά είχα μάθει στα καλά… να είμαι η αριστούχος, η καλή μαθήτρια που την αγαπούσαν όλοι, πρώτη, υποτροφίες, κ.λπ. και όταν βγήκα πια στη δουλειά ανακάλυψα ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο ωραία κι εύκολα, όσο όταν αγωνίζεσαι να σπουδάσεις, να μάθεις, που εκεί θεωρώ ότι υπήρχε μια αξιοκρατία. Μετά στην αρένα της ζωής, η αξιοκρατία λίγο την ψάχνεις… Αισθάνθηκα αρκετές φορές να με πολεμάνε, να με χτυπάνε, να με κλωτσάνε… αλλά εντάξει, το ξεπερνούσα και πήγαινα παραπέρα και παραπέρα και δεν μου αρέσει να παραπονιέμαι… Πολλές από τις επιθυμίες μου δεν έχουν γίνει πραγματικότητα ακόμη… Όμως, πάντα υπάρχει χρόνος και καιρός να γίνουν.

Πες μας μια μεγάλη σου επιθυμία…

Ας πούμε, ένα μεγάλο μου όνειρο να παίξω στην Επίδαυρο, που ήταν και αυτό που με ώθησε να πάω στο Εθνικό Θέατρο, μετά τις σπουδές μου στην Αρχιτεκτονική. Μετά το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο πήγα στο Εθνικό Θέατρο. Έχω εθνική παιδεία… Ήταν να παίξω στην Επίδαυρο. Τελικά δεν έπαιξα. Ήταν και λάθος οι επιλογές μου, γιατί ο Μινωτής μου ζήτησε όταν τελείωσα το Εθνικό να παραμείνω στο Εθνικό με τη διπλή μου ιδιότητα. Και ως αρχιτέκτων και ως ηθοποιός, διότι τότε έφτιαχνε το Νέο Εθνικό Θέατρο, την επέκταση στο κτίριο του Τσίλερ, μια καινούργια σχολή θεάτρου, μια δεύτερη σκηνή καινούργια, εκτός από την ανακαίνιση… Εγώ του είπα ότι είναι λάθος να έρθω με τη διπλή ιδιότητα, γιατί το ένα θα βάλλει εναντίον του άλλου… Αλλά επειδή δεν γίνονται κάθε μέρα Εθνικά Θέατρα, θα έρθω ως αρχιτέκτων και θα έρθω αργότερα ως ηθοποιός… Έτσι έμεινα ως αρχιτέκτων. Μετά έφυγε ο Μινωτής και τελικά δεν με πήρανε ποτέ. Θεωρήθηκα ίσως παιδί του Μινωτή, παιδί της δεξιάς, αν και ποτέ δεν είχα καμιά σφραγίδα κομματική, ποτέ δεν είχα καταταχθεί σε κάποια πλευρά. Πάντα ψήφιζα το καλύτερο για την πατρίδα μας. Αν είχα πάει λοιπόν στο Εθνικό ίσως και να έπαιζα στην Επίδαυρο. Αλλά, είπαμε πάντα υπάρχει χρόνος… Και δεν παραπονιέμαι γιατί δεν έχω τη θέση που πιθανόν να μπορούσα να έχω στο θεατρικό και κινηματογραφικό χρηματιστήριο της Ελλάδας. Κάποια στιγμή ήταν επίσης να πάω στο εξωτερικό, είχα επιλεγεί για να πρωταγωνιστήσω στο casino de Paris που ήταν κλειστό για χρόνια. Και φτάνει η στιγμή που θα ερχόντουσαν οι νέοι ιδιοκτήτες να με γνωρίσουν εδώ στην Αθήνα. Όλα έτοιμα, έχει κανονιστεί το ραντεβού κι εγώ έχω ακυρώσει τη συμμετοχή μου σε ένα συνέδριο στην Ισπανία για την αρχιτεκτονική του θεάτρου. Και τους περιμέναμε και δεν ήρθαν ποτέ. Γιατί σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικό, ερχόμενοι… Πάρα πολλά που έχουν συμβεί στη ζωή μου που είναι μοιραία. Και πάλι έχω σηκωθεί. Κι από ατυχήματα κι από οικονομικές καταστροφές κι από διάφορα προβλήματα. Όμως, η ζωή είναι μια περιπέτεια και αξίζει να τη ζεις με όλα τα πάνω και τα κάτω της και να ελπίζεις πάντα ότι θα έρθουν και καλύτερες μέρες, αλλά και να γεύεσαι αυτό που σου έχει προσφερθεί.

Στην παράσταση, κάποια στιγμή ακούγεται «η ζωή μετριέται με όσα αφήνουμε πίσω μας».

Μνήμες. Έργα. Όλα όσα κατακτήσαμε με κόπο. Εγώ δεν ξέρω τι θα έχω αφήσει, ούτε προσπαθώ να συγκρίνω το τι αφήνω εγώ, με αυτά που άφησε η Βέμπο ή κάποιοι μεγάλοι καλλιτέχνες ή κάποιοι μεγάλοι ηθοποιοί… Θα ήθελα να αφήσω κάποια σπουδαία έργα αρχιτεκτονικά… Φοβάμαι όμως ότι η αρχιτεκτονική είναι ένα αναλώσιμο είδος. Δεν γίνονται κτίρια που να αντέχουν στον χρόνο και λόγω των υλικών, που όσο πάνε είναι πιο ευτελή και δεν έχουν τη μονιμότητα των παλιών υλικών. Έχει γίνει αναλώσιμο είδος η αρχιτεκτονική. Θα ήθελα να μείνουν κάποια έργα μου και να λένε ότι αυτό το έκανε η Ζώη. Πιθανόν και να μείνουν κάποια… αλλά φοβάμαι ότι δεν είμαστε τυχεροί ως γενιά, μιας και η αρχιτεκτονική έχει γίνει σκηνικό πια. Ήμουνα πολύ περήφανη για ένα πολύ ωραίο έργο, για ένα restaurant που σχεδίασα στο Κολωνάκι… έζησε δύο χρόνια, έπεσε έξω, ο ιδιοκτήτης το πούλησε, ήρθε κάποιος άλλος και το έφτιαξε αλλιώς. Αυτό είχε πολυφωτογραφηθεί μεν, αλλά σήμερα υπάρχουν μόνο οι φωτογραφίες. Τελικά η αρχιτεκτονική έχει γίνει λιγάκι και σκηνογραφία. Από την άλλη πλευρά το θέατρο. Το θέατρο όμως δεν μένει. Είναι εκείνη η στιγμή που το βλέπει ο θεατής. Εγώ δεν έχω παίξει σε πολύ μεγάλα θέατρα για να μείνω στη συνείδηση του κόσμου… ιδίως μετά το 2000 παίζω σε off Broadway θέατρα, δεν παίζω στις μεγάλες σκηνές. Αλλά ίσως μείνω στην ψυχή ή στη συνείδηση κάποιων θεατών, που και αυτοί όμως έχουν ημερομηνία λήξης. Δεν είναι ότι μένουμε ως ιστορία. Δεν ξέρω αν είμαστε τυχεροί… Το να μείνει επίσης κάτι, το έστω και λίγο, είναι σημαντικό… για παράδειγμα μια κυρία τις προάλλες μου ανέφερε τις παραστάσεις στις οποίες μ’ έχει δει. Ακόμη κι αυτοί οι μεμονωμένοι θεατές να αισθανθούν και να σου μεταφέρουν τη συγκίνησή τους είναι σημαντικό. Αλλά δεν μ’ ενδιαφέρει ακριβώς να αφήσω πίσω μου κάποια πράγματα με σφραγίδα. Δεν ξέρω πια αν υπάρχει αυτή η σφραγίδα… γιατί παλιά ήτανε συγκεκριμένα, δεν υπήρχε το διαδίκτυο… ο κόσμος πια μπερδεύεται με την πολλή πληροφορία κι έτσι χάνεται αυτό που μπορεί να αξίζει. Άρα δεν ξέρω αν μ’ ενδιαφέρει να αφήσω κάτι μακροπρόθεσμα πίσω μου. Σίγουρα το να έχω κάνει πράγματα ή να θυμάμαι πράγματα, γιατί λέει η ζωή είναι αυτά που αφήνουμε πίσω μας.

Μνήμες έργα και ό,τι κατακτήσαμε με κόπο, όπως είπες πιο πριν.

Λοιπόν, αυτό που αφήνω πίσω μου, δεν έχει σημασία τι αποδέκτες έχει, είναι αυτά τα βιώματα. Αν αυτά σου αφήνουν ωραίες αναμνήσεις και τα ‘χεις χαρεί κι έχεις κάνει κι άλλους ανθρώπους να χαρούν, νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό. Αυτό αφήνεις πίσω σου τελικά. Αυτοί οι άνθρωποι που θα σε θυμούνται και οι οποίοι είπαμε κι αυτοί είναι θνητοί. Θα φύγουν κάποια στιγμή. Αλλά αυτοί που θα σε θυμούνται να σε θυμούνται για καλό λόγο. Για ένα γλυκό χαμόγελο, για μια συγκίνηση που τους πρόσφερες για μια οποιαδήποτε βοήθεια, για μια συμπαράσταση, για ένα χάδι. Αυτά είναι τα σημαντικά. Και όλα όσα κατακτήσαμε με κόπο. Είναι και όλη αυτή η εμπειρία που έχω αποκτήσει και η γνώση, που μ’ αρέσει να τη διοχετεύω. Και τη διοχετεύω και στα παιδιά στο γραφείο και στα νεότερα παιδιά που έρχονται. Αισθάνομαι ότι πρέπει να τους μεταφέρω τη γνώση μου και ασχολούμαι μαζί τους και βλέπω ότι παίρνουν από εμένα και με ακολουθούν. Άρα θα έχει μια συνέχεια. Οπότε και αυτός ο μικρός σπόρος νομίζω πως μετράει… μπορεί να μην είναι το μεγαλεπήβολο ή το μεγαλειώδες, αλλά μετράει…

Τελειώνοντας, έχω να σου πω ότι σίγουρα, εκτός των άλλων, αφήνεις πίσω σου μια πρωτοποριακή παράσταση, τη «Γαία», όπου σε όλη την διάρκεια της βρίσκεσαι μέσα στο νερό – θάλασσα. Επίσης, σου εύχομαι ολόψυχα να παίξεις στην Επίδαυρο. Εσύ για σένα τι εύχεσαι, Γεωργία;

Για μένα… Εύχομαι να πεθάνω στο σανίδι, να συνεχίσω στη μεγαλύτερή μου αγάπη που είναι το θέατρο, να είμαι υγιής μέχρι το τέλος και να πεθάνω όρθια στο σανίδι και αν έχω παίξει και στην Επίδαυρο, ακόμη καλύτερα.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

‘Σοφία Βέμπο…. σε θυμάμαι’ της Τάνιας Χαροκόπου στο Θέατρο Χυτήριο

Παράταση παραστάσεων για την « Σοφία Βέμπο … σε θυμάμαι », της Τάνιας Χαροκόπου κατόπιν μεγάλης επιτυχίας στο Θέατρο Χυτήριο.
Η ταραχώδης ζωή της Σοφίας Βέμπο «της δικής μας Σοφίας», μέσα από τις δικές της διηγήσεις και νοσταλγικές αναπολήσεις, πλήρως τεκμηριωμένες, σε κείμενα της Τάνιας Χαροκόπου και σκηνοθεσία Μενέλαου Τζαβέλλα, ζωντανεύει επί σκηνής, στο Θέατρο ΧΥΤΗΡΙΟ κάθε Παρασκευή στις 20:30.

Η γυναίκα «θρύλος», που αγάπησε και αγαπήθηκε, που δόξασε την πατρίδα αλλά και δοξάστηκε, η γυναίκα που ερμήνευσε σημαντικά τραγούδια, αλλά και αυτή, που καθιέρωσε τα αρχοντορεμπέτικα, εξιστορεί άγνωστες πτυχές της ζωής της, στοιχεία και καταστάσεις, με μια αφήγηση συνταρακτικά απλή και ανθρώπινη.

Η συγκλονιστική καριέρα της Σοφίας, τα τραγούδια της, τα ερωτικά της σκιρτήματα, η δυναμική φιλόδοξη προσωπικότητά της, μεταφέρονται στην σκηνή, από την Γεωργία Ζώη μια από τις σημαντικότερες ηθοποιούς της Ελληνικής θεατρικής σκηνής, που ενσαρκώνει αυτόν τον τόσο νευραλγικό ρόλο και ερμηνεύει ζωντανά, τα σπουδαιότερα τραγούδια της ηρωίδας, συνοδευόμενη από τον αγαπημένο τραγουδιστή /μουσικό /συνθέτη Μαυρίκιο Μαυρικίου με το ακορντεόν του.

Λίγα λόγια για το έργο:

Η Σοφία στο απόγειο της καριέρας της και στα πλαίσια μιας τελευταίας συνέντευξής της, αναπολεί την πορεία της ζωής της.
Συγκινησιακά φορτισμένη, περιγράφει γεγονότα ευχάριστα αλλά και δυσάρεστα, που την σημάδεψαν απλά αλλά και σημαντικά.
Για πρώτη φορά στη ζωή της, εξιστορεί απροσδόκητες καταστάσεις, επαναφέρει στην μνήμη της πρόσωπα, παραστάσεις, ευχάριστες στιγμές, ερωτικές συμπεριφορές και αποκαλύπτει ιστορικά γεγονότα, σε μια διήγηση βγαλμένη από την καρδιά της.
Αναπολεί και χαίρεται, θυμάται και συγκινείται και με πραγματική έκφραση αγάπης για τα τραγούδια της, ερμηνεύει μοναδικά τις μεγαλύτερες επιτυχίες της.

Πρωταγωνιστεί η Γεωργία Ζώη.
Μουσική ενορχήστρωση, τραγούδι, ακορντεόν επί σκηνής ο Μαυρίκιος Μαυρικίου.
Συμμετέχουν σπουδαστές της σχολής Ιέκ Άλφα.

Κείμενο: Τάνια Χαροκόπου
Σκηνοθεσία: Μενέλαος Τζαβέλλας
Βοηθός σκηνοθέτη: Μάνος Πισσίας
Επιμέλεια παράστασης: Βασίλης Τραιφόρος
Κοστούμια: Αθηνά Τρανούλη
Φωτογράφος: Κωνσταντίνος Λέπουρης
Αrt director φωτογράφισης: Μαριάμ Νίκου
Φώτα: Παναγιώτης Μανούσης
Κομμώσεις: Αthanasios Coiffures
Επικοινωνία και προβολή παράστασης: Νταίζη Λεμπέση
Παραγωγή: Βάσια Παναγοπούλου

Διάρκεια παράστασης: 1:30 χωρίς διάλειμμα
Τιμές εισιτηρίων: 15 και 12 ευρώ
Προπώληση εισιτηρίων: Ticketplus.gr