Ο Στελιος Καλαθας στο «Και για πες…» με την Ελενα Χατζοπουλου

Η αφορμή για να βρεθούμε με τον Στέλιο Καλαθά, ήταν η παράσταση, στην οποία πρωταγωνιστεί, «Η Φάρσα του Pierre Pathelin», που γράφτηκε στα Γαλλικά το 1457, από ανώνυμο συγγραφέα. Μια παράσταση, όπου η υποκρισία και η απατεωνιά, η ανοησία, η χαλαρότητα των ηθών και η ανεπάρκεια της δικαιοσύνης, εναλλάσσονται με καταιγιστικό ρυθμό και, μέσω της κωμικής απόδοσής τους, ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με όλες τις «φάρσες» και της σημερινής του ζωής. Και ένα ερώτημα γεννάται… οι εποχές και οι άνθρωποι τελικά παραμένουν ίδιοι;

Η παράσταση «Η Φάρσα του Pierre Pathelin», σε απόδοση κειμένου Μαρίας Χριστοδούλου και σε σκηνοθεσία Θανάση Θεολόγη, παρουσιάζεται κάθε Σάββατο και Κυριακή, στο Θέατρο κάτω από την Γέφυρα. Μαζί με τον Στέλιο Καλαθά παίζουν οι ηθοποιοί Ζανό Ντάνιας, Αναστασία Γκολέμα, Λεωνίδας Αργυρόπουλος και Ορφέας Αλπανίδης.

Με τον Στέλιο Καλαθά συζητάμε για την παράσταση, αλλά και για την Συναισθηματική Διαλεκτική, μια μέθοδο προσωπικής ανάπτυξης, την οποία ανέπτυξε ο ίδιος το 2004 (http://synaisthimatikhdialektikh.com). Η αφορμή για την δημιουργία της μεθόδου στάθηκε η συμμετοχή του σε σεμινάριο, στο Κέντρο μελέτης Αρχαίου Δράματος, στους Δελφούς. Η βιωματική αυτή μέθοδος, βραβευμένη από την UNESCO, συνδιαλέγεται με τα συναισθήματά μας, χρησιμοποιώντας τους κώδικες της υποκριτικής. Υπάρχουν ομάδες στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στην Κύπρο.

Στέλιο, καλωσόρισες στο Sin Radio. Ας ξεκινήσουμε από την παράστασή σας. Τι είδους είναι αυτή η φάρσα που στήνει ο Πατλέν;

Ο Πατλέν αρχικά είναι ένα Μεσαιωνικός ήρωας και ένα σύμβολο απατεωνιάς… είναι μικρόψυχος και είναι ο κλασικός τύπος που κοιτάει μόνο γύρω από το εγώ του και δεν μπορεί να αγαπήσει και να αγαπηθεί, ουσιαστικά. Αυτό το είδος ανθρώπων το συναντάμε σε κάθε εποχή και σε κάθε χώρα και ίσως αυτός να είναι και ένας λόγος που όπου παίζεται, όλα αυτά τα χρόνια η παράσταση, υπάρχει ταύτιση με τον κόσμο… Τύποι σαν τον Πατλέν, όλους μας κάτι μας θυμίζουν…

Όλη αυτή η απάτη και η λαμογιά, στην πραγματική μας ζωή δεν είναι κάτι αστείο… Στην παράσταση βέβαια αποδίδεται μέσω της κωμωδίας και ομολογώ ότι γελάσαμε πολύ…

Όμως, αυτή είναι και η δουλειά της κωμωδίας… Να φωτίζει τα κακώς κείμενα μιας κοινωνίας και να τα παρουσιάζει με έναν χιουμοριστικό τρόπο, έτσι ώστε να περνάει τα μηνύματά της πολύ πιο ευχάριστα. Είμαι σίγουρος όμως ότι φεύγοντας από την παράστασή μας οι θεατές, πέρα από το ότι θα έχουνε γελάσει πάρα πολύ, έχουνε πάρει κι αυτά τα δυνατά μηνύματα μαζί τους, που θα τα συζητήσουνε και στο σπίτι…

Τελικά, τα πιο σοβαρά θέματα θίγονται μέσα από ένα αστείο, από μια φάρσα, από μια κωμωδία…

Ναι, εννοείται. Και θεωρώ ότι οι πιο ευφυείς άνθρωποι είναι αυτοί που χρησιμοποιούν το χιούμορ στη ζωή τους. Ξεκάθαρα το χιούμορ είναι δείγμα ευφυίας.

Είναι και η φάρσα μέρος της ζωής μας;

Νομίζω πως ναι. Απλά κάποιοι το έχουμε συνειδητοποιήσει και την απολαμβάνουμε και κάποιοι δεν μπορούμε να τη διαβάσουμε σωστά, γιατί δεν την έχουμε συνειδητοποιήσει.

Στήνουμε κι εμείς λοιπόν, μικρές ή μεγάλες φάρσες;

Ααα, αυτό είναι σίγουρο. Και αυτό είναι και το μαγικό στη ζωή μας. Μας βγάζει από τη μιζέρια της καθημερινότητας. Από το να κάνουμε φάρσα στον ίδιο μας τον εαυτό, γιατί συμβαίνει κι αυτό, μέχρι να κάνουμε σε αγαπημένους μας ή στη σχέση μας… Ό,τι μπορεί βέβαια να σημαίνει φάρσα για τον καθένα μας…

Δηλαδή;

Όλες οι φάρσες δεν είναι αθώες… Υπάρχουν και πολύ πιο πονηρές φάρσες. Επώδυνες φάρσες.

Κατά μια έννοια λοιπόν, λίγο ή πολύ όλοι μας είμαστε Πατλέν;

Νομίζω πως ναι… Σε κάποια φάση της ζωής μας ή σε κάποια κομμάτια της ζωής μας… μπορεί να μην είμαστε σε όλες τις εκφάνσεις, αλλά κάπου όλοι μας λίγο πολύ είμαστε Πατλέν…

Και τι γίνεται με το δίκιο και το άδικο;

Α, εδώ Έλενα ανοίγεις ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο (γελάει)…

Μα δεν το ανοίγω εγώ, Στέλιο… ο αφηγητής στην παράστασή σας το ανοίγει…

Ναι, ναι… Βλέπεις η αλήθεια τελικά είναι υποκειμενική. Δεν υπάρχει ποτέ μια αλήθεια. Πάντα υπάρχουν τρεις. Η δική σου η αλήθεια, η δική μου η αλήθεια και η αλήθεια… Οπότε, ανάλογα από ποια πλευρά του ποταμού κάθεσαι, βλέπεις μια διαφορετική αλήθεια. Πολλές φορές δε, βλέπεις την αλήθεια που σε συμφέρει.

Μια ζωή με αλήθεια, ψέμα, φάρσα, δίκιο, άδικο και όποιος ζητάει τα πολλά χάνει και τα λίγα… όλη η ουσία της παράστασής σας.

Ναι… η ζωή πάντα εκδικείται σε βάθος χρόνου… και όπως λέει και ο Αισχύλος ο χρόνος βλέπει… Νομίζω λοιπόν ότι σε βάθος χρόνου όλα βγαίνουν στο φως… Μπορεί να μην εκδικηθεί η ζωή για το ίδιο το γεγονός, αλλά από κάπου αλλού θα σου έρθει… Όπως επίσης είμαι σίγουρος ότι και τα καλά πράγματα πάντα μας επιστρέφονται… Να είσαι ανοιχτός και καλοπροαίρετος και θα σου έρθουνε… Να είμαστε ανοιχτοί στο σύμπαν, στα γεγονότα της ζωής μας και στους ανθρώπους που γνωρίζουμε.

Ξέρουμε να είμαστε;

Με τις ομάδες της Συναισθηματικής Διαλεκτικής αυτό μαθαίνουμε. Εδώ και χρόνια μαθαίνουμε να είμαστε ευγνώμονες, γιατί όλα ξεκινάνε από εκεί. Να έχεις μια ευγνωμοσύνη μέσα σου και να μην είσαι από την σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού που πάντα κάτι σου φταίει, που πάντα κάτι είχες κι έχασες… Οπότε, εάν ανήκεις σε αυτήν την πλευρά, τότε σαφώς και θα σου έρχονται πολλά δεινά ή τουλάχιστον εσύ θα τα μεταφράζεις ως δεινά… Αν όμως είσαι από την πιο φωτεινή πλευρά, η ευγνωμοσύνη βοηθάει πολύ και είναι μια ποιότητα την οποία πάντα την ασπάζομαι και την προσκυνώ. Νομίζω, μέσα από την ευγνωμοσύνη, σου φέρνει η ζωή πολύ γενναιόδωρα πράγματα. Απλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτά τα πολύ γενναιόδωρα, σε κάποιους άλλους μπορεί να φαίνονται πολύ μικρά ή πολύ δεδομένα. Δεν είναι λοιπόν τίποτα δεδομένο απ’ όσα μας χαρίζει η ζωή, που είναι ένα δώρο κι έτσι πρέπει να το αντιμετωπίζουμε, για να μας έρχονται και τα άλλα…

Σωστά. Κι όπως λέει ο αφηγητής στην παράστασή σας «μια φορά είναι η ζωή και είναι ένα απρόβλεπτο ταξίδι».

Όποιος πρόλαβε, λέει ο Καζαντζάκης. Μια αστραπή είν’ η ζωή κι όποιος πρόλαβε… Γι’ αυτό εμείς πρέπει να κάνουμε αυτήν την αστραπή να είναι χαρούμενη, να είναι με αγάπη, να είναι φωτεινή… όσο μπορούμε…

Στέλιο… Συναισθηματική Διαλεκτική. Αντιλαμβάνομαι από τις δύο αυτές λέξεις ότι εστιάζει στο συναίσθημα και διαλεκτική σημαίνει ότι διεξάγω συζήτηση με το συναίσθημά μου;

Διάλογος με τα συναισθήματά μας.

Με ποιον τρόπο το κάνουμε αυτό;

Όταν αποφασίσουμε ότι επιτέλους πρέπει να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, έτσι όπως του αξίζει και να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας και όχι η εκδοχή όπου οι άλλοι μας έχουνε φορέσει πολύ ωραία κοστουμάκια από την ώρα που γεννιόμαστε και πρέπει να αποδεικνύουμε την εκδοχή τη δική τους. Πρέπει να είσαι καλός, με τα αδέλφια σου, με τα ξαδέλφια σου, με τις θείες σου, με την δασκάλα σου, με τη δουλειά σου αργότερα… Σε βάζουν σε ένα καλούπι, σε ρόλους, πολύ συγκεκριμένους… Υπάρχουν, λοιπόν, κάποιες σημαντικές ασκήσεις και τεχνικές, τις οποίες τις περισσότερες τις έχω φέρει από την Αμερική και δουλεύουμε τους δείκτες της συναισθηματικής ευφυίας, τη διαχείριση των συναισθημάτων μας και σε δεύτερο επίπεδο την επικοινωνία, στο πώς δηλαδή μπορούμε να επικοινωνούμε σωστά και να έχουμε αποτέλεσμα και όχι να είμαστε από τους ανθρώπους που άλλα ακούνε, άλλα αισθάνονται, άλλα νιώθουν, άλλα σου απαντάνε ή σκέφτονται έπρεπε να πω αυτό και όχι εκείνο… Ο κόσμος στις ημέρες μας είναι πολύ μπλοκαρισμένος, με όλα αυτά που συμβαίνουν γενικά στην ανθρωπότητα. Θα πρέπει όμως να βρούμε έναν τρόπο να ξεφύγουμε από τον φόβο και να βρούμε έναν τρόπο να συντονιστούμε με τη χαρά, με τη δημιουργία, γιατί αυτά μας προχωράνε και αυτά είναι που μας κάνουν τη ζωή μας λίγο πιο φωτεινή.

Είναι μια βιωματική μέθοδος, σωστά; Ας πάμε από την αρχή λοιπόν. Τι σημαίνει βίωμα;

Βίωμα σημαίνει ότι μπαίνω στον χορό και χορεύω. Δεν κάθομαι σε μια καρέκλα και είναι κάποιος και μου εξηγεί ή μου λέει θεωρητικά πράγματα. Όλη η Συναισθηματική Διαλεκτική βασίζεται σε βιωματικές ασκήσεις. Σε παιχνίδια. Γινόμαστε παιδιά ξανά, βγάζουμε την παιδικότητά μας…

Λέγεται, ότι είναι δύσκολο να προσεγγίσεις το παιδί μέσα σου…

Γι’ αυτό υπάρχει η Συναισθηματική Διαλεκτική λοιπόν. Για να σου κάνει το δύσκολο, εύκολο.

Ποιο είναι το κίνητρο που θα με οδηγήσει στις ομάδες – μαθήματα – συναντήσεις της Συναισθηματικής Διαλεκτικής;

Υπάρχουν πολλά κίνητρα, ανάλογα σε ποια κατηγορία ανθρώπου είσαι. Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται γιατί τους γοητεύει το κομμάτι του θεάτρου, οι παραστάσεις ή οι παραστάσεις που ανεβάζουμε στο τέλος κάθε σαιζόν. Λάβε υπόψη σου, ότι όλες αυτές οι ασκήσεις έχουν ένα θεατρικό υπόβαθρο, όπου δουλεύουμε τους ρόλους της ζωής μας, μέσα και από κώδικες υποκριτικής.

Μόνο όσοι αγαπούν το θέατρο και τις παραστάσεις έρχονται;

Όχι, καθόλου. Υπάρχουν άνθρωποι που ασχολούνται με ανθρώπινο δυναμικό και οι ασκήσεις τους βοηθούν στην ορθοφωνία, στη γλώσσα του σώματος, ή να αρθρώνουν σωστά τον λόγο… Μαθαίνουν λοιπόν, να ενεργοποιούν σωστά τα ηχεία στο σώμα τους, έτσι ώστε τα ηχοχρώματα της φωνής τους να φέρνουνε πολλά, καλά αποτελέσματα και όχι να διώχνουν τους ανθρώπους από δίπλα τους. Διότι η φωνή μας είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο, που ουσιαστικά εισβάλλει στο υποσυνείδητο του ακροατή. Έτσι, όταν μάθω να καλλιεργώ τη φωνή μου και να τη χρησιμοποιώ ως ουσιαστικό μέσο επικοινωνίας, τότε βελτιώνω πάρα πολύ όλες μου τις σχέσεις και ειδικά όταν αυτό με ενδιαφέρει και επαγγελματικά. Αν κάνω για παράδειγμα μια δουλειά που έχει να κάνει με κόσμο, με πωλήσεις κ.λπ. Μέσα σε πέντε λεπτά, από το ηχόχρωμα της φωνής, μπορείς να κερδίσεις την εμπιστοσύνη ενός πελάτη ή μπορείς να τον κάνεις να φύγει τρέχοντας, γιατί του έχεις μεταφέρει μέσα από τη φωνή σου τις νευρώσεις σου, τις ανασφάλειές σου και όλα σου τα αρνητικά συναισθήματα. Αυτά λοιπόν τα τόσο απλά, δεν έχουμε σταθεί να τα φωτίσουμε και να τα δουλέψουμε. Οι περισσότεροι άνθρωποι που έρχονται στις ομάδες της Συναισθηματικής Διαλεκτικής δεν γνωρίζουν ότι έχουμε ηχεία στο σώμα μας και ότι για παράδειγμα μπορούμε να ενεργοποιήσουμε την φωνή του ηγέτη ή να ενεργοποιήσουμε την φωνή του έρωτα, μέσα από το σώμα μας. Γιατί ποτέ κανείς δεν μας έχει μάθει να είμαστε αποτελεσματικοί στην επικοινωνία μας και στην έκφραση των συναισθημάτων μας. Μας μαθαίνουνε μόνο νούμερα, χρονολογίες, γεγονότα… τα οποία και αυτά χρειάζονται, αλλά δεν μας έχουν μάθει όλες αυτές τις γνώσεις να τις κάνουμε λίγο πιο αποτελεσματικές στη ζωή μας.

Και η επικοινωνία και το ηχόχρωμα της φωνής σχετίζονται με το συναίσθημα;

Μα, το συναίσθημα συνδέεται άμεσα με την φωνή. Κατ’ αρχήν, η φωνή «γράφει» ανά πάσα στιγμή την κάθε συναισθηματική μας κατάσταση. Γι’ αυτό όταν είμαστε πάρα πολύ αγχωμένοι, κόβεται η φωνή, γι’ αυτό όταν είμαστε πάρα πολύ θυμωμένοι, κλειδώνει το σώμα και η φωνή μας αλλάζει ή γι’ αυτό όταν είμαστε ερωτευμένοι, η φωνή μας αλλάζει… αλλιώς μιλάμε στη μητέρα μας, αλλιώς μιλάμε στη δουλειά μας, αλλιώς μιλάμε στους φίλους μας, αλλιώς μιλάμε το πρωί και αλλιώς το βράδυ…Κι όταν λέω αλλιώς, εννοώ μιλάμε με διαφορετικά ηχοχρώματα. Απλά δεν τα έχουμε παρατηρήσει. Αυτά όλα λοιπόν που γίνονται ερήμην μας και κατά τύχη, θα πρέπει να τα βάλουμε σε έναν δρόμο και να αρχίσουμε επιτέλους ως άνθρωποι που ασχολούμαστε με την προσωπική μας ανάπτυξη, να αποκτούμε αυτά τα εργαλεία επικοινωνίας και να έχουμε εμείς τα ηνία στα χέρια μας και όχι το συναίσθημα να μας κάνει ότι θέλει αυτό…

Χρησιμοποιείτε, ως άσκηση, και τον θετικό οραματισμό;

Χρησιμοποιούμε ασκήσεις χαλάρωσης, γιατί πρέπει να φύγουμε λίγο από την ένταση της καθημερινότητας μας και να μπούμε σε ένα πεδίο ομορφιάς και παιδικότητας, οπότε βοηθάει και η χαλάρωση. Μέσα στις ασκήσεις χαλάρωσης, που ξεκινάμε πάντα με διαφραγματικές αναπνοές, κάνουμε και κάποια νοητικά ταξίδια, που μας κάνουν να αισθανόμαστε όμορφα, που μας χαλαρώνουν, που μας πάνε στην παιδική μας ηλικία κ.λπ., κ.λπ.

Είναι δύσκολη η επαφή με την παιδική μας ηλικία;

Από τα 18 χρόνια που διδάσκω έχω δει ελάχιστους ανθρώπους να δυσκολεύονται, και αυτοί κυρίως γιατί είχαν δυσκολίες στην παιδική τους ηλικία και δεν ήθελαν να έρθουν σε επαφή μαζί της… Όμως, υπάρχουν ασκήσεις που ενεργοποιούν τα ωραία. Γιατί, κακά τα ψέματα, όσο άσχημα και να έχεις περάσει, σαν παιδί, τότε ήσουνα παιδί και πάντα θυμόμαστε τα παιδικά μας χρόνια μέσα από μια ανεμελιά, μέσα από μια ξεγνοιασιά, μέσα από τις καλοκαιρινές διακοπές… Οπότε εάν υπάρχει κάποιο πρόβλημα φροντίζουμε να ενεργοποιήσουμε αυτό το κομμάτι της παιδικής μας ηλικίας.

Στέλιο, πόσο εύκολα ανοίγονται οι άνθρωποι;

Εξαρτάται από το πώς έχουν μεγαλώσει. Υπάρχουν άνθρωποι που τους παίρνει δύο μήνες να αρχίσουν να ανοίγονται, ενώ υπάρχουν κι άνθρωποι που έρχονται έτοιμοι.

Τι διάρκεια έχουν τα μαθήματα – συναντήσεις των ομάδων αυτών;

Υπάρχουν μαθητές που είναι μαζί μου 16 χρόνια. Κάθε χρόνο ξεκινάει ένας καινούργιος κύκλος, όπως και μέσα στην χρονιά. Τώρα συγκεκριμένα ξεκινάει ο εαρινός κύκλος. Είναι ένας καινούργιος κύκλος που μπορεί κάποιος να έρθει να παρακολουθήσει τη μέθοδο. Επίσης, όποτε θέλει κάποιος σταματάει, δηλαδή δεν δεσμεύεται σε κάτι… μπορεί π.χ. να έρθει για έναν μήνα, να δει εάν του αρέσει και εάν του ταιριάζει ή εάν τον βοηθάει… Προσωπικά, είμαι της άποψης ότι πρέπει να κλείνουμε τους κύκλους της ζωής μας. Δηλαδή εάν αποφασίσεις να συμμετέχεις σε τέτοια ομάδα, δώσε λίγο χρόνο στον εαυτό σου… Συνήθως, όμως και κατά 90%, χωρίς υπερβολή, όσοι έρχονται, έρχονται ψαγμένοι… δηλαδή δεν θα έρθει κάποιος του τύπου είδα φως και μπήκα… Όσοι έρχονται ή έχουν διαβάσει μια συνέντευξη ή έχουν μπει στο internet και έχουν δει το site ή κάποιος φίλος του έχει μιλήσει… οπότε όλοι έρχονται λίγο ψυλλιασμένοι… οπότε μένουνε και μένουνε χρόνια και τους αρέσει και τους αλλάζει τη ζωή και εντυπωσιάζονται και ξαναβρίσκουν ενδιαφέροντα στη ζωή τους ή βγαίνουν από θλίψεις και καταθλίψεις… Κοίταξε, Έλενα… ζούμε μια αγριότητα. Οπότε το να πηγαίνεις μια φορά την εβδομάδα για δυό ώρες και να δίνεις ένα δώρο χαράς στον εαυτό σου, που καταλαβαίνεις ότι σε βοηθάει και σε θωρακίζει, νομίζω ότι δεν είναι πλέον πολυτέλεια, αλλά ανάγκη.

Για να μιλάς για μαθητές που τους έχεις 16 χρόνια, συμπεραίνω ότι το υλικό δεν είναι επαναλαμβανόμενο…

Τίποτα απολύτως δεν επαναλαμβάνεται. Ούτε μια άσκηση. Τίποτα δεν γίνεται για δεύτερη φορά. Οι παλιές μου ομάδες, οι οποίες έχουν παρακολουθήσει τα βασικά επίπεδα, κάνουν κάθε χρόνο κάτι τελείως διαφορετικό. Φέτος, για παράδειγμα, δουλεύουμε τη Stella Adler, τη σπουδαία δασκάλα της υποκριτικής, πέρυσι ασχοληθήκαμε με τον σκηνοθέτη Peter Brook, πρόπερσι ασχοληθήκαμε με τον Βραζιλιάνο σκηνοθέτη και θεωρητικό του δράματος, Augusto Boal, που μιλούσε για το θέατρο και τη βιαιότητα και δουλέψαμε πολύ πάνω στο κομμάτι θύμα – θύτης.

Πολλά και διαφορετικά πράγματα..

Ξέρεις, τα συναισθήματα είναι ένα πέλαγος, που δεν τελειώνει ποτέ. Αυτό και για μένα είναι υπέροχο, γιατί με βάζει σε μια διαδικασία κάθε φορά να ψάχνω το παρακάτω και το παρακάτω, για να το φέρω στις ομάδες μου και όλο αυτό γίνεται πολύ όμορφα και πολύ απολαυστικά. Έχει ένα ψάξιμο, μια έρευνα…

Κι εσύ πρωτίστως εκπαιδεύεσαι πάνω σε όλα αυτά…

Κάθε καλοκαίρι πηγαίνω ή στο Los Angeles ή στη Νέα Υόρκη ή στη Γερμανία και παρακολουθώ τα σχετικά σεμινάρια και φέρνω και τις ασκήσεις… Είμαι διαρκώς σε μια εγρήγορση. Ενημερώνομαι καθημερινά και στο internet για να δω τι γίνεται… Για μένα δεν είναι δουλειά αυτό. Και δεν στο λέω χαριτολογώντας, το εννοώ. Για μένα όλο αυτό είναι κομμάτι της ζωής μου. Κατ’ αρχάς, με έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο, εμένα προσωπικά. Από κει και πέρα βλέπω την ανταπόκριση στον κόσμο και προχωράω. Δεν υπάρχει μέρα να ξυπνήσω και να μην σκεφτώ κάτι σχετικά με κάποιο μάθημα. Είναι η ίδια μου η ζωή πια.

Τι υπέροχο ταξίδι…

Ναι. Και ξέρεις και από τι κακοτοπιές σε γλυτώνει όλο αυτό; Όταν, για παράδειγμα, μάθεις τη γλώσσα του σώματος, βλέπεις από το σώμα του άλλου, το βλέμμα του, την κόρη του ματιού του αν διαστέλλεται αν συστέλλεται… οπότε δεν χρειάζεται να σου λέει πολλά ο άλλος για να καταλάβεις… τα βλέπεις μόνος σου.

Και ο βασικός πυλώνας της Συναισθηματικής Διαλεκτικής;

Η αυτογνωσία. Το να μάθεις, να γνωρίσεις και να αγαπήσεις επιτέλους τον εαυτό σου. Κι όταν μπεις σε αυτήν την διαδικασία να αγαπήσεις τον εαυτό σου, μαθαίνεις να είσαι ευγνώμων, απέναντι στον δημιουργό, στο σύμπαν ή όπου εσύ πιστεύεις… ευγνώμων για αυτό που είσαι. Γιατί, εάν δεν αγαπάς τον εαυτό σου, συνέχεια κάτι σου φταίει. Συνέχεια σου φταίνε οι άλλοι για κάτι που έχει συμβεί σε εσένα. Και δεν έχεις κάτσει να κάνεις ουσιαστική αυτοκριτική. Αλλά για να κάνεις ουσιαστική αυτοκριτική πρέπει να μπεις σε μια δόνηση, να αγαπήσεις τον εαυτό σου και να θέλεις να τον εξελίξεις και να τον θεραπεύσεις. Υπάρχουν άνθρωποι, που για χρόνια αυτομαστιγώνονται καθημερινά, για το οτιδήποτε τους συμβαίνει. Και υπάρχουν άνθρωποι που για χρόνια μονίμως βρίσκουνε πολύ ωραίες δικαιολογίες για το πόσο φταίνε όλοι οι άλλοι στη ζωή τους που τους έχουν καταστρέψει τη ζωή… Όμως για να σου καταστρέψει κάποιος τη ζωή πρέπει κι εσύ να του δώσεις λίγο χώρο…

Όπως λένε οι ψυχολόγοι, ότι «ο ένας μας ώμος είναι πάντα πιο κάτω από τον άλλον, γιατί κουβαλάμε το σακούλι με τις δικαιολογίες μας»…

Έτσι ακριβώς. Οπότε ας αγαπήσουμε λίγο παραπάνω τον εαυτό μας. Ας μπούμε σε αυτήν τη διαδικασία να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας και θα δεις μετά πως αυτομάτως βρίσκονται κι άλλοι άνθρωποι κι έρχονται και μας αγαπάνε και τους αγαπάμε…

Στέλιο, πώς κυλάει η μέρα σου με όλα αυτά;

(γελάει) Αλήθεια δεν ξέρω. Πότε ξυπνάω πότε κοιμάμαι, δεν παίρνω χαμπάρι… Είμαι συνέχεια σε μια δράση… Ακόμη και σπίτι να είμαι θα κάνω κάτι. Βέβαια έχω δώσει στον εαυτό μου τα τελευταία χρόνια την πολυτέλεια να μην εργάζεται το καλοκαίρι.

Έχεις τα σεμινάρια που παρακολουθείς…

Αυτό για μένα είναι ταξίδι. Δεν το κάνω σαν δουλειά.

Ταξίδι ψυχής…

Είναι σαν μια πηγή που συνέχεια δίνει και κάποια στιγμή πρέπει να κλείσει η μάνικα και να γεμίσει πάλι η δεξαμενή… Έτσι για να υπάρχει ισορροπία… και έτσι η πηγή δεν στερεύει ποτέ.

Τι θα σου ευχηθείς;

Για μένα; Μμμ, το μυαλό πάει κατευθείαν στους άλλους…

Για σένα τι θα ευχηθείς.

Να έχω διαύγεια πνεύματος και να καταφέρω να συνεχίσω να κάνω πολύ όμορφα ταξίδια στη ζωή μου, που λόγω κορονοϊού σταμάτησαν. Να ταξιδέψω σε άλλους πολιτισμούς και να γνωρίζω ανθρώπους. Αυτό λοιπόν θα ευχηθώ στον εαυτό μου.

Στέλιο, σου εύχομαι να πραγματοποιήσεις όλα όσα ονειρεύεσαι, μέσα από την καρδιά μου.

Αμήν. Σε ευχαριστώ πολύ. Και για την συζήτηση και για το ότι δεν με ρώτησες τα τετριμμένα… τύπου «γιατί έγινες ηθοποιός»…

Αλήθεια, γιατί έγινες ηθοποιός;

(πολλά γέλια) Γιατί δεν μπορούσα να γίνω κάτι άλλο!

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ ~ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ 2022  
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ      

‘Η Φάρσα του Πιερ Πατλέν’ ανώνυμου
κάθε Σάββατο στις 9 μ.μ. και Κυριακή στις 7 μμ.

Είπαμε φέτος να … γελάσουμε.
Γιατί το γέλιο (που έχουμε στερηθεί τόσο καιρό) είναι ελπίδα.
Και η ελπίδα, πρέπει να ξαναμπεί στη ζωή μας.

Η φετινή μας παραγωγή βασίζεται στη «Φάρσα του Pierre Pathelin», που γράφτηκε στα Γαλλικά το 1457, από ανώνυμο συγγραφέα.

Η επιρροή που άσκησε στο λαϊκό θέατρο της Ευρώπης ήταν τόσο μεγάλη, που δίκαια θεωρείται η «μητέρα» της νεώτερης κωμωδίας.

Παρουσιαζόταν συχνά από τις περιοδεύουσες συντεχνίες, σε διάφορες εκδοχές και με ποικίλες παραλλαγές των «κατορθωμάτων» του απατεώνα δικολάβου («Ο Pathelin βασιλιάς», «Ο Pathelin υπουργός, «Ο Pathelin στην κόλαση» κ.λπ.)

Σε πρώτο επίπεδο, οι ξεκαρδιστικές σκηνές εναλλάσσονται με καταιγιστική ταχύτητα και θαυμαστή ακρίβεια, συνθέτοντας ένα εκρηκτικό γαϊτανάκι, απατεωνιάς και υποκρισίας. Αρκετές από αυτές τις σκηνές τροφοδότησαν δρώμενα της Comedia de l’ arte και του (αρκετά μεταγενέστερου) Goldoni.

Σε δεύτερο επίπεδο όμως η κωμωδία, αναδεικνύει και σατιρίζει την ανοησία και την απληστία της μικροαστικής τάξης, την «ελαστικότητα» του ήθους των δικαστικών λειτουργών και την ανεπάρκεια της δικαιοσύνης, που αδυνατεί να προστατέψει τον πολίτη που … δεν έχει μπάρμπα στη Κορώνη, από τις «ορέξεις» κάθε απατεώνα, που μπορεί να χειρίζεται κατά το δοκούν τις αδυναμίες και τα κενά του νόμου.

Σε αρκετά σημεία της παράστασης, το κοινό θα ενθαρρύνεται να πάρει ενεργό μέρος στην εξέλιξή της, κρίνοντας τη συμπεριφορά και τις πράξεις των ηρώων.

Στη διάρκεια των αλλαγών των χώρων της δράσης, interludes θα τους προκαλούν σε χαρούμενες ταραντέλες και κεράσματα, έτσι όπως γινόταν στις παραστάσεις του δρόμου, την Αναγέννηση.

Απόδοση κειμένου Μαρία Χριστοδούλου
Σκηνοθεσία Θανάσης Θεολόγης
Κοστούμια Μανόλης Παντελιδάκης
Σκηνικό Κώστας Κουρμουλάκης
Μουσική Νίκος Τσέκος
Χορογραφίες Κωνσταντίνα Σαραντοπουλου
Φωτισμοί Νίκος Μαυρόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη Λεωνίδας Αργυρόπουλος
Ζωγραφική σκηνικού Ελένη Σουμή
Φωτογραφίες Γιώργος Γιαννακόπουλος & Ελπίδα Μουμουλίδου
Trailer Στέφανος Κοσμίδης ~ ORKI
Afisa/Προωθητικό υλικό Μαριέττα Ρούσσου
Μοδίστρα Ελένη Παπαδοπούλου

Παίζουν οι ηθοποιοί Ζανό Ντάνιας, Στέλιος Καλαθάς, Αναστασία Γκολέμα, Λεωνίδας Αργυρόπουλος, Ορφέας Αλπανίδης

Κάθε Σάββατο στις 9μμ. & Κυριακή στις 7μμ.
Διάρκεια: 90΄
Εισιτήριο: 15 ευρώ κανονικό και 12 ευρώ φοιτ., ΑΜΕΑ, 65+, ανέργων
Πληροφορίες/κρατήσεις 2104816200
Προπώληση katoapotigefyra.gr & viva.gr

Η παράσταση επιχορηγείται από το ΥΠΠΟΑ