Συνεντευξη [Q&A] με την Κωνσταντινα Νικολαϊδη

Σας καλωσορίζουμε στο Sin Radio! Η έναρξη της τρίτης χρονιάς για την επιτυχημένη παράσταση ’12 ‘Ενορκοι’ θα γίνει στις 4 Σεπτεμβρίου, με μία και μόνη παρουσίασή της στον μαγευτικό χωρό του Μεγάρου Δουκίσσης Πλακεντίας, και θα συνεχίσει στο θέατρο Αλκμήνη. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται η επιτυχία αυτής της παράστασης και πόσο σας γοήτευσε το έργο αυτό, ώστε να αποφασίσετε να ασχοληθείτε με αυτό;

Είδα την ταινία έπειτα από παρότρυνση φίλων, με κράτησε να την παρακολουθώ απνευστί κι έτσι το αποφάσισα! Αυτό και μόνο ήταν υπεραρκετό. Δεν ενθουσιάζομαι εύκολα γενικώς. Και το ίδιο συμβαίνει και με έργα ή βιβλία που διαβάζω. Για να ασχοληθώ με την σκηνοθεσία μιας παράστασης πρέπει να έχω να πω κάτι σημαντικό μέσα από αυτήν. Το έργο μιλάει αντί για μένα και είναι ένα δώρο από μένα στον θεατή. Στον συνάνθρωπο. Έτσι το αντιλαμβάνομαι. Αν το έργο δεν είναι σημαντικό, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, δεν βρίσκω λόγο να το παρουσιάσω κιόλας. Και σημαντικό εννοώ, όχι μόνο να κάνει ένα καθρέπτισμα στον θεατή, αλλά και να του δείξει ένα ανώτερο είδωλο. Πιστεύω στη επιμορφωτική χροιά του θεάτρου (αντίθετα με συναδέλφους και φίλους που διαφωνούν μ’ αυτό) γιατί πιστεύω πως τα πάντα γύρω μας, όπως και η τέχνη φυσικά, υπάρχουν προς γνώση και συμμόρφωση.

Στην επιτυχία της παράστασης, αν και δεν πολυχρησιμοποιώ τον όρο επιτυχία, οπότε ας πούμε καλύτερα στην όμορφη πορεία της, συνέβαλλαν πολλά πράγματα. Το κείμενο είναι σίγουρα δυνατό και διαχρονικό. Και οι ηθοποιοί πέραν του ότι δίνουν κάθε βράδυ τον καλύτερο τους εαυτό, έχουν δέσει επί σκηνής δημιουργώντας κάτι ιδιαίτερο. Επίσης, η ματιά όλων των συντελεστών ήταν καθοριστική. Υπήρχε φυσικά ο κίνδυνος της σύγκρισης με την αμερικάνικη ταινία που έχει αφήσει εποχή, αλλά ευτυχώς κάτι τέτοιο δεν συνέβη και η παράσταση έχει μια δική της ξεχωριστή ταυτότητα και ατμόσφαιρα.

«Κάθε ψηφοφορία τους είναι και μία μάχη, αλλά… μία μάχη που πρέπει να κερδηθεί με μόνο όπλο την αλήθεια!» Μπορεί η αλήθεια να κερδίζει στη μάχη της καθημερινότητας ή προτιμάμε να την καλύπτουμε, γιατί δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς μας ή / και γιατί είναι πολύ σκληρή για να την αντέξουμε; Πόση αλήθεια κρύβει αυτή η παράσταση…;

Βλέπουμε ότι για τους ενόρκους, τουλάχιστον για τους περισσότερους, αργά η γρήγορα, συμβαίνει. Η αλήθεια τους, κερδίζει. Καλούνται δηλαδή να βρουν τον αληθινό τους εαυτό, να τον γνωρίσουν, να τον συγχωρέσουν και να τον αγαπήσουν. Και το κάνουν. Έστω και για λίγο. Έστω και για λίγα λεπτά, αυτό πραγματικά συμβαίνει σ’ εκείνο το δωμάτιο.

Ερχόμενοι τώρα με αφορμή την παράσταση στην πραγματικότητα, το να βρεις τον εαυτό σου δεν είναι δύσκολη υπόθεση. Το να αποποιηθείς το προσωπείο σου, αυτό ναι, αυτή είναι η πραγματική δοκιμασία. Είτε αυτό είναι προσωπείο τροφοδοτούμενο από το επάγγελμά σου, είτε αυτό είναι από την οικογένεια σου, είτε από την κοινωνική-οικονομική σου κατάσταση πρέπει να το πετάξεις. Κι εσύ κι εγώ κι ο καθένας μας. Είτε άλλοι σου το φόρεσαν κι εσύ το δέχτηκες, είτε εσύ ο ίδιος το επέλεξες ως ασπίδα δεν έχει σημασία. Είναι επικίνδυνο… κάνει τζιζ.

Μετά και τα τελευταία γεγονότα στην Τουρκία, όπου συζητείται η επαναφορά της θανατικής ποινής, αλλά και στα πλαίσια της θεματολογίας της παράστασης, ποια είναι η δική σας θέση επί του θέματος;

Κατά της επαναφοράς. Κατά. Κατά. Κατά.

Οι 12 ένορκοι θα μπορούσαν να αποτελούν μια μικρογραφία κοινωνίας, με ανθρώπους από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, μορφωτικό επίπεδο, ιδέες και ιδανικά. Τελικά, η ελληνική κοινωνία κατά πόσο είναι της λογικής «αρκεί να μην χτυπήσει τη δική μας πόρτα», πόσο συμβατικά πιστεύετε ότι λειτουργεί, σε συλλογικό επίπεδο, και κατά πόσο τις απόψεις / δράσεις μας έχει επηρεάσει η κρίση (αν αυτή δε λειτουργεί ως ένα είδος «κάλυψης»);

Αν δεν λειτουργεί ως είδος κάλυψης, ακριβώς όπως το είπατε, η κρίση που είναι και πολλά άλλα πέραν οικονομικής, μας ξυπνάει μια συλλογικότητα… ένα αίσθημα αλληλεγγύης που είχαμε χάσει οι περισσότεροι. Δυστυχώς, και ως άνθρωποι και ως λαός, είμαστε μύωπες. Όταν λοιπόν το «έλα μωρέ, δεν θα συμβεί σ’ εμάς», παύει να ακούγεται γιατί συμβαίνει σ’ εμάς, τότε έρχεται η αυτοκριτική. Τουλάχιστον ελπίζω να έρχεται, γιατί ο ανθρώπινος νους μπορεί να γίνει ο μεγαλύτερος κλόουν και να μας παραπλανήσει για μια ακόμη φορά λέγοντας «φταίνε οι άλλοι», «οι άλλοι», «οι άλλοι»…

Στη σημερινή δύσκολη εποχή που ζούμε, πόσο στηρίζει το κοινό το θέατρο και κατά πόσο οι επιλογές του στηρίζουν το χώρο; Προσπάθειες γίνονται από πολλές και διάφορες θεατρικές ομάδες, αλλά μήπως η ποσότητα στερεί από την ποιότητα;

Όσο περισσότεροι τόσο το καλύτερο! Η ποσότητα δεν επηρεάζει την ποιότητα στην τέχνη, γιατί η τέχνη είναι από τον καθένα και για τον καθένα ξεχωριστά. Όποτε πιστεύω κάθε επαφή με την τέχνη, είτε από μεριάς του πομπού, είτε του δέκτη, μονάχα ανοίγει πόρτες, δεν κλείνει. Τώρα όσον αφορά τις επιλογές των μεν και των δε, είναι κάτι καθαρά προσωπικό και είναι αποτέλεσμα πολλών πραγμάτων που δεν μας φτάνει μια συνέντευξη να τα θίξουμε. Σημαντικό είναι η δημιουργία τέχνης και η αποδοχή της να γίνεται με αγάπη και καλή προαίρεση. Δεν είναι διαγωνισμός. Όταν η τέχνη γίνεται με ειλικρίνεια και σέβεται τον άνθρωπο, τόσο την ψυχή του όσο και τον νου του, τότε επιμένω… όσο περισσότερη τόσο το καλύτερο!

Πώς τα πάτε με τα social media και την τεχνολογία γενικότερα;

Μέτρον άριστον.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ

5593_nikolaidi02

ΣΠΟΥΔΕΣ

2011 Ανώτερη Δραματική Σχολή «Νέο Ελληνικό Θέατρο» Γ. Αρμένη
2008 BCA College – Ναυτιλιακά Bachelor

ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ

Ο ηθοποιός ως μουσικό ον, ένα πολυφωνικό σχήμα – Κώστας Γάκης 2013
Προώθηση και Επικοινωνία – Πολυχώρος Spring People 2012
Musical Theatre – Central School of Speech and Drama of London 2010
Υποκριτική – Νίκος Κορνήλιος 2008

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

2014-2016 «ΟΙ 12 ΕΝΟΡΚΟΙ» (του Reginald Rose) – θέατρο Αλκμήνη
2015-2016 «ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΙ ΦΙΛΟΙ» (του Alan Ayckbourn) – θέατρο Αλκμήνη
2015-2016 «ΣΚΥΛΟΣ ΜΕ ΣΠΙΤΙ» (της Γαλάτειας Σουρέλη) – θέατρο Σταθμός
2014 «ΑΜΠΡΑ ΚΑΤΑΜΠΡΑ… κι όνειρα γλυκά!» (ομάδα μανταΜίτσες) – Θέατρο Αλκμήνη
2013-2014 “ΤΗΕ ΜΑΝ FROM EARTH” (του Jerome Bixby) – Θέατρο Αλκμήνη
2013 «Αυτό το υπέροχο πορνείο» (του Ευγ. Ιονέσκο) – Θέατρο Άβατον
2012 «Χρησιμοποιημένες Λέξεις» – (της Κ. Νικολαΐδη) Θέατρο του Νέου Κόσμου (Φεστιβάλ)
2012 «Μερική Παράλυση» (του Χ. Ράντου) Θέατρο Χώρος Τέχνης Ασωμάτων (Βοηθός σκηνοθέτη)
2010 «Τη δόξα ουδείς» (της Κ. Νικολαΐδη) – Θέατρο Επί Κολωνώ (Φεστιβάλ)
2010 «Το χρήμα πολύ αγάπησαν…» (της Κ. Νικολαΐδη) Πειραματική Σκηνή Γ. Αρμένη «Νέων Θέατρο»

ΕΙΔΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ

Ποίηση / Στιχουργική / Σύνθεση Μουσικής / Τραγούδι / Κιθάρα
Μεταφράσεις και διασκευές θεατρικών έργων – Σκηνοθετική Επιμέλεια – Δημιουργία θεατρικών τρέιλερ (σκηνοθεσία/κάμερα/μοντάζ)
Αθλητισμός
Επαγγελματικό Βόλεϊ

ΑΣΧΟΛΙΕΣ

Ίδρυση της μη-κερδοσκοπικής εταιρείας A PRIORI (http://www.a-priori.gr/) για παραγωγή θεατρικών παραστάσεων φιλανθρωπικού χαρακτήρα.
Φιλανθρωπική δράση μέσω της A PRIORI σε ορφανά παιδιά στην Ουγκάντα.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ‘ΟΙ 12 ΕΝΟΡΚΟΙ’

12

Στο Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας
για μια μοναδική παράσταση με ζωντανή ορχήστρα!

Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 2016
ΕΝΑΡΞΗ 3ου ΧΡΟΝΟΥ

Κάθε ψηφοφορία τους είναι και μία μάχη, αλλά… μία μάχη που πρέπει να κερδηθεί με μόνο όπλο την αλήθεια! Ποια θα είναι η ετυμηγορία τους; Και με τι «κόστος» για τον καθένα από τους 12;

Η A PRIORI παρουσιάζει ξανά, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, μία από τις σημαντικότερες παρακαταθήκες της έβδομης τέχνης και μεταφέρει τους “12 Angry Men” σε μια «θεατρική» αίθουσα ενόρκων.

Η παράσταση που απέσπασε δύο βραβεία All4fun (καλύτερης παράστασης και πρώτου ανδρικού)καθώς και το 34ο κορφιάτικο βραβείο (καλύτερης σκηνοθεσίας), έπειτα από δύο χρόνια sold-outπαραστάσεων και μία επιτυχημένη περιοδεία, εγκαινιάζει το ξεκίνημα της 3ης χρονιάς με μία μοναδική παράσταση στον μαγευτικό χώρο του Μεγάρου Δουκίσσης Πλακεντίας και την επίσημη κυκλοφορία του album με την μουσική της παράστασης.

Για πρώτη φορά, την ατμοσφαιρική παράσταση πλαισιώνει ζωντανή ορχήστρα όπου 7 εξαίρετοι μουσικοί θα συμπράξουν με 12 ηθοποιούς στον προαύλιο χώρο ενός από τα πιο όμορφα και επιβλητικά κτίρια στην Αθήνα. Την πρωτότυπη μουσική της παράστασης υπογράφει ο νέος ταλαντούχος συνθέτης και τραγουδοποιός Γιώργος Περού.

Την Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου το Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας μετατρέπεται σε δικαστικό μέγαρο, θέτοντας τους θεατές στη θέση των ενόρκων.

12 ενορκοι

Υπόθεση
Στη Νέα Υόρκη του 1957, ένα αλλοδαπό αγόρι δεκαέξι χρόνων κατηγορείται για φόνο. 12 ένορκοι συνεδριάζουν για το αν θα εφαρμοστεί η θανατική ποινή, αντικατοπτρίζοντας τις – δυστυχώς διαχρονικές – προκαταλήψεις της κοινωνίας μας, μέσα από 12 πεντακάθαρα ψυχογραφήματα που ξετυλίγονται «βίαια» μπροστά στα μάτια μας. «12 θυμωμένοι άντρες» κλειδωμένοι σ’ ένα δωμάτιο, άλλοτε ταυτίζονται και άλλοτε συγκρούονται. Έχουν κληθεί να αποφασίσουν ομόφωνα για τη ζωή ενός νέου ανθρώπου, αντιμετωπίζοντας το βάρος της ευθύνης που φέρνει η κάθε τους απόφαση.

Ταυτότητα παράστασης
Κείμενο: Reginald Rose
Μετάφραση / Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη
Δραματουργική Επεξεργασία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη & Νότης Παρασκευόπουλος
Σκηνικά: David Negrin
Κοστούμια: Κική Μήλιου
Κίνηση: Χριστίνα Φωτεινάκη
Πρωτότυπη μουσική: Γιώργος Περού
Promo video: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη
Φωτογραφία: Γιάννης Βελισσαρίδης/Γιάννης Πρίφτης
Γραφιστική επιμέλεια: Σπύρος Δαπέργολας
Α’ βοηθός σκηνοθέτη: Μαγδαληνή Παλιούρα
Β’ βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Κωνσταντέλλου
Βοηθός ενδυματολόγου: Δανάη Ανεζάκη
Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού

Παραγωγή: A PRIORI
Επίσημος δικτυακός τόπος παράστασης: www.a-priori.gr
Δείτε το βίντεο της παράστασης:

Οι 12 ένορκοι είναι:
Χριστόδουλος Στυλιανού, Τρύφων Καρατζάς, Θανάσης Κουρλαμπάς, Γιώργος Γιαννόπουλος, Περικλής Λιανός, Βασίλης Παλαιολόγος, Χάρης Μαυρουδής, Μανώλης Ιωνάς, Απόλλων Μπόλλας, Αλέξανδρος Πέρρος, Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Αυγουστίνος Κούμουλος

Συμμετέχει: Αλέξης Σταυριανός
Τη φωνή της χαρίζει η Νένα Μεντή

Παίζουν οι μουσικοί:
Διονύσης Βερβιτσιώτης – 1ο βιολί
Μιχάλης Βρέττας – 2ο βιολί
Ηλίας Σδούκος – βιόλα
Μιχάλης Πορφύρης – βιολοντσέλο
Κώστας Πατσιώτης – κοντραμπάσσο
Ίρις Νικολάου – πιάνο
Γιώργος Περού – ηλ. Κιθάρα (ενορχήστρωση/διεύθυνση ορχήστρας)

Info
Χώρος: ΜΕΓΑΡΟ ΔΟΥΚΙΣΣΗΣ ΠΛΑΚΕΝΤΙΑΣ
(τέρμα οδού Λόρδου Βύρωνα, Πεντέλη)
Παράσταση: ΚΥΡΙΑΚΗ 4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2016 στις 21.00
Διάρκεια: 90’ (χωρίς διάλειμμα)
Εισιτήρια: 12€ (προπώληση), 15€ (πόρτα)
ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΕΣΟΔΩΝ ΘΑ ΔΙΑΤΕΘΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΡΟΥ.

Προπώληση εισιτηρίων:

– Ηλεκτρονικά μέσω https://www.viva.gr/tickets/theater/megaro-doukissis-plakentias/oi-12-enorkoi/

– Στα σημεία:

– Σε συγκεκριμένα σημεία στην περιοχή της Πεντέλης, μέσω του Πολιτιστικού Συλλόγου ΦΙΛΟΙ ΜΕΓΑΡΟΥ ΔΟΥΚΙΣΣΗΣ ΠΛΑΚΕΝΤΙΑΣ – τηλ. 210 6133893 (10.00-14.00 & 18.00-20.00)
– Στο θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ (Αλκμήνης 8, Γκάζι – μετρό Κεραμικός) μετά τις 18.30 – τηλ. 210 3428650

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΜΝΗΣΤΙΑΣ.

Σημείωμα της σκηνοθέτη
Η ιδέα να παρουσιάσω το έργο «ΟΙ 12 ΕΝΟΡΚΟΙ» ήρθε πριν τρία χρόνια περίπου όταν είδα την ταινία “12 angry men” τουSidney Lumet. Στο site www.tocinemadaki.gr (που ασχολείται με τον κινηματογράφο) είχε γραφτεί μία κριτική για το “the Μan from Earth” (την προηγούμενη μου σκηνοθετική δουλειά) όπου εκφραζόταν στο τέλος η επιθυμία να δει και το “12 angry men” το φως ελληνικής σκηνής. Είχα ξανακούσει για την ταινία από έναν φίλο μου, που μου είχε προτείνει να την σκηνοθετήσω, οπότε όταν διάβασα κι αυτό, πείστηκα ότι πρέπει να τη δω. Χαίρομαι για τις παροτρύνσεις αυτές, γιατί η ταινία με άγγιξε και θέλησα κι εγώ να τη δω επί σκηνής. Θέλησα να δω 12 ηθοποιούς, σε απόσταση αναπνοής από τον θεατή, να κορυφώνουν και να ηρεμούν σ’ ένα καρδιογράφημα 120 παλμών και άνω.

Στη θεατρική του μεταφορά, κράτησα την εποχή που γράφτηκε το έργο, γιατί βρίσκω πολύ ελκυστικό όταν το θέατρο, μας παίρνει από το τώρα και το εδώ και μας ταξιδεύει σε άλλα μέρη και χρόνους. Αυτό το ταξίδι στο παρελθόν, παρά τη χιλιομετρική και χρονική του απόσταση από το εδώ και το τώρα, μας δείχνει ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν στην ουσία τους. Οι ίδιες απόψεις θα μπορούσαν να εκφραστούν και σήμερα, ειδικά όσον αφορά τον ρατσισμό κι αυτό δεν το λες καθόλου «ευτυχώς». Και δεν μιλάμε μόνο για φυλετικό ρατσισμό, αλλά επίσης κοινωνικό, θρησκευτικό, σεξιστικό και οπουδήποτε χωράει η έννοια του διαφορετικού. Δηλαδή παντού.

Στην παγκόσμια πραγματικότητα του σήμερα βλέπουμε να ξεπηδούν έντονα φασιστικά μανιφέστα, που προφανώς δεν ήταν πολύ καλά θαμμένα. Ακόμη, γίνονται προτάσεις για επαναφορά της θανατικής ποινής σε ευρωπαϊκές χώρες, όπως και στη δική μας. Απόψεις και πιστεύω που εκφράστηκαν σ’ ένα έργο του ’57 το οποίο γράφτηκε ωκεανούς μακριά από την Ελλάδα, μεταφέρονται αυτούσια στο τώρα και στο εδώ και τίποτα δεν σου «χτυπάει». Ο άνθρωπος συνεχίζει να επιλέγει να είναι αστόχαστος και να καταδικάζει -είτε μεταφορικά, είτε κυριολεκτικά- με την πρώτη ευκαιρία τον συνάνθρωπο του. Αυτό, κάνει το έργο επίκαιρο και διαχρονικό, δείχνοντας μας ότι ο ρατσισμός αντιστέκεται σθεναρά ακόμη σε ιδέες περί φιλελευθερισμού. Αλλά, οι ιδέες αυτές παρά του ότι απαιτούν σθένος, καίνε ακόμη μέσα σε Ανθρώπους που αγωνίζονται για την αλήθεια, την αγάπη και τη συγχώρεση με όλο τους το είναι.