Η Σοφια Παναγου και ο Δημητρης Μανδρινος στο «Και για πες…» με την Ελενα Χατζοπουλου

«Ανάμεσα σε δύο κόσμους». Το τελευταίο έργο του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα, Ιβάν Τουργκένιεφ, είναι ένα ερωτικό μεταφυσικό δράμα, όπου σε Πανελλήνια Πρώτη, ανεβαίνει στο Σύγχρονο θέατρο, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη.

Ένα έργο που οδηγεί στη σφαίρα του φανταστικού και του υπερφυσικού, στη μετά θάνατον ζωή και στις παράξενες ανατροπές του ανθρώπινου μυαλού. Μια παράσταση που πραγματεύεται τον έρωτα, την παντοτινή αγάπη, τη ζωή και τον θάνατο, το άφθαρτο και το αιώνιο, σε έναν πραγματικό και φανταστικό κόσμο, διανθισμένη με τις ουράνιες μουσικές του Πολωνού μουσικοσυνθέτη, Φρεντερίκ Σοπέν, όπου το εδώ, το εκεί, το χθες και το τώρα περιδινούνται διαρκώς, ακόμη και μέσω της σκηνογραφίας.

Μέσω υποδηλωτικών και περιγραφικών λέξεων ο Τουργκένιεφ, σχηματίζει το ψυχολογικό πορτρέτο των πρωταγωνιστών του, ενώ μέσω μιας απλής δομής στην πλοκή, αφηγείται, την ιστορία τους, απεικονίζοντας με δεξιοτεχνία έννοιες μείζονος και θεμελιώδους σημασίας για την ανθρώπινη ύπαρξη.

Με τα χρώματα των παλιών, κιτρινισμένων φωτογραφιών, η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη δημιουργεί εικόνες και διηγείται την ιστορία χορεύοντας, όπως η ίδια λέει, βαλς με τον Μέγα Εραστή Θάνατο. Μαζί της ο Δημήτρης Μανδρινός, στον ρόλο του νεαρού Γιάκοφ, η Φιλίππα Κουτούπα, στον ρόλο του ανερχόμενου ταλέντου της όπερας, Κλάρας, και η Νίκη Παλληκαράκη (ως θεία του νεαρού Γιάκοφ), η Σοφία Πανάγου (ως αδελφή της Κλάρας) και ο Ορέστης Τρίκας (ως φίλος του Γιάκοφ), ενσαρκώνουν τους ρόλους τους, με ευαισθησία, ένταση και απλότητα.

Οι φωτισμοί, η περιδίνηση της σκηνής, η μουσική, η χρήση καπνού, ακόμη και το άρωμα τριαντάφυλλο που εκχύνεται στον χώρο, δημιουργούν μια ιδιαίτερη παράσταση, ενώ ο θεατής αναρωτάται εάν τελικά η αγάπη μπορεί να διαπεράσει ακόμη και τον θάνατο.

Όλα όσα είδαμε σε αυτήν την παράσταση, όλα τα θέματα τα οποία άγγιξε, αποτέλεσαν πρόκληση για μένα. Κι έτσι οι ερωτήσεις που τίθενται στη Σοφία Πανάγου και στον Δημήτρη Μανδρινό, θα είναι οι ίδιες. Και κατά την άποψή μου, το ενδιαφέρον είναι στον τρόπο που προσεγγίζουν τα θέματα, εξαιτίας της διαφορετικής τους ηλικίας και άρα των διαφορετικών τους εμπειριών.

Ας τους ακούσουμε – διαβάσουμε λοιπόν:

Ο συγγραφέας της παράστασης, Τουργκένιεφ, υποστηρίζει ότι «οι φανταστικές ιστορίες που λένε οι άνθρωποι, έχουν όλες συμβεί και στην πραγματική ζωή». Τι είναι τελικά το πραγματικό και τι το φανταστικό;

Σοφία Πανάγου: Δυο όμοια αντίθετα, θα ‘λεγα ότι είναι. Το φανταστικό είναι το αρνητικό της ζωής. Απ’ αυτό, όταν φωτίζεται, προκύπτει το αληθινό. Όπως στις φωτογραφίες. Συλλαμβάνεις την ιδέα, φωτογραφίζεις, έχεις το αρνητικό, φωτίζεις κι έχεις τη φωτογραφία. Αυτό είναι για μένα το φανταστικό. Εκεί ζει η ιδέα, την έχω φανταστεί, χαϊδέψει με το μυαλό και την ψυχή μου και, όταν έρθει η ώρα για να τη φωτίσει η ζωή, γίνεται αλήθεια και πραγμάτωση. Ναι, λοιπόν, ισχύει αυτό που λέει ο Τουργκένιεφ, όλες οι φανταστικές ιστορίες έχουν συμβεί και στην πραγματική ζωή, γιατί όλη η ζωή μας έχει μ’ έναν τρόπο, πρώτα υπάρξει στη φαντασία. Κι όπου φαντασία, πες όνειρα, ελπίδα, σχέδια, πόνο, χαρά, ακύρωση, αναγέννηση κι ίσως, γιατί όχι, ακόμη και θάνατο. Όλα «μπερδεύονται» ανάμεσα στο τι φαντάζομαι και τι ζω αληθινά, γιατί ποιος είπε τελικά ότι, όταν κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι, δεν ζω;

Δημήτρης Μανδρινός: Πιστεύω στο παράδοξο, ότι το όνειρο είναι το πραγματικό, ενώ όσα βλέπουμε με τα μάτια είναι μια φαντασία. Δεν είναι δική μου σκέψη φυσικά, κάποιος άλλος το είχε πει αλλά ποιος… Αυτό λοιπόν διαλέγω να πιστεύω και εγώ μέχρι να το καταλάβω.

Ποια η σχέση της πραγματικής ζωής με τη φαντασία; Ποια είναι η λεπτή γραμμή που χωρίζει το πραγματικό και το φανταστικό;

Σοφία Πανάγου: Ένας σοφός αγαπημένος μου άνθρωπος έλεγε: «όλα στη ζωή όταν τα ζεις, είναι ευκολότερα απ’ όταν τα φαντάζεσαι. Ακόμη κι ο θάνατος». Αυτή ακριβώς είναι η γραμμή που χωρίζει το πραγματικό από το φανταστικό. Η ζωή έχει ρεαλισμό, προωθητική δύναμη, ορμή κι έναν εξαναγκασμό ζωογόνο, που δε σ’ αφήνει να σταθείς, δε σου δίνει την πολυτέλεια να αλλάξεις το σενάριο. Έρχεται, πέφτει πάνω σου με δύναμη κι έχεις μόνο μια επιλογή, να τρέξεις μαζί της μπροστά και να την αφήσεις να σε παρασύρει. Αλλιώς, θα σε συντρίψει μια άσκοπη αντίσταση στην ίδια τη ζωή. Εύκολο, δύσκολο, όμορφο, σκληρό, αυτό είναι όμως και θα το ζήσεις… Ενώ η φαντασία σου δίνει χίλιους δρόμους για να παρακάμψεις. Για να κοιτάξεις πίσω, να λοξοδρομήσεις, να το πάρεις από την αρχή, ή να αποφύγεις το τέλος. Να ξαποστάσεις και να το ξανασκεφτείς. Κι αυτό κάποιες φορές είναι ευλογία, είναι η δύναμη να γλυκάνεις το πικρό, να αλλάξεις το αναπόφευκτο, να ταξιδέψεις αέναα το τελειωμένο, να γλεντήσεις εκείνο που σε πονά, να ξορκίσεις εκείνο που σε τρομάζει… Είναι όμως και φορές που η φαντασία γίνεται δράκος της ψυχής, που οι φλόγες του σε κατακαίουν, που μεγεθύνει πράγματα μικρά και που τους δίνει δύναμη που δεν αξίζουν. Που σε κάνει να καταρρέεις για κείνα που τελικά θα αλλάξουν και θα γιάνουν… Κι εσύ πνίγεσαι μέσα στον τρόμο μιας φαντασίας, που διάλεξε να σε κεράσει το μαύρο της πρόσωπο. Γιατί κι αυτό είναι κομμάτι σου και παίρνει δύναμη, αφού εσύ ορίζεις τι θα φανταστείς… Αυτή είναι λοιπόν η διαφορά για μένα, ότι η ζωή είναι δρόμος, ενώ η φαντασία μπορεί να είναι και λαβύρινθος.

Δημήτρης Μανδρινός: Η πραγματικότητα εμπνέεται από τη φαντασία, καθώς η φαντασία κοιτάζει την πραγματικότητα. Είναι σαν ένας κύκλος, μέσα στον οποίο η μία τροφοδοτεί την άλλη και αντιστρόφως.

Συνειδητό και ασυνείδητο. Και το υπερφυσικό;

Σοφία Πανάγου: Αν δεχθούμε ότι το συνειδητό και το ασυνείδητο είναι δύο όψεις, που όμως το ίδιο δυνατά ορίζουν την ανθρώπινη υπόσταση, τότε το υπερφυσικό είναι εκείνη η τρίτη διάσταση, που έρχεται για να δώσει την προοπτική του εξω-ανθρώπινου παράγοντα. Ο άνθρωπος γεννιέται με μια συνειδητή περιέργεια να εξηγεί όσα παρατηρεί κι όσα συμβαίνουν γύρω του. Και με ασυνείδητες σταθερές, που τον κρατούν στον κύκλο της ζωής και του δείχνουν πώς να πορεύεται με τα βασικά του ένστικτα. Όταν λοιπόν τα βάλει αυτά σε μια σειρά, έρχονται απέναντί του τα ανεξήγητα. Αυτά που ούτε η λογική ούτε το ένστικτο μπορούν να κουμαντάρουν. Τότε νομίζω ότι μας ακουμπά το υπερφυσικό. Κι όλοι φλερτάρουμε μ’ αυτό, ο καθένας όσο αντέχει κι όσο τολμά… Είναι αυτό που αφήνουμε να πλανάται, όταν δεν υπάρχει άλλος τρόπος να κλείσουμε τους λογαριασμούς μας με το άγνωστο ή με το φόβο ή με την απελπισία. Μπαίνουμε στη διαδικασία να ιχνηλατήσουμε ένα αμφίβολο πεδίο, που όμως έχουμε την υποψία, κάποτε και βάσιμα, ότι είναι υπαρκτό. Κι ότι μπορεί να μας δώσει απαντήσεις, να μας λυτρώσει από αδιέξοδα ή και να μας φέρει πίσω το χρόνο που δεν προλάβαμε να ζήσουμε καθώς του έπρεπε… Το χρειαζόμαστε το υπερφυσικό, γιατί είναι αναγκαίο να πιστεύουμε πώς και το αδύνατο μπορεί να είναι μ’ έναν τρόπο δυνατό, πώς το τέλος έχει την αρχαία έννοια του σκοπού κι όχι της παύσης.

Δημήτρης Μανδρινός: Ενώ πολλά τέτοια ζεύγη φαντάζουν αντίθετα, συχνά έχουν και κάτι κοινό. Δεν υπάρχουν σαφή όρια ανάμεσά τους, ορατές ραφές. Ποιος μπορεί να ορίσει πού τελειώνει η συνείδηση; ΄Η πού αναλαμβάνει το ασυνείδητο; Πώς είναι δυνατόν να τα διαχωρίσει κανείς, όταν υπάρχει επικάλυψη; Όπως λέει και ο Καρούζος, να με σώσουν τα όνειρα ή να με συντρίψουν- ένα το ονομάζω. Όσο για το υπερφυσικό, τοποθετώ την είσοδό του προς την πλευρά του ασυνείδητου. Το υπερφυσικό είναι ένας όγκος ακατανόητος σε σχέση με όσα βιώνουμε καθημερινά. Ένας μαγνήτης του μυαλού, κάτι άγνωστο. Συνεπώς η συνείδηση από μόνη της δεν είναι αρκετή…

Με ποιον τρόπο μπορούμε να «διεισδύσουμε στη ζωή»;

Σοφία Πανάγου: Δεν μπορώ να σκεφτώ κανέναν άλλον παρά να τη ζήσουμε. Όπως αγαπάμε κι όπως γουστάρουμε. Όπως μας κάνει να κοιμόμαστε το βράδυ με πλάτες ελαφρές και ψυχές καθαρές. Πετώντας τα πρέπει των άλλων, τους δανεικούς φόβους και τα ψεύτικα διλήμματα της «κοινής ηθικής». Να λέμε αυτό που σκεφτόμαστε, να ζητάμε αυτό που θέλουμε, να πολεμάμε για αυτό που αγαπάμε, να σταματάμε όταν δεν αντέχουμε, να δεχόμαστε ότι κάτι το χάσαμε, να ξέρουμε τι μπορούμε και τι δε μπορούμε και η ντροπή να μας είναι άγνωστη. Μόνο τον σεβασμό να ξέρουμε, για το μέσα μας και για τους άλλους, για όλο το σύμπαν γύρω μας. Να κάνουμε ησυχία και να ακούμε εκείνη τη φωνή μέσα μας. Πάντα ξέρει και πάντα μας οδηγεί σωστά. Να μη φοβόμαστε να αγαπάμε, να πονάμε, να ξαναπροσπαθούμε, να ζητάμε συγχώρεση, να κοιτάμε τον καθρέφτη και να καμαρώνουμε για ό,τι καταφέραμε, να σβήνουμε με δύναμη τα λάθη και να ξαναχτίζουμε πάνω σε δρόμους καθαρούς… Μου φαίνεται πως αν τολμήσω να τα πω όλα αυτά με μια λέξη, μάλλον τη λέξη «αλήθεια» θα διαλέξω.

Δημήτρης Μανδρινός: Ίσως με το να εντοπίσουμε πότε πρέπει να πυκνώνουμε τον χρόνο και πότε να λασκάρουμε και λίγο. Να συντονίζουμε την ενέργειά μας μαζί του και να στοχεύουμε σε μια οικονομία. Κάποτε είμαστε σε θέση να είμαστε δραστήριοι και άλλοτε είναι περισσότερο ωφέλιμο να μην κάνουμε τίποτα από το να κάνουμε κάτι.

Κι ο έρωτας; Ο αναποφάσιστος, ο μέσα ή έξω από τις κοινωνικές συμβάσεις; Ο ανεκπλήρωτος;

Σοφία Πανάγου: Επιλογές στον έρωτα; Αδύνατον. Ο έρωτας σε διαλέγει, δεν τον διαλέγεις εσύ. Ο Όσκαρ Γουάιλντ έλεγε πως, αν στον έρωτα μιλήσουμε για επιλογή, δεν μπορεί παρά να είναι λανθασμένη. Ούτε εκλογικεύεται ούτε υπακούει σε κανόνες, σε πρότυπα ή σε καλούπια. Ο έρωτας είναι άνεμος που δεν έχει σχήμα, όρια και πλαίσιο. Ευλογία, κατάρα, γέννηση, καταστροφή, δημιουργία, σπαραγμός, ευτυχία, σκοτάδι, ελπίδα, δύναμη, όλα αυτά κι άλλα τόσα μπορούν να είναι πρόσωπα του έρωτα. Ο έρωτας δεν εξαρτάται από το αποτέλεσμα. Δεν είναι συνταγή που πάντα κάπου καταλήγει, κάτι μας δίνει χειροπιαστό. Για αυτό και μπορεί να είναι όλα τα παραπάνω. Και αναποφάσιστος και κοινωνικά ασύμβατος και ευοδωμένος και ανεκπλήρωτος. Ένα μόνο δεν πρέπει να είναι: ανύπαρκτος. Αλίμονο στον άνθρωπο που δεν τον γεύτηκε. Δεν ξέρω καν αν υπάρχει κάποιος τέτοιος. Αλλά αλίμονο… Ο έρωτας ίσως τελικά να ναι κι ο μόνος αυτοσκοπός στη ζωή μας. Τον έρωτα τον ζούμε για πάρτη μας. Αυτό νομίζω όσο μεγαλώνω. Αυτή η χαρά είναι όλη δική μας. Αυτή η υπενθύμιση της ζωής και της ύπαρξής μας είναι μεγαλειώδης. Τώρα αν είναι και αμοιβαία η ευλογία ακόμη καλύτερα. Ναι, σε όλες τις μορφές του έρωτα λοιπόν, ακόμη κι αν ο πόνος είναι κάποτε το τίμημα.

Δημήτρης Μανδρινός: Τι να του πουν και οι κοινωνικές συμβάσεις του έρωτα! Ποιος μπορεί να τον εξηγήσει, να τον προλάβει πριν του συμβεί; Να κατανοήσει γιατί τέλειωσε ή να τον ερμηνεύσει μέσα από μια λογική; Πόσο μάλλον όταν γίνεται λόγος περί ανεκπλήρωτου, πλατωνικού έρωτα. Εκεί τα μεγέθη είναι ακέραια, απόλυτα, ακόμα πιο άβατα. Είναι θέμα συγχρονισμού και τύχης ο έρωτας.

Και ποια τελικά είναι η ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης; Η ουσία της ζωής;

Σοφία Πανάγου: Νομίζω ότι όσους ανθρώπους έχει τούτη η οικουμένη, άλλες τόσες απαντήσεις θα έπαιρνε κάνεις σε τούτη την ερώτηση. Εγώ, θα δανειστώ έναν τίτλο του Καραγάτση και θα πω ότι η ουσία της ζωής είναι οι μεγάλες χίμαιρες. Να τις ξεχωρίζεις και να τους δίνεις τον χώρο που τους αρμόζει. Να μην τις κυνηγάς, όταν σε ξεπερνούν και κινδυνεύουν να σε πνίξουν. Να τις περπατάς πλάι και να βρίσκεις τρόπους να τις κολυμπήσεις, να κάνεις ειρήνη με το μέσα σου δηλαδή. Να αγαπάς τον εαυτό σου, λένε οι μοδάτες έρευνες. Και θα πω κι εγώ αυτό. Να σέβεσαι τα θέλω και τα δε θέλω σου. Να αφουγκράζεσαι τα δεν μπορώ σου. Δεν είναι καταστροφή να μη μπορείς. Να νικάς τα δεν ξέρω σου, να μαζεύεις δύναμη και να ξαναπροσπαθείς. Και ίσως τότε να μπορέσεις… Η ουσία της ζωής είσαι εσύ. Γιατί είναι το μόνο που ορίζεις.

Δημήτρης Μανδρινός: Νομίζω ότι αυτά τα ερωτήματα είναι απλώς δολώματα, πίσω από τα οποία τρέχουμε, αλλά ποτέ δεν θα τα φτάσουμε. Είναι εκεί για να μας κρατάνε μακριά από την αδράνεια, αυτόν το σκοπό έχουν. Είμαι σίγουρος πως η ζωή εκείνου που έχει την απάντηση είναι από ανιαρή ως επικίνδυνη. Σαν να έχεις υπερβολικά πολλά λεφτά, όλους τους κωδικούς για ένα βιντεοπαιχνίδι. Σε λίγες μέρες θα έχεις ήδη ξεκινήσει ένα άλλο, βέβαιο στοίχημα.

Και ο Θάνατος; Γιατί είναι Μέγας Εραστής ο Θάνατος;

Σοφία Πανάγου: Γιατί έτσι ξέρεις τι είναι ζωή. Και αγαπάς αυτό που γνωρίζεις. Και έχεις κίνητρο να το φωτίσεις, να το φροντίσεις, να το αναδείξεις, να το δοξάσεις. Γιατί νομίζεις ότι το μετά δεν το γνωρίζεις, ότι δεν το ορίζεις, δεν το αλλάζεις. Αν και θέλω να πιστεύω ότι θάνατος δεν υπάρχει, ένα πέρασμα είναι… από το πνεύμα στην ύλη και από την ύλη στο πνεύμα… Γιατί τα λόγια του Τουργκιένεφ είναι η βαθιά ενδόμυχη σκέψη μου. «Γιατί υπάρχει μετά τον θάνατο ζωή, που είναι ζωή αληθινή… ζωή αιώνια κι ακατάλυτη». Αλλά όπως αγωνίζεσαι για τον αγαπημένο σου, να μην τον χάσεις, και σε προσέχεις μέσα κι έξω για να είσαι αρεστός, έτσι προσέχεις τη ζωή σου για να μην κακοκαρδίσεις τον εραστή θάνατο. Έτσι φτιάχνεις το είναι σου για να προλάβεις να αρέσεις σε σένα και στους άλλους. Δύναμη ζωής είναι τελικά ο θάνατος, γιατί είναι πάντα εκεί φάρος να ορίζει το όριο του σκοταδιού. Και γεννά τη δύναμη να δημιουργείς φως για να πηγαίνεις πάντα το σκοτάδι πιο πέρα.

Δημήτρης Μανδρινός: Φαντάζομαι πως η ερώτηση αυτή έχεις τις ρίζες της όπου και η φράση φλερτάρω με τον θάνατο. Γιατί ο Ίκαρος να θέλει να πλησιάσει τον ήλιο, οι πτήσεις δεν ήταν ήδη πολυτέλεια για αυτόν; Η ζωή δεν είναι αρκετή; Τί σημαίνει death wish; Για μερικούς ανθρώπους υπάρχει κάτι γοητευτικό σε εκείνη την περιοχή που είναι πέρα από τα όρια μιας πιο συνετής λογικής.

Και η αγάπη; Μπορεί να είναι η αγάπη πιο δυνατή από τον θάνατο;

Σοφία Πανάγου: Μα η αγάπη είναι αθάνατη. Μένει πάντα εκεί, φανός στα χνάρια της ύπαρξής μας. Ακόμη κι όταν οι άνθρωποι φεύγουν, η αγάπη μας για αυτούς, η αγάπη τους για μας είναι πάντα εδώ. Είναι παντού. Ενέργεια παντοδύναμη κι ίσως η μόνη νίκη μας απέναντι στο άγνωστο τέλος!

Δημήτρης Μανδρινός: Μακάρι να είμαι τόσο τυχερός ώστε να μπορέσω μια μέρα να ισχυριστώ πως μπορεί.

Σοφία και Δημήτρη, σας ευχαριστώ πολύ για την όμορφη κουβέντα μας. Κατάθεση ψυχής, από δύο διαφορετικές γενιές, σε θέματα ιδιαίτερης σημαντικότητας, για την ίδια μας την ύπαρξη. Εύχομαι η παράστασή σας να ξεχωρίσει και να ταξιδέψει για πολύ καιρό ακόμη.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

“Ανάμεσα Σε Δύο Κόσμους”

Το τελευταίο έργο του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα Ιβάν Τουργκένιεφ είναι ένα ερωτικό μεταφυσικό δράμα και παρουσιάζεται σε Πανελλήνια Πρώτη από 31 Ιανουαρίου στο Σύγχρονο θέατρο.

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.15
Διασκευή/Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη
Παραγωγή: A PRIORI www.a-priori.gr

Η τελευταία και πιο διάσημη νουβέλα του Ιβάν Τουργκένιεφ (Κλάρα Μίλιτς) είναι μια ερωτική και μεταφυσική ιστορία βασισμένη σε αληθινό γεγονός, όπως την κατέγραψε με μοναδικό τρόπο ο Ρώσος κλασικός συγγραφέας. Στις 17 Ιανουαρίου το κύκνειο άσμα του Τουργκένιεφ, που είναι και το μοναδικό του έργο που κινείται σε μεταφυσικά επίπεδα, θα δει για πρώτη φορά το φως ελληνικής θεατρικής σκηνής στο Σύγχρονο θέατρο. Η παράσταση πλαισιώνεται ηχητικά από τις σημαντικότερες παρακαταθήκες του Φρεντερίκ Σοπέν ο οποίος έζησε την ίδια περίοδο με τον συγγραφέα, δημιουργώντας μια ρομαντική και έντονα νοσταλγική ατμόσφαιρα, όπως μόνο ο μεγάλος Πολωνός μουσικοσυνθέτης θα μπορούσε να δημιουργήσει.

Υπόθεση

Ο νεαρός Γιάκοφ ζει επτά χρόνια κλεισμένος στο σκοτεινό του δωμάτιο. Η μοναδική του ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία είναι με την προστατευτική θεία του με την οποία και συγκατοικεί και μ’ έναν πληθωρικό φίλο του ο οποίος τον επισκέπτεται συχνά στο σπίτι. Ο Γιάκοφ σε μία από τις σπάνιες εξόδους του στη νυχτερινή Μόσχα γνωρίζει την Κλάρα, ένα ανερχόμενο αστέρι της όπερας, η οποία έχει μόλις εγκατασταθεί στη Μόσχα αφήνοντας πίσω την οικογένειά της και την αγαπημένη της αδερφή. Μεταξύ των δύο νέων αναπτύσσεται μια ιδιόμορφη ερωτική έλξη. Ο Έρωτας που κατακλύζει τους δύο νέους, έρχεται σαν σίφουνας που αναιρεί τις φυσικές σταθερές του γήινου κόσμου, αποκαλύπτοντάς τους την ουσία της ανθρώπινης ζωής και ύπαρξης.

Μετάφραση (από τα ρωσικά): Παύλος Στεφάνου
Διασκευή/Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη www.a-priori.gr
Σκηνικά: Μαρία Φιλίππου www.mariafilippoudesign.com
Κοστούμια: Μαντώ Ψυχουντάκη
Επιμέλεια μουσικής: Γιάννης Οικονόμου
Διασκευή βαλς για δύο πιάνα: Χρίστος Θεοδώρου
Ζωγράφος : Νίκος Απέργης
Κίνηση/Χορογραφία: Χριστίνα Φωτεινάκη
Σχεδιασμός φωτισμών: Αργύρης Θέος www.argie.gr
Video-art: Γιάννης Ντουσιόπουλος www.vimeo.com/yannisntousiopoulos
Βοηθός σκηνοθέτη: Πάμελα Οικονομάκη
Make-up artist: Ράνια Γιαννάκη
Τεχνικός πιάνου: Πάνος Τσίγκος www.panospianotech.com
Τεχνικός σκηνής: Νίκος Βατικιώτης
Τεχνικός φώτων: Σπύρος Γουβέλης
Τεχνικός ήχου/εικόνας: Βασίλης Χρηστακέας
Creative Agency: Grid Fox www.gridfox.gr
Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού www.pearpr.com

Παίζουν οι ηθοποιοί (αλφαβητικά)
Φιλίππα Κουτούπα, Δημήτρης Μανδρινός, Νίκη Παλληκαράκη, Σοφία Πανάγου, Ορέστης Τρίκας

Διάρκεια παράστασης
105’ (χωρίς διάλειμμα)

Τιμές εισιτηρίων
16€ Ζώνη Α / 14€ Ζώνη Β / 12€ Ζώνη Γ
Παιδικό/Μαθητικό/Φοιτητικό: 10€
Προπώληση
– TICKETMASTER https://bit.ly/33y0WWJ
– ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ (τηλ. κρατήσεις 2103464380)
– Τηλεφωνικό Κέντρο TICKETMASTER, τηλ. 2111981535

Πρόσβαση στο θέατρο
Σύγχρονο Θέατρο
Ευμολπιδών 45, Αθήνα, 11854
Χάρτης: https://goo.gl/maps/KNwW9AkdjA8GRGrJ6
Facebook Page
https://www.facebook.com/theatreapriori/
Μέρος των εσόδων μας θα διατεθούν για την στήριξη του
www.chooselifeworld.com