Σας καλωσορίζουμε στο Sin Radio! Το “Αυτό το Παιδί”, πραγματευόμενο τις πολλαπλές πτυχές των οικογενειακών σχέσεων, μας οδηγεί στο υπαρξιακό ερώτημα “Τι έχουμε κάνει;”. Πώς επιλέξατε να προσεγγίσετε αυτό το ερώτημα; Προσπαθείτε να δώσετε μια απάντηση μέσα από την παράσταση ή αφήνετε το κοινό να τη βρει μετά τη θέασή της;
Σαββίνα Σωτηροπούλου: Αρχικά, σίγουρα δεν προσπαθούμε να δώσουμε απαντήσεις. Η παράσταση δεν έχει διδακτικό χαρακτήρα ούτε δουλέψαμε με αυτόν τον τρόπο, των απαντήσεων και του αποτελέσματος. Στόχος μας είναι να θέσουμε ερωτήματα, τόσο απλά και ουσιαστικά, όσο τα θέτει κι ο συγγραφέας μέσα από το κείμενο του.
Τώρα, το ερώτημα αυτό ‘Τι καναμε;΄ δεν είναι κάτι που απαντιέται εύκολα – και σίγουρα όχι μονοδιάστατα. Δεν προσπαθήσαμε να “δώσουμε μια απάντηση”, αλλά να σταθούμε με ειλικρίνεια μπροστά σε αυτό το ερώτημα.
Στην παράσταση, αφήνουμε χώρο στο κοινό να αναγνωρίσει τις δικές του οικογενειακές μνήμες, τις σιωπές, τις εντάσεις, αλλά και τις τρυφερές στιγμές που όλοι λίγο-πολύ έχουμε ζήσει. Αν βγει κάποιος από το θέατρο έχοντας νιώσει, θυμηθεί ή αναρωτηθεί κάτι δικό του, τότε ίσως αυτή είναι η πιο ουσιαστική «απάντηση» που μπορούμε να προσφέρουμε.
Πασέ Κολοφωτιάς: Νομίζω ότι το ερώτημα «Τι έχουμε κάνει;» μόνο σε μια ανούσια ανάλυση του παρελθόντος μπορεί να μας οδηγήσει. Δε θέλω να πω ότι δεν είναι χρήσιμο να ψάχνουμε τη ρίζα των προβλημάτων, απλά αυτή η ρίζα κάποιες φορές είναι τόσο βαθιά, με τόσες διαφορετικές σφαίρες επιρροής, που ειλικρινά πιστεύω ότι είναι αδύνατο να χαρτογραφηθεί. Περισσότερο μας οδηγεί σε υπαρξιακό κενό, παρά σε σύνδεση με τον άλλον άνθρωπο. Δε θεωρώ ότι υπάρχει κάποια λύση ή απάντηση, γιατί υπάρχουν μόνο συγκεκριμένες περιπτώσεις και καταστάσεις. Επίσης, κατά τη γνώμη μου δε θα λύσουμε ποτέ κάτι, δεν είναι αυτό το νόημα. Το νόημα είναι να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις. Προσωπικά προσπαθώ να έχω πίστη στη συγχώρεση, στην ειλικρίνεια και στην υπομονή. Δεν ξέρω όμως αν πράγματι αυτά είναι η σωστή επιλογή για μένα, πόσο μάλλον για κάποιον άλλον άνθρωπο. Και στην παράσταση δηλαδή δεν έχω στο μυαλό μου να δώσω κάποια απάντηση. Η παράσταση σίγουρα δεν έχει τέτοιο σκοπό. Μακάρι να δίνονταν οι απαντήσεις τόσο εύκολα. Ο θεατής, ναι, είναι σίγουρα αυτός που στο τέλος θα ακούσει, θα σκεφτεί και ίσως θα μετατοπιστεί.
Ο Jöel Pommerat άντλησε το υλικό του έργου από συνεντεύξεις γυναικών της εργατικής τάξης στη Νορμανδία, δημιουργώντας ένα είδος “θεατρικού μοντάζ στιγμών”, και μάλιστα ωμού. Πώς μεταφέρεται αυτός ο ρεαλισμός στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, μέσα στην παράσταση;
Σαββίνα Σωτηροπούλου: Ο ρεαλισμός του Pommerat αγγίζει τον αναγνώστη από την πρώτη στιγμή. Μέσα στο έργο υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο, διαχρονικό και κοινό σε όλες τις οικογένειες, ανεξαρτήτως χώρας. Οι οικογενειακές σχέσεις δεν έχουν “εθνικότητα”, άλλωστε. Παρ’ όλα αυτά, θελήσαμε να το φέρουμε στο και στο εδώ και στο “τώρα”: στη δική μας κοινωνία και πραγματικότητα, με τις δικές μας αναφορές, σώματα και βιώματα.
Ως ομάδα, το μεταφέραμε μέσα από το “σήμερα”: τις δυσκολίες, τις οικονομικές πιέσεις, την έλλειψη χρόνου, την ανάγκη για σύνδεση αλλά και τον φόβο αυτής. Δεν παίξαμε “ρόλους” από απόσταση· δοκιμάσαμε να αφήσουμε την ωμότητα του κειμένου να περάσει μέσα από τα δικά μας βιώματα και να ακουστεί όσο πιο απλά και καθαρά γινεται. Άλλωστε, όλες αυτές οι ιστορίες δεν είναι μακρινές. Είναι και δικές μας. Ακούγονται σαν να μπορούν να συμβούν σε ένα σπίτι στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, σε ένα νησί ή σε μια γειτονιά δίπλα μας. Εκεί κάπως συνδέθηκε η ελληνική πραγματικότητα με τον κόσμο του Pommerat.
Πασέ Κολοφωτιάς: Οι σχέσεις που πραγματεύεται το έργο είναι οικουμενικές. Θεωρώ ότι ο Jöel Pommerat προσπάθησε να αναμετρηθεί με το θέμα της οικογένειας στον πυρήνα του. Από γραφής δηλαδή, οι άνθρωποι του έργου δεν έχουν καν όνομα. Είναι π.χ. “ο γιος”, “ο πατέρας”, “η έγκυος γυναίκα”, “η κόρη” κ.τ.λ. Ούτε για τα βιογραφικά τους στοιχεία έχουμε επαρκή δεδομένα. Δίνεται βάση στην κοινωνική τους τάξη σίγουρα, και οι ταξικές διαφορές όμως είναι διακριτές σε οποιονδήποτε τόπο στη γη. Στην παράσταση που κάνουμε βρισκόμαστε στη Γαλλία, ναι. Αυτός είναι ο τόπος που έχουμε ορίσει. Όμως, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι κάποιος άλλος τόπος ή χρόνος. Δεν έχουν ούτε αυτά σημασία, ούτε οι άνθρωποι ως ξεχωριστοί “χαρακτήρες”. Οι σχέσεις τους, αυτά που λένε και το γεγονός ότι είναι οικογένεια, αυτά έχουν σημασία.
Η ομάδα SuNdogs αποτελείται από δέκα νέους ηθοποιούς, που μόλις αποφοίτησαν από τη σχολή “Νεο Ελληνικό Θέατρο”. Πώς προέκυψε αυτή τη σύζευξη, δραματικού έργου και παράστασης χορού; Θεωρείτε ότι λειτουργούν συμπληρωματικά ή ως δύο ξεχωριστές καλλιτεχνικές προσεγγίσεις;
Σαββίνα Σωτηροπούλου: Το «Αυτό το Παιδί» και το WOLVES είναι δύο παραστάσεις με διαφορετική γλώσσα, αλλά κοινή καρδιά. Δεν είναι ένα πράγμα, ούτε όμως δύο εντελώς ξέχωρα. Λειτουργούν σαν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η ανάγκη είναι η ίδια: να καταλάβουμε τον άνθρωπο και τις σχέσεις του. Το πρώτο αγγίζει τις οικογενειακές ρίζες, την προσωπική μας ιστορία, το πώς διαμορφωνόμαστε. Το δεύτερο μάς μεταφέρει στη συλλογικότητα, στο “μαζί”, στο πώς κινούμαστε σαν ομάδα, αγέλη, κοινωνία και πως σπάμε τα δεσμά αυτής.
Η επιλογή να παρουσιαστούν μαζί δεν προέκυψε τώρα. Και κατά τη διάρκεια των παραστάσεων, στο πλαίσιο της σχολής, παρουσιάζονταν μαζί και είδαμε ότι κάτι λειτουργεί σωστά. Ο Χρήστος και η Ξένια είναι δύο άνθρωποι που έχουν δουλέψει και ζυμωθεί τόσο πολύ μαζί, που, αναπόφευκτα οι δουλειές τους θα είχαν κοινό στοιχείο. Έχουν κοινή αφετηρία.
Κοινές έννοιες μεταξύ των δύο έργων σίγουρα είναι η οικογένεια, οι δεσμοί αυτής, η αναρχία μέσα σε αυτήν, η πειθαρχία, η έκρηξη, η απλή συνομιλία. Ολα. Για μένα, δεν είναι δύο απομακρυσμένες προσεγγίσεις. Το ένα μπορεί να μιλά στην ψυχή, το άλλο στο ένστικτο. Οπότε, ναι — συμπληρώνονται.
Πασέ Κολοφωτιάς: Η πρόθεση δεν ήταν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά. Είναι δύο διαφορετικές παραστάσεις. Η “Wolves” για μένα είναι μια παράσταση στην οποία οι άνθρωποι προσπαθούν να προκαλέσουν την αλλαγή μέσα σε μια ζωή που τους ορίζει να ακολουθούν συγκεκριμένα και επαναλαμβανόμενα βήματα κάθε μέρα. Να μεταπηδήσουν σε ένα διαφορετικό κόσμο, έναν κόσμο που ονειρεύονται και επιλέγουν οι ίδιοι. Η «Αυτό το παιδί» για μένα είναι μια σκληρή υπενθύμιση του πόσο δυσβάσταχτη μπορεί να είναι η σχέση μας με την οικογένεια. Είναι μια πολύ πληγωτική πτυχή της, που κανείς μας πιστεύω δε θέλει να έρθει πρόσωπο με πρόσωπο.
Στο “WOLVES” μιλάτε για ένα “πείραμα πάνω στον συντονισμό” και “στα χνάρια μιας αγέλης”. Ποιο είναι το κεντρικό μήνυμα ή συναίσθημα που θέλετε να εισπράξει ο θεατής από αυτή τη χορευτική σύνθεση;
Σαββίνα Σωτηροπούλου: Το “WOLVES” έχει κάτι πολύ συλλογικό και ταυτόχρονα πολύ προσωπικό. Μιλάει για τη δύναμη, την ευθραυστότητα και την ανάγκη του “μαζί”. Για το πώς συντονιζόμαστε, πώς ακολουθούμε, πώς χανόμαστε, σπάμε τουσ δεσμούς ή πώς επιστρέφουμε στην ομάδα – στην “αγέλη”. Αν ο θεατής φύγει με την αίσθηση ότι δεν είμαστε μόνοι, ότι η σύνδεση με τους άλλους μπορεί να είναι πρόκληση, αλλά και παρηγοριά, ότι κάτι μπορεί να αλλάξει στο γύρω μας, τότε νομίζω ότι έχουμε καταφέρει κάτι ουσιαστικό.
Πασέ Κολοφωτιάς: Αυτό που θέλω να δω στα μάτια του θεατή στο τέλος της παράστασης είναι η κάψα να σηκωθεί απ’ τη θέση του και να αρχίσει να ζωγραφίζει τον κόσμο του, όπως τον ονειρεύεται. Είναι πολύ σημαντικό να βάζουμε εμείς τα χρώματα γύρω μας, όταν δεν υπάρχουν. Γιατί στον κόσμο και στη χώρα που ζούμε, τα πράγματα είναι κυρίως γκρίζα και ίδια.
Και στις δύο παραστάσεις φαίνεται να υπάρχει μια κοινή θεματική γύρω από την ανάγκη σύνδεσης, αλλά και τον φόβο της αποξένωσης. Πιστεύετε ότι ο άνθρωπος σήμερα μαθαίνει περισσότερο μέσα από τη σύγκρουση ή μέσα από τη συνύπαρξη;
Σαββίνα Σωτηροπούλου: Νομίζω πως μαθαίνουμε και από τα δύο – αλλά με τελείως διαφορετικό τρόπο. Η σύγκρουση μας ταρακουνά, φέρνει στην επιφάνεια όσα πονάνε μας αναγκάζει να δούμε τι δεν λειτουργεί, τι δεν αντέχουμε πια. Η συνύπαρξη όμως, εκεί κρύβεται η εξέλιξη. Εκεί μαθαίνουμε να ακούμε, να μοιραζόμαστε, να μετακινούμαστε, να χτίζουμε. Ίσως το πιο δύσκολο σήμερα είναι να μείνουμε παρόντες στη σχέση, χωρίς να τρέχουμε να κρυφτούμε πίσω από άμυνες. Από αυτή τη διαδικασία – της προετοιμασίας και των παραστάσεων συνειδητοποιείς, πάλι, το πόσο πολύ οι άνθρωποι διψάμε για σύνδεση. Απλώς φοβόμαστε να τη ζητήσουμε.
Πασέ Κολοφωτιάς: Μα δεν υπάρχει συνύπαρξη, αν δεν υπάρξει σύγκρουση. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Η συνύπαρξη είναι επιλογή και ευθύνη. Απ’ τη σύγκρουση μαθαίνουμε να μην καταπίνουμε τη φωνή μας. Να θέτουμε τα όρια μας. Μας φανερώνει ποιοι είμαστε και ποιοι φιλοδοξούμε να γίνουμε. Η σύγκρουση γεννιέται μέσα από δύο αντικρουόμενες ανάγκες. Είναι λίγο σαν να γνωριζόμαστε. Σαν να λέμε «εγώ θέλω αυτό, εσύ;». Μετά, αποφασίζουμε αν θέλουμε τον άλλο στη ζωή μας και με ποιους όρους. Η συνύπαρξη είναι επόμενο στάδιο. Πολύ δύσκολο να το καταφέρει κανείς ολοκληρωτικά… γιατί πιστεύω ότι δεν αποτελεί διαρκή κατάσταση, αλλά συνεχώς διαπραγματευόμενη. Υπάρχουν μόνο στιγμές στις οποίες μπορείς να την αισθανθείς.
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
«Οι “SuNdogs”, μια ομάδα δέκα ηθοποιών που αποφοίτησαν το 2024 από τη σχολή “Νέο Ελληνικό Θέατρο”, με αφορμή τις διπλωματικές τους, παρουσιάζουν στο ΠΛΥΦΑ το “Αυτό το Παιδί” του Joël Pommerat, σε σκηνοθετική επιμέλεια του Χρήστου Θεοδωρίδη, και το “WOLVES”, μια παράσταση χορού σε χορογραφία της Ξένιας Θεμελή.»
“WOLVES” – Ξένια Θεμελή
Μια παράσταση χορού
Ένα πείραμα πάνω στον συντονισμό
Ένα πείραμα πάνω σε ένα μουσικό κομμάτι
Ένα πείραμα πάνω στα χνάρια μιας αγέλης.
«ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ» – Χρήστος Θεοδωρίδης
Γραμμένο το 2006 το θεατρικό έργο «Αυτό το παιδί» αναλύει με αφοπλιστική ειλικρίνεια τις σχέσεις που διαμορφώνονται στο πιο οικείο και ταυτόχρονα εύθραυστο κοινωνικό κύτταρο: την οικογένεια. Δέκα στιγμές καθημερινής ζωής είναι αρκετές για να καταδείξουν τις ατέρμονες συγκρούσεις, τις βαθιές σιωπές και το αναπόφευκτο χάος που κυριαρχεί μεταξύ των μελών της σύγχρονης οικογένειας. Αντλώντας υλικό από συνεντεύξεις γυναικών της εργατικής τάξης στη Νορμανδία και ορμώμενος από το πολιτικό κλίμα της εποχής, ο Jöel Pommerat συστήνει ένα έργο με τη μορφή ενός ωμού θεατρικού μοντάζ στιγμών.
Η παράσταση επιχειρεί να ανοίξει έναν διάλογο για το μέλλον μιας κοινωνίας που δοκιμάζεται από πολέμους, οικονομικές κρίσεις και παιχνίδια εξουσίας μετά από ένα παρελθόν που χαρακτηρίζεται από κοινωνική αδιαφορία, ανάγκη επιβίωσης και απουσία αγάπης, καλώντας μας στο παρόν να απαντήσουμε το ερώτημα: Τι έχουμε κάνει;
Συγγραφέας: Αυτό το Παιδί: Joel Pommerat
Μετάφραση: Αυτό το Παιδί: Μαριάννα Κάλμπαρη
Σκηνοθεσία: Αυτό το Παιδί: Χρήστος Θεοδωρίδης
Σκηνικά: Αυτό το Παιδί: SuNdogs
Κοστούμια: Αυτό το Παιδί: SuNdogs
Μουσική: Αυτό το Παιδί: Χρήστος Θεοδωρίδης
Χορογραφία: Wolves: Ξένια Θεμελή
Παίζουν: Μάρθα-Μαρία Βαϊοπούλου, Βέρα Ιωσήφ, Πασέ Κολοφωτιάς, Γιώτα Μιχαλακοπούλου, Ελίνα Παντελεμίδου, Μαρία-Χριστίνα Παπαναστασίου-Alvarez , Αντωνία Παυλέα, Ινώ Πικιώνη, Σαββίνα Σωτηροπούλου, Χρήστος Φιλόπουλος
Διάρκεια: Wolves 20’, Αυτό το παιδί 80’ ( ενδιάμεσα υπάρχει διάλειμμα 15’)
Τιμές Εισιτηρίων:14€ Γενική Είσοδος, 12€ Μειωμένο/ Φοιτητικό/ ΑΜΕΑ / άνω των 65
Διάρκεια Παραστάσεων: 5 Νοεμβρίου – 23 Νοεμβρίου 2025
Πληροφορίες: Προπώληση εισιτηρίων στο more.com
Παραστάσεις: Τετάρτη, Πέμπτη, Σάββατο και Κυριακή στις 20:30
Link Εισιτηρίων: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/wolves/ayto-to-paidi/
Πληροφορίες Χώρου: ΠΛΥΦΑ, Κορυτσάς 39 Βοτανικός 104 47 & Τηλ: 21 0347 3642
Φωτογραφίες: Ειρήνη Σαφού